Interpretacja indywidualna z dnia 21 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.1097.2025.2.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 19 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania transakcji zbycia stacji paliw za sprzedaż całego przedsiębiorstwa niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 grudnia 2025 r. (data wpływu 10 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Od 1991 r. prowadził Pan stację paliw. Ze względu na stan zdrowia i emeryturę od 2023 r. stację Pan wydzierżawił.

Dzierżawca posiada koncesję URE i aktualnie prowadzi stację. Od 2026 r. chciałby nabyć tą inwestycję w całości.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż:

Ad 1.

a)Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie cała inwestycja, tj. stacja paliw, w skład której wchodzą:

• budynek sprzedaży (sklep);
• budynek biurowo-magazynowy;
• wiata (zadaszenie);
• dystrybutory paliwa - 5 sztuk;
• zbiorniki na paliwa - 4 sztuki;
• zbiorniki na gaz LPG - 2 sztuki;
• separator i instalacja wód opadowych;
• drogi utwardzone dojazdowe;
• inne instalacje i urządzenia niezbędne do funkcjonowania stacji paliw, a stanowiące integralną całość.

b)Przedmiotem planowanej sprzedaży będą wszystkie składniki majątku, w oparciu o które prowadził Pan do 2023 roku stację paliw.

Ad 2.

Przedmiotemsprzedaży będzie zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych, przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym:

·oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części – nie będzie przedmiotem sprzedaży;

·własność nieruchomości i ruchomości – będzie przedmiotem sprzedaży;

·prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych – nie będą przedmiotem sprzedaży (nie występują);

·wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne – nie będą przedmiotem sprzedaży;

·koncesje, licencje i zezwolenia – nie będą przedmiotem sprzedaży (kupujący nabywa je we własnym zakresie);

·patenty i inne prawa własności przemysłowej – nie będą przedmiotem sprzedaży (nie posiada Pan takowych);

·majątkowe prawa autorskie i pokrewne – nie będą przedmiotem sprzedaży (nie posiada Pan takowych);

·tajemnice przedsiębiorstwa – nie będą przedmiotem sprzedaży;

·księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – nie będą przedmiotem sprzedaży.

Na pytanie nr 3 o treści:

3.Jeśli przedmiotem sprzedaży nie będzie zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, o których mowa w pytaniu nr 2, to czy będzie on organizacyjnie i finansowo wyodrębnionym w istniejącym przedsiębiorstwie zespołem składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonym do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania?

Wnioskodawca udzielił następującej odpowiedzi:

Ad 3.

Nie dotyczy.

Na pytanie nr 4 o treści:

4.Jeśli odpowiedź na pytanie nr 3 jest twierdząca, to proszę wskazać:

Czy na dzień sprzedaży zespół składników niematerialnych i materialnych będzie wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie na płaszczyźnie:

a)organizacyjnej, tj. czy będzie stanowił wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań) przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące te zadania?

b)finansowej, tj. czy będzie posiadał samodzielność finansową, pozwalającą na autonomiczne funkcjonowanie w obrocie gospodarczym oraz czy na podstawie prowadzonej przez Pana ewidencji księgowej możliwe będzie przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do wyodrębnionej działalności, przez co możliwe będzie określenie wyniku finansowego?

c)funkcjonalnej, tj. czy będzie stanowił potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze?

Wnioskodawca udzielił następującej odpowiedzi:

Ad 4.

Nie dotyczy.

Ad 5.

Przedmiot sprzedaży w momencie dokonania sprzedaży będzie stanowił zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych i będzie posiadał potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo realizujące określone zadania gospodarcze (prowadzenie stacji paliw).

Ad 6.

Nabywca stacji paliw będzie prowadził działalność gospodarczą w oparciu o przejęte składniki majątkowe (materialne i niematerialne) w pełnym zakresie.

Ad 7.

W celu prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze stacją paliw nabywca nie będzie dokonywał dodatkowych działań - stacja spełnia wszystkie niezbędne wymagania prawne. Nabywca zaś - na podstawie umowy dzierżawy - prowadzi stację od dwóch lat i posiada już stosowną koncesję URE, ważną do 2030 roku.

Pytanie

Czy sprzedaż przedsiębiorstwa (stacji paliw ) jest opodatkowana podatkiem VAT i czy może być uznana dla celów VAT za zbycie całego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, gdy będzie sprzedana w całości?

Stację prowadził Pan od 1991 r., obecnie jest dzierżawiona dzierżawcy który posiada koncesję URE i prowadzi tam działalność (sprzedaż paliw) od 2023 r. Dzierżawca wyraża chęć od 2026 r. nabycia Pana przedsiębiorstwa (stacji paliw) w całości. Na stacji znajdują się następujące budynki i urządzenia: budynek sprzedaży (sklep), budynek biurowo- magazynowy, wiata zadaszenie, dystrybutory 5 szt. zbiorniki paliw 4 szt., zbiorniki na gaz LPG 2 szt. instalacja oczyszczania wód opadowych - separator, drogi dojazdowe, inne instalacje i urządzenia niezbędne do prowadzonej działalności i stanowią integralną całość firmy.

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy oraz po zasięgnięciu opinii biura rachunkowego, z którym współpracuje Wnioskodawca w przypadku wystawienia faktury sprzedaży zespołu aktywów służących prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży paliw ciekłych transakcja taka stanowi zbycie całego przedsiębiorstwa co oznacza, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT do transakcji tej nie mają zastosowania przepisy wskazanej ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy:

Regulacje art. 6 ustawy wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy. Są tu wymienione te czynności, które co do zasady należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszcząc się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług. Z uwagi jednak na stosowne wyłączenie, czynności te – chociaż można je zakwalifikować jako odpłatną dostawę towarów czy też odpłatne świadczenie usług – nie podlegają opodatkowaniu.

Ustawodawca nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy, „transakcję zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aportu).

Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być interpretowanyściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa w rozumieniu w art. 55¹ ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.)  lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

Należy zauważyć, że powyższa regulacja stanowi implementację art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”. Dlatego też, dla potrzeb przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy posłużyć się definicją sformułowaną w art. 55¹ ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem:

Nie wszystkie elementy tworzące pojęcie przedsiębiorstwa są na tyle istotne, by bez ich zbycia nie można było mówić o zbyciu przedsiębiorstwa. O tym, jakie konkretnie składniki muszą być przeniesione na nabywcę, aby można było uznać, że nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa, decydują okoliczności faktyczne. Każdorazowo należy więc badać okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją.

Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia musi stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym. W szczególności, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak aby przekazana masa mogła posłużyć prowadzeniu określonej działalności gospodarczej. Oznacza to, że najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że jest zdolny do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.

Zgodnie z art. 55² Kodeksu cywilnego:

Należy zauważyć, że powyższa definicja opisuje przedsiębiorstwo w ujęciu przedmiotowym, jako zespół niematerialnych i materialnych składników stanowiący przedmiot prawa w szerokim znaczeniu. Użyte w ww. przepisie określenie „w szczególności” wskazuje jedynie na przykładowe wyliczenie składników przedsiębiorstwa. Oznacza to, że z jednej strony w jego skład mogą wchodzić inne elementy, niewymienione w tym artykule, a z drugiej, brak któregoś z tych elementów nie pozbawia zespołu rzeczy i praw przymiotu przedsiębiorstwa.

Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi jednak stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym. Składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami tak, żeby przekazana masa mogła posłużyć prowadzeniu określonej działalności gospodarczej.

Aby zatem, w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników mógł zostać zakwalifikowany jako przedsiębiorstwo, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej – musi się ona odznaczać pełną odrębnością, niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Transakcja mająca za przedmiot zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce jedynie wówczas, gdy wymienione w art. 55¹ Kodeksu cywilnego elementy (o ile występują w danym stanie faktycznym), zostaną przekazane nabywcy. Na gruncie przytaczanego przepisu, istnieje możliwość umownego wyłączenia pewnych elementów z transakcji zbycia przedsiębiorstwa, ale tylko wówczas, gdy elementy te nie mają istotnego znaczenia dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. W przeciwnym przypadku, danej transakcji nie można uznać za zbycie przedsiębiorstwa.

Zakres powyższego wyłączenia z zakresu opodatkowania zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl stwierdził, że:

„(...) celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie - nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu - do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów”.

W wyroku z 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christel Schriever, TSUE wywiódł, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje natomiast samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112, wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. W wyroku tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy.

O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

Z opisu sprawy wynika, że od 1991 r. prowadził Pan stację paliw. Ze względu na stan zdrowia i emeryturę od 2023 r. wydzierżawił Pan stację. Dzierżawca posiada koncesję URE i aktualnie prowadzi stację. Od 2026 r. chciałby nabyć tą inwestycję w całości. Przedmiotem planowanej sprzedaży będzie cała inwestycja, tj. stacja paliw, w skład której wchodzą: budynek sprzedaży (sklep), budynek biurowo-magazynowy, wiata (zadaszenie), dystrybutory paliwa - 5 sztuk, zbiorniki na paliwa - 4 sztuki, zbiorniki na gaz LPG - 2 sztuki, separator i instalacja wód opadowych, drogi utwardzone dojazdowe, inne instalacje i urządzenia niezbędne do funkcjonowania stacji paliw, a stanowiące integralną całość. Przedmiotem planowanej sprzedaży będą wszystkie składniki majątku, w oparciu o które prowadził Pan do 2023 roku stację paliw. Przedmiot sprzedaży w momencie dokonania sprzedaży będzie stanowił zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych i będzie posiadał potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo realizujące określone zadania gospodarcze (prowadzenie stacji paliw). Nabywca stacji paliw będzie prowadził działalność gospodarczą w oparciu o przejęte składniki majątkowe (materialne i niematerialne) w pełnym zakresie. W celu prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze stacją paliw nabywca nie będzie dokonywał dodatkowych działań - stacja spełnia wszystkie niezbędne wymagania prawne. Nabywca zaś - na podstawie umowy dzierżawy - prowadzi stację od dwóch lat i posiada już stosowną koncesję URE, ważną do 2030 roku.

Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz przywołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że przedmiotem transakcji będzie przedsiębiorstwo, tj. zespół składników majątkowych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wynika z opisu sprawy, do 2023 r. prowadził Pan działalność gospodarczą w formie stacji paliw. Następnie stacja paliw została wydzierżawiona, a obecnie dzierżawca prowadzi na jej bazie działalność gospodarczą i zamierza nabyć od Pana całość tej inwestycji. Przedmiotem planowanej sprzedaży będą wszystkie składniki majątkowe wykorzystywane uprzednio przez Pana do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie stacji paliw. Nabywca stacji paliw będzie prowadził działalność gospodarczą w oparciu o przejęte składniki majątkowe w pełnym zakresie. W celu prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze stacją paliw nabywca nie będzie dokonywał dodatkowych działań.

Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotem sprzedaży będzie kompletny zespół składników majątkowych, umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej w niezmienionym zakresie. Nabyte przez dzierżawcę składniki majątkowe umożliwią prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem opisane we wniosku przedsiębiorstwo będzie posiadało pełną zdolność do niezależnego działania gospodarczego, jako samodzielny podmiot.

Powyższe okoliczności wskazują, że przedmiotem transakcji nie będą pojedyncze składniki majątkowe, lecz zorganizowany zespół składników zdolny do samodzielnego funkcjonowania jako niezależne przedsiębiorstwo. Nabywane składniki majątkowe stanowią zespół składników zdolny do samodzielnego funkcjonowania bez konieczności uzupełniania go o dodatkowe elementy. Zespół składników majątkowych będących przedmiotem transakcji stanowi zatem funkcjonalnie powiązaną całość, przeznaczoną do realizacji określonego celu gospodarczego, jakim jest prowadzenie stacji paliw. Tym samym spełnione zostaną wszystkie przesłanki pozwalające uznać planowaną sprzedaż za zbycie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego.

Kierując się zatem przedstawionym powyżej opisem sprawy, stwierdzić należy, że w rozpatrywanym przypadku zostaną spełnione wszystkie wskazane powyżej przesłanki do uznania składników majątkowych mających być przedmiotem transakcji sprzedaży za przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 55¹ Kodeksu cywilnego. W konsekwencji jego sprzedaż będzie wyłączona spod działania przepisów ustawy, na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.

Tym samym uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.