Interpretacja indywidualna z dnia 9 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.962.2025.2.ST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 25 listopada 2025 r. (data wpływu 3 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2008 r. zawarła Pani z bankiem umowę kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej franka szwajcarskiego (CHF), który został przeznaczony na zakup nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowe.

W 2025 r., w wyniku ugody zawartej z bankiem w ramach polubownego rozwiązania sporu dotyczącego klauzul abuzywnych, bank zgodził się na całkowite umorzenie pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu oraz na pełne i ostateczne uregulowanie roszczeń stron poprzez zapłatę przez bank kwoty uzgodnionej w ugodzie. Bank dokonał porównania Pani zadłużenia z zadłużeniem hipotetycznego kredytu w PLN, tj. zadłużeniem wynikającym z dokonanej symulacji rozliczeń między Panią a bankiem, które miałyby miejsce, gdyby udzielony kredyt nie stanowił kredytu indeksowanego lub denominowanego w walucie obcej, ale kredyt udzielony w złotych.

Na skutek dokonania zwrotu przez bank nie doszło do sytuacji, w której jako kredytobiorca uiściłaby Pani na rzecz banku, kwotę niższą aniżeli kwota finansowania otrzymana od banku w PLN (kwota kapitału kredytu).

W ramach zawartej ugody otrzymała Pani od banku, w ramach zwrotu część środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytowej przekazała na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego kredytu.

Umorzenie nastąpiło w ramach ugody zawartej poza sądem.

W uzupełnieniu wniosku, wskazała Pani, że umowa o kredyt została zawarta przez Panią oraz ówczesnego partnera, a obecnie męża … (obecnie Pani mąż nosi nazwisko …), oboje odpowiadacie za spłatę kredytu solidarnie. Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady postępowania takich podmiotów. W momencie zawarcia kredytu był to bank … bank, a obecnie jest to bank …, który przejął bank …. Kredyt został zaciągnięty na pokrycie kosztów zakupu nieruchomości niezabudowanej, tj. działki nr … położonej w …. Zaciągnięty kredyt w całości został przeznaczony na cel wskazany w umowie kredytowej, tj. na zakup działki pod wybudowanie nieruchomości mieszkalnej. Kredyt jest kredytem hipotecznym, zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm).

Jest Pani współwłaścicielem nieruchomości mieszkalnej, na zakup której zaciągnięto kredyt, od 22 września 2008 r. Data nabycia ww. nieruchomości to 22 września 2008 r. Stan prawny ww. nieruchomości to współwłasność zarówno działki, czyli nieruchomości niezabudowanej oraz wybudowanego na niej domu. Ww. nieruchomość położona jest w …, obecnie nazwa ulicy została zmieniona na …. W ww. nieruchomości realizuje Pani własne cele mieszkaniowe.

Przedmiotowy kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Celem, na który został zaciągnięty kredyt jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego. Ww. kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości będącej lokalem mieszkalnym położonym w ….

Dokładna data zawarcia ugody z bankiem to 23 sierpnia 2025 r., stroną zawartego porozumienia była Pani, Pani mąż … oraz Bank …. Umorzenie przez bank zadłużenia w postaci kredytu dotyczyło wszystkich kredytobiorców i skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec banku po stronie każdego z kredytobiorców odpowiadających za dług solidarnie, w tym Pani. W ugodzie z bankiem zostało potwierdzone, że umowa jest ważna. W ramach ugody nie nastąpiło przewalutowanie zaciągniętego w 2008 r. kredytu, a jedynie przeliczenie go na PLN. W sprawie umorzenia zobowiązania z tytułu kredytu doszło do całkowitego umorzenia pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu wynikającej z umowy oraz do pełnego i ostatecznego uregulowania roszczeń stron poprzez zapłatę przez bank na rzecz klienta kwoty ustalonej w ugodzie dla każdego z kredytobiorców, w tym dla Pani. Na kwotę objętą ugodą składało się umorzenie kapitału kredytu do spłaty 2 387,39 CHF i odsetki umowne od kapitału kredytu - 189,47 CHF. Razem 2 197,92 CHF, co w przeliczeniu na PLN dało kwotę 10 009,99 zł oraz kwotę 29 000 zł wypłaconą w ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy. W przeszłości nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.

Wypłata kwoty, którą bank Pani zwrócił wynikała z pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy. Bank dokonał wypłaty w dniu 15 września 2025 r. Wypłacona kwota jest zwrotem środków, które zostały wpłacone przez Panią do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych wg kursu waluty przyjętego w ugodzie zostaną uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi. Ww. kwota nie stanowiła przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Panią tytułem spłaty kredytu, czyli mieściła się w kwocie wpłacanej przez Panią do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku.

Bank nie wystawił Pani informacji PIT-11, zawierającej wypłaconą kwotę.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, tj. w przypadku umorzenia przez bank części kredytu hipotecznego indeksowanego do CHF, zawartego na zakup nieruchomości mieszkalnej oraz otrzymania od banku zwrotu części spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, w wyniku ugody z bankiem, po Pani stronie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, umorzenie części kredytu hipotecznego, który został zaciągnięty na cele mieszkaniowe oraz zwrot przez bank części spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych, nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie doszło do realnego przysporzenia majątkowego, a jedynie doszło do zmiany warunków zobowiązania względem banku.

Kredyt został przeznaczony na cele mieszkaniowe, co zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną organów podatkowych oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, wyklucza powstanie przychodu z tytułu umorzenia zadłużenia. Umorzenie wynikało z dobrowolnej ugody zawartej z bankiem, w kontekście możliwego sporu sądowego dotyczącego klauzul abuzywnych, a nie z umorzenia długu w sensie darowizny lub świadczenia nieodpłatnego.

W związku z powyższym, nie powinna Pani rozpoznawać przychodu z tytułu umorzenia zobowiązania oraz otrzymanego zwrotu, a tym samym nie powstaje obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

• dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
• dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika

– tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:

Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wskazała Pani, że 23 sierpnia 2025 r. doszło do zawarcia ugody między Panią, Pani mężem a Bankiem, na podstawie której doszło do całkowitego umorzenia pozostałej do spłaty kwoty kapitału wynikającej z umowy. Dodatkowo Bank wypłacił Pani kwotę 29 000 zł wynikającą z pełnego i ostatecznego rozliczenia z Bankiem.

Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe powyższych czynności.

Umorzenie wierzytelności

Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego wyjaśniam, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Podkreślam, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Tym samym, umorzona Pani kwota wierzytelności z tytułu zaciągniętego w 2008 r. kredytu hipotecznego (kwota kapitału i odsetek), stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Zaniechanie poboru podatku

Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń.

Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w brzmieniu zmienionym RozporządzeniemMinistra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):

Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

W myśl § 3 ww. rozporządzenia:

Natomiast zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

• kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
• kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
• kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
• kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.

Pani skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności

Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy wynika, że w 2008 r. zawarła Pani z bankiem umowę kredytu hipotecznego, który został przeznaczony na zakup nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowe.

W 2025 r., w wyniku ugody zawartej z bankiem w ramach polubownego rozwiązania sporu dotyczącego klauzul abuzywnych, bank zgodził się na całkowite umorzenie pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu oraz na pełne i ostateczne uregulowanie roszczeń stron poprzez zapłatę przez bank kwoty uzgodnionej w ugodzie.

W ramach zawartej ugody otrzymała Pani od banku w ramach zwrotu część środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy kredytowej przekazała na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego kredytu.

Umorzenie nastąpiło w ramach ugody zawartej poza sądem.

Umowa o kredyt została zawarta przez Panią oraz Pani męża, oboje odpowiadacie za spłatę kredytu solidarnie. Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady postępowania takich podmiotów. Kredyt został zaciągnięty na pokrycie kosztów zakupu nieruchomości niezabudowanej, tj. działki nr … położonej w …. Zaciągnięty kredyt w całości został przeznaczony na cel wskazany w umowie kredytowej.

Jest Pani współwłaścicielem nieruchomości mieszkalnej, na zakup której zaciągnięto kredyt, od 22 września 2008 r. Stan prawny ww. nieruchomości to współwłasność zarówno działki, czyli nieruchomości niezabudowanej oraz wybudowanego na niej domu. W ww. nieruchomości realizuje Pani własne cele mieszkaniowe.

Przedmiotowy kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Celem, na który został zaciągnięty kredyt jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego. Ww. kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki.

Dokładna data zawarcia ugody z bankiem to 23 sierpnia 2025 r., stroną zawartego porozumienia była Pani, Pani mąż oraz Bank. Umorzenie przez bank zadłużenia w postaci kredytu dotyczyło wszystkich kredytobiorców i skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec banku po stronie każdego z kredytobiorców odpowiadających za dług solidarnie. W sprawie umorzenia zobowiązania z tytułu kredytu doszło do całkowitego umorzenia pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu wynikającej z umowy oraz do pełnego i ostatecznego uregulowania roszczeń stron poprzez zapłatę przez bank na rzecz klienta kwoty ustalonej w ugodzie dla każdego z kredytobiorców. W przeszłości nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.

Podsumowując stwierdzam, że umorzona przez Bank kwota kredytu (kapitału i odsetek), na podstawie zawartej ugody z Bankiem, stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

W stosunku do tego przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Panią w 2008 r. na nabycie nieruchomości (działki nr …), zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Spełnia Pani wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania.

Wypłata kwoty nadpłaty

Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Jak już wcześniej wskazałem, otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Skutki podatkowe zwrotu przez Bank kwoty nadpłaty

W opisie sprawy wskazała Pani, że bank wypłacił Pani kwotę w wysokości 29 000 zł, która wynikała z pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy. Bank dokonał wypłaty w dniu 15 września 2025 r. Wypłacona kwota jest zwrotem środków, które zostały wpłacone przez Panią do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie zostały uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi. Ww. kwota nie stanowiła przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Panią tytułem spłaty kredytu, czyli mieściła się w kwocie wpłacanej przez Panią do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku.

W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych – taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Skoro więc w wyniku wzajemnych potrąceń wierzytelności otrzymała Pani od Banku zwrot środków stanowiących nadpłatę kredytu nienależną bankowi, to otrzymany przez Panią zwrot nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia, które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.

Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pani męża).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.