Prezydent musi wyrazić zgodę na zmianę wynagrodzenia

Rada Miasta M. uchwałą z 24 czerwca 2004 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 4 ust. 1 ustawy z 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1593 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 2 marca 2002 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz.U. nr 47, poz. 448), ustaliła wynagrodzenie miesięczne prezydenta miasta.

Rozstrzygnięciem nadzorczym wojewoda stwierdził nieważność uchwały, gdyż w wyniku podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego z 4900 zł do 5050 zł i obniżenia dodatku specjalnego z 40 proc. do 20 proc. całkowite wynagrodzenie uległo obniżeniu o 1098 zł. Zgodnie z art. 31 ustawy o pracownikach samorządowych, w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy Kodeksu pracy, a w myśl art. 11 k.p. nawiązanie stosunku pracy oraz ustalenie warunków pracy i płacy bez względu na podstawę prawną tego stosunku wymagają zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika. Zmiana warunków płacy lub pracy, w świetle art. 29 ust. 4 i 5 k.p., wymaga zachowania formy pisemnej. Do zmiany wynagrodzenia prezydenta wymagana była jego zgoda w formie pisemnej. W tej sprawie takiej zgody nie udzielono.

Rada miasta w skardze do WSA wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, podnosząc, że mogła przyznać dodatek w wysokości określonej przez powołane rozporządzenie, oraz że brak jest podstaw do ingerowania wojewody w jej kompetencje do ustalania wynagrodzenia prezydenta.

Sąd uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze, stwierdzając, że w orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, iż do stosunku pracy na podstawie wyboru nie mają zastosowania przepisy k.p. dotyczące zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, zwłaszcza dotyczące wypowiedzenia warunków płacy i pracy. Przyznanie dodatku specjalnego w najniższej dopuszczonej rozporządzeniem wysokości nie naruszało przepisów ustawy o pracownikach samorządowych i przepisów k.p. o pracownikach zatrudnionych na podstawie wyboru.

Wojewoda zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 11 w związku z art. 29 par. 4 i 5 k.p. poprzez ich błędne zastosowanie. Ponadto powołał art. 31 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych stanowiący, że w sprawach nieuregulowanych należy stosować przepisy k.p. Skoro przepisy tej ustawy nie regulują trybu zmiany stosunku pracy pracownika zatrudnionego na podstawie wyboru, w tym wysokości jego wynagrodzenia, to miały zastosowanie przepisy k.p., tj. art. 11 stanowiący, że nawiązanie stosunku pracy oraz ustalenie warunków pracy i płacy bez względu na podstawę prawną tego stosunku wymaga zgodnego oświadczenia woli pracodawcy i pracownika oraz art. 29 par. 4 i 5 stanowiący, że zmiana warunków umowy o pracę wymaga formy pisemnej, przy czym wymóg ten dotyczy również stosunków pracy nawiązanych na innej podstawie niż umowa o pracę, w tym również na podstawie wyboru. Dokonując zmiany wynagrodzenia, rada powinna uzyskać pisemną zgodę prezydenta. W ocenie wojewody interpretacja powołanych przepisów dokonana przez sąd jest błędna, ponieważ nie uwzględnia nowelizacji k.p., dokonanej ustawą z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 213, poz. 2081), wprowadzonej ze względu na potrzebę wdrożenia dyrektywy nr 91/533/EWG z 14 października 1991 r. w sprawie obowiązków dotyczących informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (O.J.L 288,18.10.1991, s. 32).

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Przepisy ustawy o pracownikach samorządowych nie regulują trybu zmiany stosunku pracy pracownika zatrudnionego na podstawie wyboru, a w tej sytuacji mają zastosowanie (art. 31 ust. 1) przepisy k.p. W świetle aktualnego brzmienia art. 11, art. 29 par. 4 i 5 k.p., po jego nowelizacji dokonanej ustawą z 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (weszła w życie 1 stycznia 2004 r.), związanej z wdrożeniem m.in. dyrektywy nr 91/533/EWG z 14 października 1991 r. w sprawie obowiązków dotyczących informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, dokonana przez wojewódzki sąd administracyjny wykładnia musi być uznana za błędną.

NSA na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę rady miasta.