Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 marca 2025 r., sygn. C-337/23

Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie ocenie ewentualnie nieuczciwego charakteru warunków umowy poręczenia, które określają obowiązki poręczyciela i dłużnika w postępowaniu głównym, w sytuacji gdy dłużnik ten zawarł tę umowę jednocześnie z umową o kredyt i w celu zastosowania się do obowiązku przewidzianego w tej ostatniej umowie, gdy poręczyciel jest spółką zależną kredytodawcy lub osobą przez niego wybraną, a koszty poręczenia są należne w tym samym czasie co raty kredytu.Punkt 1 lit. i), j) i m) załącznika do dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że:warunek, na mocy którego konsument zobowiązuje się w ramach umowy o kredyt do zawarcia umowy poręczenia z poręczycielem wybranym przez kredytodawcę, nie znając w chwili zawarcia umowy o kredyt tożsamości poręczyciela ani treści warunków tej umowy poręczenia, nie wchodzi w zakres tych przepisów.Artykuł 8 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w związku z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy i załącznikiem I do niej należy interpretować w ten sposób, że:włączenie do umów o kredyt warunku, na mocy którego konsument powinien zawrzeć umowę poręczenia z osobą wybraną przez kredytodawcę, nie stanowi agresywnej praktyki handlowej w każdych okolicznościach.Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że:sąd krajowy rozpatrujący wniosek o wydanie nakazu zapłaty w ramach postępowania, w którym dłużnik-konsument nie bierze udziału, nie może z urzędu odstąpić od stosowania warunku umowy kredytu konsumenckiego zawartej między tym konsumentem a danym przedsiębiorcą, jeżeli nie jest on przekonany, że warunek ten należy uznać za „nieuczciwy” w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy. Istnienie wątpliwości co do tego, czy warunek ten mógł zostać zaakceptowany przez konsumenta w następstwie nieuczciwej praktyki handlowej w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2005/29, może jednak stanowić jeden z elementów, który może zostać wzięty pod uwagę przy ocenie ewentualnie nieuczciwego charakteru danego warunku.Pojęcie „umowy o kredyt wiązany” w rozumieniu art. 3 lit. n) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWGnależy interpretować w ten sposób, że:nie obejmuje ono umowy o kredyt, której zawarcie jest związane jedynie z zawarciem umowy poręczenia z osobą trzecią wynagradzaną w tym celu.Artykuł 3 lit. g) i i) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że:koszty związane z umową poręczenia, do zawarcia której zobowiązuje konsumenta warunek zawartej przez niego umowy o kredyt, skutkujące zwiększeniem całkowitej kwoty długu, wchodzą w zakres pojęcia „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta”, a w konsekwencji w zakres pojęcia „rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania”.Artykuł 10 ust. 2 lit. g) i art. 23 dyrektywy 2008/48należy interpretować w ten sposób, że:nie stoją one na przeszkodzie temu, by w sytuacji gdy w umowie kredytu konsumenckiego nie wskazano rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania obejmującej wszystkie koszty przewidziane w art. 3 lit. g) tej dyrektywy, umowa ta została uznana za nieoprocentowaną i nieobciążoną opłatami, tak że jej unieważnienie skutkowałoby jedynie zwrotem przez danego konsumenta pożyczonego kapitału.