Wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Lu 833/21

Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. rozumie się naruszenie normy prawnej w sposób oczywisty, wyraźny i bezsporny, w sytuacji gdy decyzja wydana została wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a rażące naruszenie prawa musi mieć miejsce w momencie wydania decyzji.

Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie nawiązuje w żaden sposób do wiedzy organu o okolicznościach skutkujących nieważnością decyzji, ani też nie uzależnia stwierdzenia nieważności od zaistnienia takiej przesłanki. Co więcej nie wynika z niego również, by naruszenie prawa, o którym mowa art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., musiało być naruszeniem zawinionym przez organ lub naruszeniem, którego organ był świadomy.

Na ocenę zaistnienia wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie ma wpływu to, czy organ odwoławczy wiedział o fakcie wniesienia odwołań przez inne strony oraz czy jego niewiedza w tym zakresie była zawiniona, czy też nie. Organ na etapie postępowania odwoławczego powinien mieć bowiem aktualną wiedzę na temat kręgu podmiotów, które wniosły odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Jego obowiązkiem było zagwarantowanie stronom czynnego udziału także w stadium postępowania odwoławczego oraz jednoczesne rozpatrzenie wszystkich odwołań wniesionych w sprawie.

W chwili wszczęcia postępowania nieważnościowego nie zostały jeszcze wniesione skargi od decyzji z dnia 26 lipca 2021 r., a tym samym nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie przed sądem administracyjnym.

Tym samym możliwe było uruchomienie i przeprowadzenie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z urzędu, zaś fakt późniejszego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjne nie obligował organu do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Przeciwnie, zawieszeniu w takiej sytuacji podlegało z mocy art. 56 p.p.s.a. wszczęte później postępowanie sądowoadministracyjne.