Dodatki mieszkaniowe

Nowe uregulowania prawne

Dodatki mieszkaniowe

Dodatek mieszkaniowy pełni funkcję świadczenia finansowego mającego na celu pomoc gospodarstwom domowym o niskich dochodach w pokryciu części kosztów świadczeń okresowych (tzw. wydatków), ponoszonych przez nie w związku z zajmowaniem – nie przekraczającego określonych w ustawie norm powierzchni użytkowej – lokalu mieszkalnego lub domu, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny).

Ustawa o dodatkach mieszkaniowych uchwalona przez Sejm 21 czerwca 2001 r. wejdzie w życie 1 stycznia 2002 roku.

Z tym dniem przestaną obowiązywać obecne uregulowania dotyczące dodatków mieszkaniowych zawarte w ustawie z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. nr 120, poz. 787 z późn. zm.), a sprawy wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy będą prowadzone na podstawie jej przepisów. Nowa ustawa określa zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach.

Krąg podmiotów uprawnionych

Przepisy ustawy nie uzależniają uprawnienia do przyznania dodatku mieszkaniowego wyłącznie od posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, przyznając je również osobom zamieszkującym bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Umożliwiają przyznanie dodatku nie tylko najemcom, ale również podnajemcom lokali mieszkalnych i to niezależnie od tego, czy najem ten lub podnajem obejmuje cały taki lokal czy tylko jego część. Stwarzają możliwość otrzymania dodatku najemcom opłacającym czynsz wolny. W każdym przypadku jednak warunkiem bezwzględnym do orzeczenia o uprawnieniu do otrzymywania dodatku jest osiąganie przez gospodarstwo domowe wnioskodawcy średnich miesięcznych dochodów na jednego członka tego gospodarstwa, nie wyższych niż to określają przepisy art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 8 ustawy, oraz zajmowanie lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) o powierzchni użytkowej nie przekraczającej ustalonej przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1 normatywnej powierzchni użytkowej o więcej niż 30 proc., a wyjątkowo – gdy udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 procent – o więcej niż 50 procent.