Interpretacja indywidualna z dnia 16 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.917.2025.2.AC
Wydatek osoby fizycznej na studia podyplomowe takie jak MBA, związane bezpośrednio z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, nie może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów w ramach stosunku pracy, z uwagi na zryczałtowany charakter kosztów ustalonych w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
3 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W lutym 2024 r. poniosła Pani wydatek w wysokości 28 000,00 złotych (słownie dwadzieścia osiem tysięcy złotych) z tytułu jednorazowej opłaty za studia (...) MBA (...) prowadzone przez X). Jednocześnie dokonała Pani opłaty wstępnej w wysokości 500,00 złotych (słownie pięćset złotych). Jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Pracuje Pani na podstawie umowy o pracę na stanowisku [wskazać stanowisko, np. specjalisty ds. compliance, kierownika projektu itp.].
Zakres Pani obowiązków zawodowych ściśle wiąże się z tematyką studiów (...). Celem podjęcia studiów jest podniesienie kwalifikacji zawodowych oraz zwiększenie efektywności w wykonywaniu obowiązków służbowych w ramach pracy etatowej. Koszt studiów został udokumentowany fakturą wystawioną na Pani imię i nazwisko. Opłaciła go Pani ze środków własnych. Posiada Pani dokumenty potwierdzające poniesione wydatki. Faktury VAT wystawione przez uczelnię na Pani imię i nazwisko. Dowody zapłaty (np. potwierdzenia przelewu). W związku z poniesieniem takich kosztów, chciałaby Pani koszty te uwzględnić w swoim zeznaniu podatkowym, i skorzystać z tzw. ulgi edukacyjnej.
Pytanie
Czy wydatek w wysokości 28 500 zł poniesiony w 2024 r. na studia podyplomowe (...) w X w (...), jako wydatek na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu z tytułu stosunku pracy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym dokonać zastosowania ulgi na rzecz kształcenia ?
Pani stanowisko w sprawie
Pani zdaniem, wydatek ten może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, ponieważ:
- został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze stosunku pracy lub zabezpieczenia źródła przychodów;
- podnosi kwalifikacje w sposób bezpośrednio związany z wykonywaną pracą etatową;
- nie znajduje się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 23 ustawy o PIT.
Studia są związane z aktualnie wykonywaną pracą, a zdobyta wiedza służy podnoszeniu kwalifikacji zawodowych. Posiadanie dokumentów potwierdzających poniesione wydatki, takie jak faktury lub rachunki wystawione na imię i nazwisko Pani.
Koszty poniesione w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, które są niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych, mogą - w świetle dotychczasowej praktyki interpretacyjnej organów podatkowych - stanowić koszty uzyskania przychodu. Wnosi Pani o potwierdzenie prawidłowości powyższego stanowiska. Jednocześnie wnosi Pani o wskazanie numeru lub symbolu PIT który powinien zostać wykorzystany w celu rozliczenia podatku za fakturę dotyczącą opłaty za studia podyplomowe w 2024 roku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W art. 10 ust. 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie w pkt 1 wymieniono:
stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
Wątpliwość Pani budzi kwestia, czy poniesione przez Panią wydatki na czesne za studia podyplomowe, o których mowa we wniosku można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów i odliczyć w zeznaniu za 2024 rok.
Koszty uzyskania przychodów zostały uregulowane w przepisach rozdziału 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jak wynika ze wskazanego przez Panią we wniosku art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
Uszczegółowienie powyższego przepisu w odniesieniu do przychodów uzyskanych z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej znajduje odzwierciedlenie w przepisie art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym.
Podkreślić należy, że skoro w 2024 roku uzyskiwała Pani przychody ze stosunku pracy to przysługują Pani koszty uzyskania przychodu z łączącego Panią z pracodawcą stosunku pracy. W konsekwencji w Pani sytuacji zastosowanie znajdą koszty uzyskania przychodów ustalone na podstawie uregulowań zawartych w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ustawodawca szczegółowo określił koszty uzyskania przychodów ze stosunku pracy. Osobom posiadającym status pracownika uzyskującym przychody ze stosunku pracy przysługują co do zasady koszty uzyskania przychodów ustalone zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ww. przepis stanowi, że:
Koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:
1)wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3000 zł - w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
2) nie mogą przekroczyć łącznie 4500 zł za rok podatkowy - w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3600 zł - w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;
4) nie mogą przekroczyć łącznie 5400 zł za rok podatkowy - w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.
Z powyższego wynika, że art. 22 ust. 2 ww. ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisu art. 22 ust. 1. Wyłącza on jego zastosowanie poprzez ograniczenie wysokości kosztów uzyskania przychodów m.in. ze stosunku służbowego, do ściśle określonej wartości, nie pozwalając tym samym na uznanie za koszty uzyskania przychodów z powyższego tytułu „wszelkich kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 23".
Koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy zgodnie z zasadą ustanowioną w art. 22 ust. 2 określone zostały więc w kwocie zryczałtowanej. Wysokość kosztów uzależniono od tego, czy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego lub więcej stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej oraz od tego, czy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.
Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 13 ww. ustawy:
Przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.
Z kolei, na podstawie przepisu art. 22 ust. 11 ww. ustawy:
Jeżeli roczne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, są niższe od wydatków na dojazd do zakładu lub zakładów pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego, promowego lub komunikacji miejskiej, w rocznym rozliczeniu podatku koszty te mogą być przyjęte przez pracownika w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, udokumentowanych wyłącznie imiennymi biletami okresowymi.
Na aprobatę nie zasługuje zatem Pani stanowisko, zgodnie z którym wydatki poniesione przez Panią na czesne za studia podyplomowe (...) w X w (...) mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów i odliczone w rocznym zeznaniu PIT-37. W Pani sytuacji brak jest podstaw prawnych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez Panią ww. wydatków.
Podkreślić bowiem należy, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania – wskazana przez Panią – ogólna zasada ustalenia kosztów wynikająca u z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymane przez Panią w 2024 roku wynagrodzenie z tytułu stosunku pracy stanowi dla Pani źródło przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast do wynagrodzenia ze stosunku pracy mają zastosowanie koszty uzyskania przychodu określone w art. 22 ust. 2 tejże ustawy. Powyższy przepis swym zakresem nie obejmuje kosztu poniesionego na czesne za studia podyplomowe.
W konsekwencji, w zeznaniu podatkowym za 2024 rok w kosztach uzyskania przychodów nie może Pani uwzględnić poniesionych wydatków na czesne za studia podyplomowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (....).
Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.
Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?