Wyrok NSA z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. II GSK 937/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1084/21 w sprawie ze skargi "L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 14 czerwca 2021 r., nr NS-HP.2332.2.18.2021 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1084/21 oddalił wniesioną przez L. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (zwaną dalej L.) skargę na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 14 czerwca 2021 r., nr NS-HP.2332.2.18.2021 utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T.z dnia 10 maca 2021 r., nr 17/NS/HP.4432-15/2019 w przedmiocie stwierdzenia u A. P. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W wyroku tym, z powołaniem się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd I instancji podzielił pogląd orzekających w sprawie organów. Stwierdził, że Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (zwany dalej ŚPWIS) prawidłowo zastosował art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 277, zwanej dalej k.p.) w zw. z § 8 ust. 1 w zw. z § 2 i poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1836, zwanego dalej r.ch.z.), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej k.p.a.). Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że w stosunku do A. P. wystąpiła choroba zawodowa w postaci przewlekłego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. A. P. była zatrudniona w okresie od 1991 do 1994 r., w różnych zakładach pracy, kolejno na stanowiskach: tapicer-monter, pracownik fizyczny-szwacz, a następnie w L. na stanowiskach: krawcowa, szwaczka i krojczy. Instytut Medycyny Pracy im. Prof. Jerzego Nofera w Łodzi (zwany dalej IMP) wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] stwierdzające, na podstawie karty oceny narażenia zawodowego z okresu zatrudnienia w L. obejmującego okres od [...] kwietnia 2009 r. do [...] maja 2020 r., opisu stanowiska pracy oraz badań lekarskich, u A. P. zespół cieśni nadgarstka. W orzeczeniu tym, rozpatrując odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy