Interpretacja indywidualna z dnia 13 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-1.4012.994.2025.2.MG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 listopada 2026 r. (wpływ 8 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wspólnikami Spółki (X) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka) są (A) oraz (B). (A) posiada w Spółce (…) udziałów o łącznej wartości (…) zł oraz pełni funkcję prezesa zarządu Spółki. Jest jedynym członkiem zarządu. (B) posiada w Spółce (…) udziały o łącznej wartości (…) zł. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT. (A) nie prowadzi działalności gospodarczej ani nie jest czynnym podatnikiem VAT. Wspólnik (A) zajmuje się (…), jednakże jego dochody z tego tytułu nie przekraczają kwoty (…) zł rocznie. Wypłaty dokonywane z tytułu świadczeń niepieniężnych wykonywanych przez wspólnika (A) na rzecz Spółki będą przekraczały na koniec 2025 r. kwotę (…) zł.

Uchwałą nr (…) Wspólników Spółki z dnia (…) r. objętej aktem notarialnym z dnia (…) r. sporządzonym przed notariuszem (…) w prowadzonej przez niego Kancelarii Notarialnej (…), przy (…), za REP. (…), zmieniono umowę Spółki w zakresie zobowiązania wspólników Spółki do powtarzających się świadczeń niepieniężnych na rzecz Spółki, stosownie do art. 176 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej: k.s.h.). Każdy ze wspólników został zobowiązany do niżej wymienionych powtarzających się świadczeń niepieniężnych na rzecz Spółki:

1)(A):

-identyfikowanie możliwości i szans biznesowych, czynna penetracja rynków krajowych i zagranicznych pod kątem rozwoju produktów i usług spółki,

-czynny udział w procesie tworzenia koncepcji budowlanych oraz procesie kompleksowej prezentacji ofert sprzedażowych,

-czynny udział w tworzeniu i rozwoju produktów spółki, wsparcie w procesach marketingowych (materiały filmowe, piśmiennicze, grafiki, itd.),

-nadzór nad bezpieczeństwem informatycznym infrastruktury i systemów serwerowych spółki,

-reprezentowanie spółki na spotkaniach i wydarzeniach branżowych oraz wspieranie działań promocyjnych i wizerunkowych,

-najem (…),

-nadzór nad tworzeniem umów i dokumentów wymaganych w procesie sprzedaży, kompleksowa prezentacja ofert sprzedażowych;

2)(B):

-badanie i analiza rynku, identyfikowanie możliwości biznesowych, czynna penetracja rynków krajowych i zagranicznych pod kątem sprzedażowym,

-tworzenie strategii sprzedażowej spółki, szacowanie celów sprzedażowych oraz marży sprzedażowej,

-prowadzenie procesów negocjacyjnych (zasada win-win),

-czynny udział w procesie tworzenia strategii marketingowej spółki,

-czynny udział w procesie rozwoju i nadzorowania kanałów sprzedażowych,

-czynny udział w procesie budowania partnerstw biznesowych (marketing relacji),

-kontroling, analiza i nadzór obszarów finansowych, logistycznych i księgowych spółki,

-najem (…),

-najem (…).

Każdy wspólnik za świadczenia niepieniężne wykonywane na rzecz Spółki otrzymuje wynagrodzenie odpowiadające wartości rynkowej. Wysokość wynagrodzenia wypłacanego wspólnikom określana jest w uchwałach Zgromadzenia Wspólników podejmowanych co najmniej raz w roku. Częstotliwość i sposób świadczeń wspólników określa uchwała Zgromadzenia Wspólników. Zgodnie z art. 176 § 2 k.s.h. wynagrodzenie wspólnika za takie świadczenia na rzecz Spółki jest wypłacane przez Spółkę także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe nie wykazuje zysku. Wynagrodzenie to nie może przewyższać cen lub stawek przyjętych w obrocie.

Na podstawie zmienionej umowy Spółki wspólnik (A) wykonuje powtarzające się świadczenia niepieniężne na rzecz klientów Spółki. Wspólnik (A) nie zawarł odrębnej umowy cywilnej na świadczenie ww. usług ze Spółką. Ryzyko gospodarcze za usługi świadczone przez wspólnika (A) ponosi Spółka. Wynagrodzenie, które wspólnik (A) otrzymuje za wykonywanie na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych, nie stanowi dla niego przychodu wymienionego w art. 12 ust. 1-6 bądź art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.f.). Wynagrodzenie uzyskiwane przez wspólnika (A) na podstawie umowy Spółki z tytułu wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych stanowi przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Spółka udostępnia wspólnikowi swoje zasoby i aktywa umożliwiając w ten sposób spełnienie ciążącego na wspólniku obowiązku powtarzających się świadczeń. Wspólnik nie ponosi odpowiedzialności za świadczone usługi wobec osób trzecich. Wspólnik świadczy usługi w siedzibie Spółki i innych miejscach prowadzenia przez nią działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami, jak również zdalnie. Wspólnik (A) świadcząc usługi na rzecz Spółki nie korzysta z podwykonawców. Wspólnik świadcząc na rzecz spółki usługi korzysta tylko z infrastruktury Spółki. Świadczone przez wspólnika usługi na rzecz Spółki są wykorzystywane przez Spółkę do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, które Spółka wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pytania

1)Czy powtarzające się świadczenia niepieniężne wykonywane na podstawie art. 176 k.s.h. na rzecz Spółki przez jej wspólnika (A), niezależnie od sprawowanej funkcji w zarządzie, objęte są podatkiem VAT?

2)Czy wspólnik spółki (A) wykonując na podstawie art. 176 k.s.h. powtarzające się świadczenia niepieniężne na rzecz Spółki, powinien być uznany za podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie wnioskodawcy, realizowane przez wspólnika (A) na rzecz Spółki powtarzające się świadczenia niepieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Przedmiotowy zakres opodatkowania podatkiem VAT został bowiem określony w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym przepis ten w sposób wyczerpujący wskazuje na czynności i zdarzenia, do których zastosowanie znajdują przepisy ustawy o VAT. Czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli są wykonywane przez podatnika tego podatku.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Zdaniem wnioskodawcy stosunki korporacyjne, do których należą porozumienia cywilnoprawne wspólnika ze Spółką, ustalone na podstawie art. 176 k.s.h. nie spełniają definicji wykonywanej samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT i nie są objęte tym podatkiem.

W orzecznictwie wielokrotnie analizowano cechy charakterystyczne „samodzielnej działalności gospodarczej”. Naczelny Sąd Administracyjny, podsumowując orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), zauważył, że „w swoich orzeczeniach ETS wyznaczył dość wyraźne kryteria interpretacji pojęcia „samodzielna” działalność gospodarcza. Za taką działalność nie będzie mogła zostać uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością (uchwała NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt I FPS 3/08).

W przedstawionym stanie faktycznym stosunek między wspólnikiem a Spółką z pewnością spełnia warunek wykonywania czynności w ramach stosunku zbliżonego do stosunku pracy.

Odpowiedzialność za działalność wspólnika (A) w całości ponosi Spółka, która udostępnia wspólnikowi swoje aktywa i zasoby umożliwiając w ten sposób spełnienie ciążącego na wspólniku obowiązku powtarzających się świadczeń, bez konieczności angażowania aktywów i zasobów prywatnych. Świadczenia wspólnika na rzecz Spółki, Spółka wykorzystuje do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a co za tym idzie, wspólnik w żadnym momencie nie działa w swoim imieniu ani na swój rachunek czy ryzyko, a osoby trzecie, względem których dane świadczenia wspólnika są wykorzystywane, są klientami Spółki.

Wspólnik (A) nie powinien być zatem uznany za osobę, która wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą, a co za tym idzie nie jest również podatnikiem VAT w rozumieniu definicji z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu wykonywanych świadczeń z art. 176 k.s.h. i umowy Spółki.

Wprawdzie wynagrodzenie, które wspólnik (A) otrzymuje za wykonywanie na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych nie stanowi dla niego przychodu wymienionego w art. 12 ust. 1-6 bądź art. 13 pkt 2-9 u.p.d.o.f., to jednak zdaniem wnioskodawcy świadczeń na rzecz Spółki nie można uznać za usługi wykonywane samodzielnie, a łączące wspólnika ze Spółką więzi są bardzo zbliżone do tych wynikających ze stosunku pracy.

Z powyższych względów wspólnik (A) wykonując na rzecz Spółki opisane powyżej powtarzające się świadczenia niepieniężne, nie działa w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji wykonywane świadczenia na rzecz Spółki nie stanowią odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym powtarzające się świadczenia nie wpisują się w żadne z czynności/zdarzeń, które w świetle ustawy o VAT podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Powyżej przedstawione stanowisko potwierdza m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt I Sa/Rz 42/24. Wskazane w powołanym wyroku tezy WSA w pełni znajdują odniesienie do stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszego wniosku. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej WSA uznał, że jest ona niezgodna z prawem w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, z treści powołanych przepisów i orzeczeń wynika jednoznacznie, że jeśli chodzi o opodatkowanie podatkiem od towarów i usług „osobistej działalności gospodarczej”, należy każdorazowo zbadać, jaki jest kształt wzajemnych relacji, praw i obowiązków podmiotu w stosunku do podmiotu zlecającego te czynności. Nie wystarczy samo wykluczenie osiąganych przychodów, jako wymienionych w art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-9 u.p.d.o.f. Przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT nie można bowiem interpretować w oderwaniu od treści art. 15 ust. 1, który wskazuje, że podatnikiem VAT są wyłącznie osoby wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Wyłączenie zawarte w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT nie ma charakteru wyczerpującego, tzn. nie tylko wynagrodzenie zaliczane do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1-6 lub art. 13 pkt 2-9 u.p.d.o.f., nie podlega opodatkowaniu VAT (przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT), ale również wynagrodzenie zaliczane do innego rodzaju przychodów, np. z innych źródeł (art. 20 u.p.d.o.f.) o ile jest to przychód z działalności niespełniającej wymogów z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Decydujące znaczenie ma zatem samodzielny charakter wykonywanej działalności. W związku z powyższym Sąd uznał za błędne stanowisko Dyrektora KIS, że skoro nie jest spełniony podstawowy warunek zawarty w art. 15 ust. 3 ustawy o VAT, pozwalający wyłączyć Wnioskodawcę z grona podatników VAT, tj. uzyskiwane przychody nie są przychodami, o których mowa w art. 12 ust. 1-6 lub art. 13 pkt 2-9 u.p.d.o.f., to analiza pozostałych warunków jest bezprzedmiotowa. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2397/18 zajął stanowisko, że: „W świetle art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.t.u. za samodzielną działalność nie będzie mogła zostać uznana działalność, która jest stosunkiem pracy lub stosunkiem do niego bardzo zbliżonym, czyli gdy wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie generuje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z jej prowadzeniem.”. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprecyzował pojęcie samodzielnej działalności gospodarczej i wynagrodzenia dotyczącego dostaw towarów i świadczenia usług jako przedmiotu podatku. Orzekł m.in., że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością (por. wyroki z 15 grudnia 1987 r., C-235/85, Komisja Wspólnot Europejskich v. Królestwo Niderlandów, EU:C:1987:161, z 25 lipca 1991 r., C-202/90, Ayuntamiento de Sevilla v. Recaudadores de Tributos de las Zonas primera y segunda, EU:C:1991:332).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.

Przez świadczenie należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 tej ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

Zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Wyjaśnienie pojęcia samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej znajduje się w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, który stanowi, że:

Przywołany przepis art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług jest wynikiem prawidłowej implementacji prawodawstwa krajowego do prawodawstwa wspólnotowego – art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.

Zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1 Dyrektywy:

Natomiast art. 10 Dyrektywy stanowi, że:

Z powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 3 ustawy wynika, że podstawowym warunkiem dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług, jest uznanie przychodów osiąganych z tytułu wykonywanych czynności za przychody wymienione w art. 12 ust. 1-6 (przychody z wykonywanej pracy) lub w art. 13 pkt 2-9 (przychody z działalności wykonywanej osobiście) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto, jak wynika z treści art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczna nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług, poza spełnieniem warunku zaliczenia przychodu do art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, istotne jest również łączne spełnienie wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, tj. związanie zleceniobiorcy ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym a wykonującym zlecane czynności co do warunków:

-wykonywania tych czynności,

-wynagrodzenia oraz

-odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

A zatem, wyłączone z opodatkowania są czynności, których prawodawca, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, nie uznaje za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, pod warunkiem, że uzyskiwane przychody są przychodami, o których mowa w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podmioty uzyskujące te przychody związane są ze zlecającym ich wykonanie więzami tworzącymi stosunek prawny co do warunków ich wykonania, wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego za wykonanie tych czynności. Odpowiedzialność zlecającego wykonanie tych czynności, to odpowiedzialność wobec osób trzecich.

Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas primera y segunda, C-235/85 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością. Zatem wyłączone z opodatkowania VAT są stosunki, które pod względem warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego tożsame są ze stosunkiem pracy. Chodzi tutaj w szczególności o element podporządkowania zlecającemu, który jest charakterystyczny dla stosunku pracy.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pan wspólnikiem Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w której posiada Pan (…) udziałów. Pełni Pan funkcję prezesa zarządu Spółki i jest Pan jedynym członkiem zarządu. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej ani nie jest czynnym podatnikiem VAT. Zajmuje się Pan (…), dochody z tego tytułu nie przekraczają kwoty (…) zł rocznie. Wypłaty dokonywane z tytułu świadczeń niepieniężnych wykonywanych przez Pana na rzecz Spółki będą przekraczały na koniec 2025 r. kwotę (…) zł.

Uchwałą Wspólników Spółki z dnia (…) r. zmieniono umowę Spółki w zakresie zobowiązania wspólników Spółki do powtarzających się świadczeń niepieniężnych na rzecz Spółki, stosownie do art. 176 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Został Pan zobowiązany do niżej wymienionych powtarzających się świadczeń niepieniężnych na rzecz Spółki:

-identyfikowanie możliwości i szans biznesowych, czynna penetracja rynków krajowych i zagranicznych pod kątem rozwoju produktów i usług spółki,

-czynny udział w procesie tworzenia koncepcji budowlanych oraz procesie kompleksowej prezentacji ofert sprzedażowych,

-czynny udział w tworzeniu i rozwoju produktów spółki, wsparcie w procesach marketingowych (materiały filmowe, piśmiennicze, grafiki, itd.),

-nadzór nad bezpieczeństwem informatycznym infrastruktury i systemów serwerowych spółki,

-reprezentowanie spółki na spotkaniach i wydarzeniach branżowych oraz wspieranie działań promocyjnych i wizerunkowych,

-najem (…),

-nadzór nad tworzeniem umów i dokumentów wymaganych w procesie sprzedaży, kompleksowa prezentacja ofert sprzedażowych.

Za świadczenia niepieniężne wykonywane na rzecz Spółki otrzymuje Pan wynagrodzenie odpowiadające wartości rynkowej. Wysokość wynagrodzenia wypłacanego Panu określana jest w uchwałach Zgromadzenia Wspólników podejmowanych co najmniej raz w roku. Częstotliwość i sposób świadczeń wspólników określa uchwała Zgromadzenia Wspólników. Zgodnie z art. 176 § 2 k.s.h. Pana wynagrodzenie za takie świadczenia na rzecz Spółki jest wypłacane przez Spółkę także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe nie wykazuje zysku. Wynagrodzenie to nie może przewyższać cen lub stawek przyjętych w obrocie.

Na podstawie zmienionej umowy Spółki wykonuje Pan powtarzające się świadczenia niepieniężne na rzecz klientów Spółki. Nie zawarł Pan odrębnej umowy cywilnej na świadczenie ww. usług ze Spółką. Ryzyko gospodarcze za usługi świadczone przez Pana ponosi Spółka. Wynagrodzenie, które otrzymuje Pan za wykonywanie na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych, nie stanowi dla Pana przychodu wymienionego w art. 12 ust. 1-6 bądź art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynagrodzenie uzyskiwane przez Pana na podstawie umowy Spółki z tytułu wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych stanowi przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Spółka udostępnia Panu swoje zasoby i aktywa umożliwiając w ten sposób spełnienie ciążącego na Panu obowiązku powtarzających się świadczeń. Nie ponosi Pan odpowiedzialności za świadczone usługi wobec osób trzecich. Świadczy Pan usługi w siedzibie Spółki i innych miejscach prowadzenia przez nią działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza jej granicami, jak również zdalnie. Świadcząc usługi na rzecz Spółki nie korzysta Pan z podwykonawców. Świadcząc na rzecz spółki usługi korzysta Pan tylko z infrastruktury Spółki. Świadczone przez Pana usługi na rzecz Spółki są wykorzystywane przez Spółkę do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, które Spółka wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Pana wątpliwości w sprawie dotyczą kwestii czy powtarzające się świadczenia niepieniężne wykonywane na podstawie art. 176 k.s.h. na rzecz Spółki przez Pana jako jej wspólnika, niezależnie od sprawowanej funkcji w zarządzie, objęte są podatkiem VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) i czy Pan (wspólnik spółki) wykonując na podstawie art. 176 k.s.h. powtarzające się świadczenia niepieniężne na rzecz Spółki, powinien być uznany za podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

W tym miejscu należy zauważyć, że na podstawie art. 176 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):

Przepis art. 176 § 1 Kodeksu spółek handlowych umożliwia tworzenie swoistych relacji między wspólnikiem a spółką, które pozwalają im wzajemnie odnosić określone korzyści. Dla spółki oznacza to pewność otrzymania w określonym czasie pewnych świadczeń, zaś dla wspólnika możliwość zbytu świadczeń i otrzymania wynagrodzenia.

Ze świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy mamy do czynienia w sytuacji, w której dana czynność/zachowanie/zdarzenie posiada następujące cechy:

-stanowi świadczenie dające się wyodrębnić spośród innych czynności dokonywanych przez dany podmiot;

-świadczenie to może mieć charakter czynny lub bierny ‒ tj. może polegać zarówno na podejmowaniu danych czynności/działań jak również na powstrzymywaniu/zaniechaniu tych czynności/działań czy też ich tolerowaniu.

Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.

Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

-w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

-świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Podkreślenia wymaga, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Niewątpliwie w niniejszej sprawie Pana świadczenia niepieniężne wykonywane zgodnie z umową Spółki na podstawie art. 176 KSH - mają charakter odpłatny. W przypadku świadczenia przez Pana na podstawie umowy Spółki odpłatnie usług na rzecz Spółki mamy do czynienia ze świadczeniem, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść, tj. Spółka. Pan natomiast w zamian za wykonane świadczenie niepieniężne otrzymuje od Spółki określone wynagrodzenie.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że możliwość stosowania cyt. wcześniej art. 15 ust. 3 ustawy i tym samym możliwość wyłączenia z grona podatników osoby fizycznej będącej wspólnikiem Spółki wymaga łącznego spełnienia wszystkich wymienionych w przepisie kryteriów, w tym zaliczenia przychodów z tytułu wykonania tych czynności do przychodów wymienionych w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w art. 12 pkt 1-6 tejże ustawy.

We wniosku wskazał Pan, że wynagrodzenie, które Pan otrzymuje za wykonywanie na rzecz Spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych, nie stanowi dla Pana przychodu wymienionego w art. 12 ust. 1-6 bądź art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stąd też niespełnienie warunku w zakresie uznania przychodów osiąganych z tytułu wykonywanych przez Pana czynności za przychody wymienione w art. 12 ust. 1-6 (przychody z tytułu wykonywanej pracy) lub w art. 13 pkt 2-9 (przychody z działalności wykonywanej osobiście) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powoduje, iż w okolicznościach niniejszej sprawy czynności wykonywane odpłatnie przez Pana na rzecz Spółki uznać należy za czynności wykonywane przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy w ramach Pana działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Skoro nie jest spełniony podstawowy warunek zawarty w art. 15 ust. 3 ustawy pozwalający wyłączyć Pana z grona podatników podatku VAT, to analiza pozostałych warunków z art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy jest bezprzedmiotowa.

W związku z wykonywaniem na rzecz Spółki opisanych we wniosku powtarzających się świadczeń niepieniężnych działa Pan w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji wykonywane świadczenia na rzecz Spółki należy uznać za odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, powtarzające się świadczenia niepieniężne wykonywane na podstawie art. 176 k.s.h. na rzecz Spółki przez Pana jako wspólnika Spółki, niezależnie od sprawowanej funkcji w zarządzie, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wykonując na podstawie art. 176 k.s.h. powtarzające się świadczenia niepieniężne na rzecz Spółki jest Pan (wspólnik Spółki) podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym, Pana stanowisko, że:

-realizowane przez wspólnika (A) na rzecz Spółki powtarzające się świadczenia niepieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT,

-wspólnik (A) wykonując na rzecz Spółki opisane powyżej powtarzające się świadczenia niepieniężne, nie działa w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji wykonywane świadczenia na rzecz Spółki nie stanowią odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT,

jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Pana wyroków tj. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2397/18 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt I Sa/Rz 42/24, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnej sprawie, osadzonymi w określonym stanie faktycznym i tylko do niego się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie i nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 109/15). Jednocześnie należy wskazać, że orzeczenie, na którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (w wyroku z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt I Sa/Rz 42/24) oparł swoje uzasadnienie, tj. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2397/18 orzeka w sprawie w opisie której Wnioskodawca wskazał wprost, że „przychody osiągane przez Zarządzających na podstawie Umów stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 9 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.