Interpretacja indywidualna z dnia 28 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.571.2025.1.BJ

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia (Purde) wpłynął Państwa wniosek z 27 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

1. czy dla potrzeb stosowania podatku od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, obliczając przychód należy uwzględniać jedynie powierzchnię budynku, która może być oddana najemcom, a nie całą powierzchnię użytkową Parkingu (tj. powierzchnie miejsc postojowych przeznaczonych na najem bez powierzchni wspólnych),

2. czy Wnioskodawca powinien wpłacać zaliczki na podatek od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, a następnie składać wniosek o zwrot zapłaconego podatku na podstawie art. 24b ust. 15 ustawy o CIT.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

X (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „X”) jest (…) posiadającym osobowość prawną. Wnioskodawca to polski rezydent podatkowy posiadający nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski.

X jest właścicielem budynku stanowiącego wielopoziomowy parking (dalej: „Parking”). Wnioskodawca wynajmuje poszczególne miejsca postojowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W skład powierzchni Parkingu wchodzą powierzchnie, które są wynajmowane (miejsca parkingowe) oraz powierzchnie wspólne (korytarze, drogi dojazdowe, windy), które nie są wynajmowane. Łączna powierzchnia parkingu wynosi (…), z czego (…) m² zajmują wynajmowane miejsca postojowe, natomiast (…) m² stanowią części wspólne obiektu.

Parking jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonych przez X dla potrzeb rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Wnioskodawca amortyzuje Parking metodą liniową poprzez dokonywanie miesięcznych odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa całego środka trwałego to (…) PLN.

Biorąc pod uwagę koszty uwzględnione w wartości początkowej Parkingu, Wnioskodawca przypisał wartość początkową budynku w stosunku do powierzchni przeznaczonej na miejsca postojowe jako (…) PLN, z kolei wartość części wspólnych Parkingu na (…) PLN.

W zakresie podatku dochodowego X nie wpłaca zaliczek na podatek dochodowy wynikających z art. 25 ust. 1, 1a oraz 6-6b ustawy o CIT, gdyż dochód Wnioskodawcy przeznaczony jest na cele statutowe korzystające ze zwolnienia od podatku dochodowego. Wnioskodawca reguluje podatek od części dochodów wynikający z faktu przeznaczenia dochodu zwolnionego na cele inne niż statutowe (art. 25 ust. 4 ustawy o CIT).

Pytania

1. Czy dla potrzeb stosowania podatku od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, obliczając przychód należy uwzględniać jedynie powierzchnię budynku, która może być oddana najemcom, a nie całą powierzchnię użytkową Parkingu (tj. powierzchnie miejsc postojowych przeznaczonych na najem bez powierzchni wspólnych)?

2. Czy w sytuacji przedstawionej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca powinien wpłacać zaliczki na podatek od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, a następnie składać wniosek o zwrot zapłaconego podatku na podstawie art. 24b ust. 15 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. Dla potrzeb stosowania podatku dochodowego od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, obliczając przychód należy uwzględniać jedynie powierzchnię budynku, która może być oddana najemcom, a nie całą powierzchnię użytkową Parkingu (tj. powierzchnie miejsc postojowych przeznaczonych na najem bez powierzchni wspólnych).

2. Powinien on wpłacać zaliczki na podatek dochodowy od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem. Jednocześnie ma on prawo zwrotu zapłaconego podatku na podstawie art. 24b ust. 15 ustawy o CIT w sytuacji, gdy kwota należnego podatku dochodowego jest równa lub przewyższa kwotę podatku od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem.

Ad 1

Podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:

1. stanowi własność albo współwłasność podatnika,

2. został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

3. jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- zwany dalej „podatkiem od przychodów z budynków”, wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc (art. 24b ust. 1 Ustawy o CIT).

Zgodnie z literalnym brzemieniem art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem dotyczy budynku, który został oddany w całości albo części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

W myśl art. 24b ust. 3 ustawy o CIT, przychód, o którym mowa w ust. 1, stanowi wartość początkową, podlegającego opodatkowaniu środka trwałego, ustaloną na pierwszy dzień każdego miesiąca, wynikającą z prowadzonej ewidencji. W miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji, przychód ten ustala się według wartości początkowej obowiązującej w dniu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

W przypadku gdy budynek został oddany do używania w części, przychód ustala się proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku. Proporcję, o której mowa w zdaniu pierwszym, ustala się na dzień wprowadzenia środka trwałego do ewidencji (art. 24b ust. 6 ustawy CIT).

Podstawę opodatkowania stanowi suma przychodów (zdefiniowanych powyżej), z poszczególnych budynków, pomniejszona o kwotę 10 000 000 zł (art. 24b ust. 9 ustawy CIT).

Wnioskodawca jest właścicielem środka trwałego w postaci Parkingu, w którym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wynajmuje miejsca postojowe. Ze względu na specyfikę obiektu, można go podzielić na dwie części:

- miejsca, które mogą być wynajmowane, oraz

- części wspólne, takie jak drogi dojazdowe, klatki schodowe czy windy.

Wnioskodawca ma możliwość przypisania każdej z tych części jej indywidualną wartość początkową biorąc pod uwagę poniesione koszty na poszczególne części Parkingu. Tym samym Wnioskodawca jest więc w stanie określić wartość początkową budynku w części dotyczącej wynajmowanych powierzchni.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy w opinii Wnioskodawcy, dokonując obliczenia podstawy opodatkowania i wysokości podatku na podstawie wyżej wymienionych przepisów powinien on wziąć pod uwagę tylko przychód ustalony na podstawie wartości początkowej powierzchni użytkowej, która może być wynajmowana.

Powyższe zostało potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacja indywidualna z 8 stycznia 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.433.2020.1.AT. „W przypadku, gdy budynek został oddany do używania w części, ustalanie stosownej proporcji powinno, co do zasady, odnosić się więc do powierzchni użytkowej, która może zostać np. wynajęta. W przypadku części wspólnych, które nie podlegają oddaniu do używania na podstawie właściwej umowy, jako takie nie mogą zatem rzutować na poziom powierzchni przeznaczonej do najmu itp. w obrębie danego budynku, a tym samym wpływać na obliczenie stosownej proporcji.”

Z kolei w interpretacji indywidualnej z 26 kwietnia 2019 r.,Znak: 0111-KDIB1-2.4010.37.2019.1.MS, Organ stwierdził, że:

„przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem nie należy uwzględniać części wspólnych wymienionych we wniosku w przypadku których nie jest możliwe ustalenie jaka ich część dotyczy wynajmowanej powierzchni”.

Podobne wnioski wynikają z interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 10 marca 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.9.2020.1.ŚS.

Tym samym, w świetle powołanych interpretacji indywidualnych Wnioskodawca dla potrzeb stosowania podatku dochodowego od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, obliczając przychód powinien uwzględniać jedynie powierzchnię budynku, która może być oddana najemcom, a nie całą powierzchnię użytkową Parkingu. Z podstawy opodatkowania wyłączone będą powierzchnie wspólne tj. (korytarze, drogi dojazdowe, windy).

Ad 2

W zakresie podatku dochodowego X nie wpłaca zaliczek na podatek dochodowy wynikających z art. 25 ust. 1, 1a oraz 6-6b ustawy o CIT, gdyż dochód Wnioskodawcy przeznaczony jest na cele statutowe korzystające ze zwolnienia od podatku dochodowego. Wnioskodawca reguluje podatek od części dochodów wynikający z faktu przeznaczenie dochodu zwolnionego na cele inne niż statutowe (art. 25 ust. 4 ustawy o CIT).

Jako, że kwoty podatku od części dochodów wynikający z faktu przeznaczenia dochodu zwolnionego na cele inne niż statutowe formalnie nie mają statusu zaliczek i są rozliczane w odrębnej części zeznania rocznego, w ocenie Wnioskodawcy nie może on zaliczyć tak skalkulowanego podatku w trybie art. 25 ust. 4 ustawy o CIT, na zaliczki wynikające z podatku od przychodów z budynków. Oznacza to, że Wnioskodawca, w przypadku, gdy podatek od przychodów z budynków jest należny, ma obowiązek obliczać oraz wpłacać ten podatek nie odliczając go od kwoty podatku wpłacanego na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy o CIT.

Zgodnie bowiem z art. 24b ust. 12 ustawy o CIT, kwotę zapłaconego za dany miesiąc podatku od przychodów z budynków podatnicy odliczają od zaliczki na podatek, o której mowa w art. 25. W przypadku gdy podatnicy wpłacają zaliczki kwartalne, odliczeniu podlega podatek od przychodów z budynków zapłacony za miesiące przypadające na dany kwartał.

Dodatkowo, podatnicy mogą nie wpłacać podatku od przychodów z budynków, jeżeli jest on niższy od kwoty zaliczki na podatek, o której mowa w art. 25, za dany miesiąc (art. 24b ust. 13 ustawy o CIT).

Z kolei zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy o CIT, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uprzednio zadeklarowali, że przeznaczą dochód na cele określone w tych przepisach i dochód ten wydatkowali na inne cele albo na cele określone w tych przepisach, ale po terminie w nich określonym - podatek od tego dochodu, bez wezwania, wpłaca się do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatku lub w którym upłynął termin do dokonania wydatku; przepis ten stosuje się również do dochodów za lata poprzedzające rok podatkowy, zadeklarowanych i niewydatkowanych w tych latach na cele określone w art. 17 ust. 1b, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1 pkt 5a.

Należy zauważyć, że w art. 25 ust. 4 ustawy o CIT ustawodawca nie posługuje się pojęciem „zaliczki na podatek”, lecz „podatek od tego dochodu”.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przepis art. 25 ust. 4 ustawy o CIT nie mieści się w zakresie zastosowania art. 24b ust. 13 ustawy o CIT, który odnosi się wyłącznie do odliczenia podatku od przychodów z budynków od zaliczek na podatek dochodowy.

Zgodnie z art. 24 ust. 14 ustawy o CIT, kwotę zapłaconego i nieodliczonego w roku podatkowym podatku od przychodów z budynków odlicza się od podatku obliczonego zgodnie z art. 19 za rok podatkowy. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT. Niestety konstrukcja deklaracji CIT-8 nie przewiduje odliczenia podatku od przychodów z budynków w rocznym zeznaniu od zaliczek wynikających z faktu przeznaczenia dochodu zwolnionego na cele inne niż statutowe.

Jednakże, w takich wypadkach ustawodawca przewidział art. 24b ust. 15 ustawy o CIT, który mówi, że kwota podatku od przychodów z budynków nieodliczona na podstawie ust. 14 podlega zwrotowi na wniosek podatnika bez wydawania decyzji o zwrocie podatku, jeżeli wniosek nie budzi wątpliwości.

Zdaniem Wnioskodawcy, to właśnie ten sposób zwrotu zapłaconego podatku będzie właściwy w sytuacji, gdy należny podatek dochodowy wykazany w CIT-8 Wnioskodawcy przewyższy kwotę należnego podatku od przychodów z budynku. Wynika to z faktu, iż podatek regulowany przez Wnioskodawcę na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy o CIT jest podatkiem dochodowym, co uzasadnia zastosowanie mechanizmu odliczenia/zwrotu również w tej sytuacji.

Warto zauważyć, że podatek od przychodów z budynków ma charakter podatku minimalnego, co oznacza, że jego celem nie jest podwójne opodatkowanie podatników. W przypadku gdy podatnik płaci podatek dochodowy w innym zakresie, może on odliczyć zapłacony podatek od przychodów z budynków, a w efekcie nie ponosi dodatkowego ciężaru podatkowego. Mechanizm ten ma zapewnić, że podatek ten dotyczy jedynie podmiotów, które nie wykazują dochodu do opodatkowania podatkiem dochodowym, mimo posiadania wartościowych nieruchomości komercyjnych.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy powinien on wpłacać zaliczki na podatek dochodowy od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem. Jednocześnie ma on prawo zwrotu zapłaconego podatku na podstawie art. 24b ust. 15 ustawy o CIT w sytuacji, gdy kwota należnego podatku dochodowego jest równa lub przewyższa kwotę podatku od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:

1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,

2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- zwany dalej „podatkiem od przychodów z budynków", wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

W myśl art. 24b ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 24b ust. 6 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 24b ust. 9 ustawy o CIT:

W myśl art. 24b ust. 11 ustawy o CIT:

Przedmiotem Państwa pierwszej wątpliwości jest kwestii ustalenia, czy dla potrzeb stosowania podatku od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, obliczając przychód należy uwzględniać jedynie powierzchnię budynku, która może być oddana najemcom, a nie całą powierzchnię użytkową Parkingu (tj. powierzchnie miejsc postojowych przeznaczonych na najem bez powierzchni wspólnych)

Z przepisów art. 24b ustawy o CIT wynika, że podatkiem od przychodów z budynków zostały objęte wszystkie nieruchomości - budynki, niezależnie od ich klasyfikacji (m.in. mieszkalne, niemieszkalne, przemysłowe, magazynowe) położone na terytorium Polski, jeżeli generują przychody z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Z zakresu tego podatku zostały wyłączone jedynie przychody z budynków mieszkalnych, jeżeli zostały oddane do używania w ramach rządowych (samorządowych) programów dotyczących budownictwa społecznego, przy spełnieniu warunków określonych w ustawie.

Powyższe wynika również z treści uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (druk sejmowy 2291-A), zgodnie z którym:

W tym miejscu należy zauważyć, że procesowi wykładni należy poddać każdy przepis prawny (tekst prawny) w celu zrozumienia go (ustalenia jego treści), niezależnie od stopnia jego rozumienia prima facie (tak Maciej Zieliński w: Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Warszawa 2008, str. 320). Nie jest więc tak, że dokonanie wykładni jest zbędne wówczas, gdy przepis jest jasny (clara non sunt interpretanda), bowiem należy opowiedzieć się za twierdzeniem, że samo tylko ustalenie tego faktu (jednoznaczności przepisu) następuje w procesie interpretacyjnym. Chodzi wszak nie o to, aby rozumieć tekst czy przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (op. cit., str. 61). Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego teksu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, prymat wykładni gramatycznej może się zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka, i tylko wówczas, gdy ta metoda wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod (zob. wyrok NSA z 24 lipca 2012 r., I OSK 398/12).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., II FSK 1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2000 r., III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102).

Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo właścicielem budynku stanowiącego wielopoziomowy parking. Wynajmujecie Państwo poszczególne miejsca postojowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W skład powierzchni Parkingu wchodzą powierzchnie, które są wynajmowane (miejsca parkingowe) oraz powierzchnie wspólne (korytarze, drogi dojazdowe, windy), które nie są wynajmowane. Łączna powierzchnia parkingu wynosi (…)m², z czego (…)m² zajmują wynajmowane miejsca postojowe, natomiast (…)m² stanowią części wspólne obiektu.

Parking jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonych przez Państwa dla potrzeb rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Amortyzujecie Państwo Parking metodą liniową poprzez dokonywanie miesięcznych odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa całego środka trwałego to (…) PLN.

Koszty uwzględnione w wartości początkowej Parkingu, przypisaliście Państwo wartość początkową budynku w stosunku do powierzchni przeznaczonej na miejsca postojowe jako (…) PLN, z kolei wartość części wspólnych Parkingu na (…) PLN.

W zakresie podatku dochodowego nie wpłacacie Państwo zaliczek na podatek dochodowy wynikających z art. 25 ust. 1, 1a oraz 6-6b ustawy o CIT, gdyż Państwa dochód przeznaczony jest na cele statutowe korzystające ze zwolnienia od podatku dochodowego. Regulujecie Państwo podatek od części dochodów wynikający z faktu przeznaczenia dochodu zwolnionego na cele inne niż statutowe (art. 25 ust. 4 ustawy o CIT).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że sposób obliczenia podatku ze środka trwałego będącego budynkiem został przedstawiony w art. 24b ust. 3 z uwzględnieniem art. 24b ust. 1, ust. 6 i ust. 9 ustawy o CIT. Dokonując obliczenia podatku na podstawie wyżej wymienionych przepisów powinniście Państwo wziąć pod uwagę przychód ustalony proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całości powierzchni użytkowej tego budynku (Parkingu).

W przypadku, gdy budynek został oddany do używania w części, ustalanie stosownej proporcji powinno, co do zasady, odnosić się więc do powierzchni użytkowej, która może zostać np. wynajęta. W przypadku części wspólnych, które nie podlegają oddaniu do używania na podstawie właściwej umowy, jako takie nie mogą zatem rzutować na poziom powierzchni przeznaczonej do najmu itp. w obrębie danego budynku, a tym samym wpływać na obliczenie stosownej proporcji.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro jak wynika z wniosku przedmiotem najmu są miejsca parkingowe nie zaś części wspólne Parkingu to nie powinny być one uwzględniane w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 24b ust. 6 ustawy CIT, tj. części wspólne Parkingu nie powinny być uwzględniane w powierzchni użytkowej oddanej do używania oraz nie powinny być uwzględniane w całkowitej powierzchni użytkowej Parkingu.

Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca powinien wpłacać zaliczki na podatek od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, a następnie składać wniosek o zwrot zapłaconego podatku na podstawie art. 24b ust. 15 ustawy o CIT, wskazać należy, że zgodnie z art. 24b ust. 12 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 24b ust. 13 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 24b ust. 14 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 24b ust. 15 ustawy o CIT:

Z kolei, art. 25 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że:

W myśl art. 25 ust. 1a ustawy o CIT:

Jednocześnie zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 25 ust. 4 ustawy o CIT:

W myśl art. 25 ust. 5 ustawy o CIT:

Podatnik, który złoży właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na piśmie oświadczenie, że:

 1) zaprzestał działalności albo

 2) jest podatnikiem, o którym mowa w ust. 4 i nie osiąga przychodów z działalności wymienionej w art. 17 ust. 1a pkt 1 oraz nie dokonuje wydatków na cele inne niż określone w art. 17 ust. 1b, 1e i 1f

- jest zwolniony od obowiązków wynikających z ust. 1 od dnia złożenia tego oświadczenia. W przypadku zmiany stanu faktycznego uzasadniającego to zwolnienie podatnik, bez wezwania, jest obowiązany stosować przepisy ust. 1-4.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

W myśl z art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT:

Oznacza to, że dochody wolne od podatku nie są uwzględniane przy wyliczeniu podstawy opodatkowania (straty).

Ustalony w powyższy sposób dochód może być przedmiotem zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten zawiera bowiem katalog dochodów (przychodów) wolnych od podatku. Innymi słowy, wyłącza z podstawy opodatkowania dochody uzyskane z tytułów w nim wymienionych.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4ustawy o CIT:

Zwolnienie zawarte w tym przepisie jest zwolnieniem warunkowym. Dla skorzystania z tego zwolnienia podatnik musi spełnić dwa warunki:

- jego celem musi być działalność wymieniona w tym przepisie, przy czym statut może przewidywać również inne cele działalności,

- uzyskane dochody muszą być przeznaczone wyłącznie na cele preferowanej przez ustawodawcę działalności statutowej, a następnie wydatkowane na te cele.

Stosownie do art. 17 ust. 1a pkt 2ustawy o CIT:

Z kolei, na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy o CIT:

Ze zwolnienia nie mogą jednak korzystać, bez względu na cele ich działalności, podatnicy wymienieni w art. 17 ust. 1c ustawy o CIT:

- przedsiębiorstwa państwowe, spółdzielnie i spółki;

- przedsiębiorstwa komunalne mające osobowość prawną, dla których funkcję organu założycielskiego pełnią jednostki samorządu terytorialnego lub ich jednostki pomocnicze utworzone na podstawie odrębnych przepisów;

- samorządowe zakłady budżetowe oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, będące podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych - jeżeli przedmiotem ich działalności jest zaspokajanie potrzeb publicznych pośrednio związanych z ochroną środowiska w zakresie: wodociągów i kanalizacji, ścieków komunalnych, wysypisk i utylizacji odpadów komunalnych oraz transportu zbiorowego.

Podkreślenia wymaga, że zwolnienie to nie jest uzależnione od rodzaju uzyskiwanego dochodu, oprócz dochodów wymienionych w art. 17 ust. 1a. Ważny jest bowiem cel na jaki jest ten dochód przeznaczony, a nie źródło jego pochodzenia, przy czym źródłem dochodów mogą być przykładowo dochody z działalności statutowej, czy też z działalności gospodarczej.

Odnosząc się zatem do kwestii zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT zauważyć należy, że jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody podatników, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele.

Natomiast, zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, podstawę opodatkowania stanowi przychód ze środka trwałego będącego budynkiem a nie dochód.

Podkreślić zatem należy, że zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, nie ma charakteru podmiotowego, nie obejmuje wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą, lecz tylko dochody przeznaczone na działalność statutową. Zatem, w przedmiotowej sprawie, dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy uwzględnić, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód ustalony zgodnie z art. 7 ustawy o CIT, przeznaczony na działalność statutową a nie przychód ustalony zgodnie z art. 24b ww. ustawy.

W związku z powyższym, skoro jak wynika z wniosku, wynajmujecie Państwo poszczególne miejsca postojowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (pomimo, że przychód z najmu przeznaczacie na cele statutowe), to zgodnie z brzmieniem art. 24b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jesteście Państwo zobowiązani do naliczenia i zapłaty podatku, o którym mowa w tym przepisie, w sposób wskazany w art. 24b ww. ustawy.

W związku z powyższym zgodzić należy się z Państwa stanowiskiem, że powinniście wpłacać zaliczki na podatek dochodowy od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem. Jednocześnie macie prawo zwrotu zapłaconego podatku na podstawie art. 24b ust. 15 ustawy o CIT w sytuacji, gdy kwota należnego podatku dochodowego jest równa lub przewyższa kwotę podatku od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych, wskazać należy, iż dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.