Darowizna jest podstawą naliczenia opłaty planistycznej

Wykładnia gramatyczna art. 36 ust. 4 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwala na jednoznaczne zajęcie stanowiska w tej kwestii. Moim zdaniem, wykładnia celowościowa i systemowa może jednak uzasadniać tezę, iż darowizna mieści się w pojęciu zbycia nieruchomości, jakim posługuje się przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem dokonanie takiej czynności prawnej daje podstawę do naliczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na wstępie należy podkreślić, iż kwestia dotycząca katalogu czynności prawnych, jakie można zawrzeć w pojęciu „zbywanie”, którym posługuje się przepis art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie została ostatecznie rozstrzygnięta i budzi wiele kontrowersji zarówno w opiniach doktryny, jak i w samorządowej praktyce stosowania tych przepisów.

Zgodnie z treścią art. 36 ust. 4 przywołanej ustawy, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz lub prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata stanowi dochód własny gminy, zaś jej wysokość nie może przekroczyć 30 proc. wzrostu wartości nieruchomości.