Interpretacja indywidualna z dnia 30 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4012.731.2025.2.AW

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwo stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 5 grudnia 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej, wpłynął 10 grudnia 2025 r. Przedmiotowy wniosek - w odpowiedzi na wezwanie Organu - uzupełnili Państwo pismem z 12 stycznia 2026 r., (data wpływu: 13 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1. Struktura działalności

Wnioskodawca - (...) - jest polską spółką kapitałową posiadającą siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym w Polsce.

W roku (…) spółka zarejestrowała w (…) oddział ((...)), który:

- działa na podstawie (...) prawa gospodarczego,

- został wpisany do (...) rejestru przedsiębiorców,

- posiada numer identyfikacyjny (...),

- nie posiada osobowości prawnej,

- nie prowadzi działalności w sposób samodzielny,

- działa wyłącznie w imieniu i na rachunek (...),

- nie posiada wyodrębnionego majątku i nie ponosi ryzyka gospodarczego.

Oddział (...) wykonuje część usług analitycznych ((...)), stanowiących element kompleksowej usługi laboratoryjnej (...)

2. Przemieszczenie środka trwałego z Polski do (...)

W dniu (…) 2025 r. Wnioskodawca przemieścił środek trwały:

- Spektrometr (...),

- wartość początkowa: (...) zł,

- rok produkcji: (…),

- numer seryjny: (...),

- środek trwały był całkowicie zamortyzowany na dzień przemieszczenia.

Sprzęt został fizycznie przeniesiony z: (...), Polska, ul. (...), (...), do: (...).

3. Charakter przemieszczenia:

- nie doszło do przeniesienia prawa własności,

- nie doszło do odpłatności,

- nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży, leasingu, darowizny ani innej czynności rozporządzającej,

- środek trwały pozostał własnością (...),

- został jedynie przesunięty do jednostki wewnętrznej tej samej spółki.

Środek trwały nie był instalowany ani montowany w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT; nie był przedmiotem montażu ani instalacji z próbnym uruchomieniem lub bez niego - został jedynie fizycznie przeniesiony i uruchomiony w ramach normalnego użytkowania.

Po przemieszczeniu do (...) nie będzie przedmiotem eksportu towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Po przemieszczeniu do (...) nie będzie przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do innego państwa członkowskiego.

Środek trwały nie został przemieszczony w celu wykonania na nim usług wyceny ani prac, po których miałby zostać zwrócony do Polski.

Środek trwały nie jest używany czasowo - został przemieszczony do oddziału (...) w celu stałego wykorzystywania w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Środek trwały nie jest używany czasowo przez okres do 24 miesięcy i nie spełnia przesłanek przywozu czasowego - przemieszczenie ma charakter trwały.

Pytania (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 12 stycznia 2026 r.):

1) Czy przemieszczenie środka trwałego z Polski do oddziału w (...) - który nie jest odrębnym podatnikiem VAT - stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) lub inną czynność podlegającą VAT w Polsce, wymagającą wystawienia faktury i ujęcia w ewidencji VAT/JPK_V7?

2) Czy opisane przemieszczenie środka trwałego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce i powoduje po stronie Wnioskodawcy obowiązek rozliczenia podatku należnego?

3) Czy w związku z opisanym przemieszczeniem środka trwałego Wnioskodawca jest zobowiązany - na gruncie polskich przepisów ustawy o VAT - do wystawienia faktury VAT oraz do wykazania tej czynności w ewidencji sprzedaży VAT i w pliku JPK_V7?

Państwa stanowisko w sprawie (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu z 12 stycznia 2026 r.):

Stanowisko do pytania 1:

Przemieszczenie nie stanowi WDT ani czynności opodatkowanej VAT. Oddział (...) nie jest nabywcą, bo nie jest odrębnym podatnikiem. Brak odpłatności, brak przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel. TSUE C-210/04 FCE Bank operacje między centralą a oddziałem to czynności wewnętrzne, poza VAT.

Stanowisko do pytania 2:

W ocenie Wnioskodawcy opisane przemieszczenie środka trwałego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce i nie powoduje powstania podatku należnego po stronie Wnioskodawcy. Wynika to z faktu, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dochodzi do czynności opodatkowanej VAT, w szczególności:

- brak jest odpłatności,

- nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

- przemieszczenie następuje do oddziału, który nie stanowi odrębnego podatnika VAT, lecz jest częścią tego samego podmiotu.

W konsekwencji przemieszczenie to ma charakter czynności wewnętrznej jednego podatnika i pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT w Polsce.

Stanowisko do pytania 3:

-W konsekwencji, na gruncie polskich przepisów ustawy o VAT, Wnioskodawca:

- nie jest zobowiązany do wystawienia faktury VAT, gdyż nie dochodzi do sprzedaży ani innej czynności podlegającej opodatkowaniu VAT w Polsce, w tym wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (art. 106b ust. 1 ustawy o VAT),

- nie jest zobowiązany do wykazania tej czynności w ewidencji sprzedaży VAT ani w pliku JPK_V7, ponieważ przemieszczenie środka trwałego pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartych w art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:

1) terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;

2) terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej, (…);

3) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;

4) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT:

Jednocześnie w myśl art. 13 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy:

Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy:

1) towary są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary te są przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz;

2) przemieszczenie towarów następuje w ramach wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość;

3) towary są przemieszczane na pokładach statków, samolotów lub pociągów w trakcie transportu pasażerskiego wykonywanego na terytorium Unii Europejskiej z przeznaczeniem dokonania ich dostawy przez tego podatnika na pokładach tych pojazdów;

4) towary mają być przedmiotem eksportu towarów przez tego podatnika;

5) towary mają być przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonanej przez tego podatnika, jeżeli przemieszczenie towarów następuje na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego, do którego dokonywana jest ta wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów;

6) towary mają być przedmiotem wykonanych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium kraju;

7) towary mają być czasowo używane na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, w celu świadczenia usług przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, który przemieścił lub na rzecz którego przemieszczono te towary;

8) towary mają być czasowo używane przez tego podatnika na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, pod warunkiem że import takich towarów z terytorium państwa trzeciego z uwagi na ich przywóz czasowy byłby zwolniony od cła;

9) przemieszczeniu podlega gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej.

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Zgodnie z treścią ww. przepisów ustawy, wewnątrzwspólnotową dostawą towarów jest wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy, na terytorium innego państwa członkowskiego. W przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej (opodatkowanej w Polsce) musi się ona odbywać z kraju (tzn. Polski) i ma być dokonywana przez podatnika, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 bądź ust. 9 ustawy.

Szczególnym przypadkiem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego. Art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności, które nie mają charakteru czynności dwustronnych, polegających na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego państwa członkowskiego, w którym mają posłużyć do działalności gospodarczej podatnika. W przypadku tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów polski dostawca pełni równocześnie rolę nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

Przywołane powyżej przepisy wskazują zatem, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkrety podmiot prawa do dysponowania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Natomiast, gdy dla wywożonych towarów nie jest jeszcze znany nabywca lub towary mają służyć innym niż ich dostawa czynnościom, wówczas występuje u podatnika wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w przemieszczeniu towarów, której odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez ten sam podmiot na terytorium państwa członkowskiego zakończenia transportu lub wysyłki.

Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego są Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym w Polsce.

W ramach prowadzonej działalności, zarejestrowali Państwo oddział w (...), który działa wyłącznie w Państwa imieniu i na Państwa rachunek. (…) 2025 r., przemieścili Państwo środek trwały - Spektrometr (...), który został fizycznie przeniesiony z (...), w Polsce do (...) - czyli do oddziału Państwa firmy w (...).

Środek trwały nie był instalowany ani montowany w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT; nie był przedmiotem montażu ani instalacji z próbnym uruchomieniem lub bez niego - został jedynie fizycznie przeniesiony i uruchomiony w ramach normalnego użytkowania.

Po przemieszczeniu do (...) spektometr nie będzie przedmiotem eksportu towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Po przemieszczeniu do (...) nie będzie przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do innego państwa członkowskiego.

Środek trwały nie został przemieszczony w celu wykonania na nim usług wyceny ani prac, po których miałby zostać zwrócony do Polski.

Środek trwały nie jest używany czasowo - został przemieszczony do oddziału (...) w celu stałego wykorzystywania w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Środek trwały nie jest używany czasowo przez okres do 24 miesięcy i nie spełnia przesłanek przywozu czasowego - przemieszczenie ma charakter trwały.

W opisanym stanie faktycznym przemieszczenie spektrometru z Polski do (...) oddziału Państwa firmy należy traktować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Wynika to z art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, który obejmuje swym zasięgiem takie sytuacje, w których podatnik przenosi własne towary z kraju do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykorzystania ich w swojej działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, że (...) oddział nie jest odrębnym podatnikiem, działa wyłącznie w imieniu centrali i nie dochodzi do żadnej zapłaty czy przeniesienia prawa własności. Sam fakt trwałego przemieszczenia środka trwałego do innego państwa UE powoduje powstanie WDT po stronie polskiej oraz odpowiadającego mu WNT po stronie (...).

W Państwa sytuacji nie występuje żadne z wyłączeń przewidzianych w ustawie, w szczególności w powołanym wyżej art. 13 ust. 4 ustawy - spektrometr nie został przeniesiony w celu montażu, instalacji, wyceny, wykonania usług, nie jest to przemieszczenie czasowe ani związane z eksportem czy dalszą dostawą wewnątrzwspólnotową. Towar został przeniesiony do (...) w celu stałego wykorzystania w działalności gospodarczej, co wprost wpisuje się w definicję przemieszczenia własnych towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.

Tym samym w Państwa sytuacji ma miejsce przemieszczenie towaru należącego do Państwa przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, który to towar służy Państwa działalności gospodarczej, tym samym dostawa ta stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług - tzw. „nietransakcyjną WDT”.

W związku z wystąpieniem po Państwa stronie wskazanej wyżej nietransakcyjnej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów będą spoczywały na Państwu związane z tym obowiązki, o które pytają Państwo wymiennie w zadanych pytaniach.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazania wymaga, że ogólna zasada powstania obowiązku podatkowego została zawarta w art. 19a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług.

Jednakże ustawodawca dla niektórych czynności wskazał inne okoliczności, które wiążą się z powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie podatku VAT. Przykładem czynności, których realizacja wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego w momencie innym niż dostawa towarów jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów i wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 106a pkt 1a ustawy:

Na podstawie art. 106a pkt 2 ustawy:

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:

 a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,

 b) państwa trzeciego.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.

W myśl art. 106i ust. 1 ustawy:

Według art. 106i ust. 7 ustawy:

Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:

1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,

2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości lub części zapłaty.

Z powołanych przepisów wynika, że w stosunku do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jak i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów ustawodawca wprowadza wyjątek od zasady ogólnej, stanowiąc, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy.

Jak rozstrzygnięto w niniejszej interpretacji, dokonali Państwo przemieszczenia własnego towaru z terytorium Polski na terytorium (...). Przemieszczenie to stanowi dla Państwa wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy. Podatnik przemieszczający własne towary z Polski do innego kraju UE, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy ma obowiązek wystawić fakturę, ponieważ dokonuje dostawy towaru na rzecz innego podatnika tzn. podatnika podatku od wartości dodanej. W Państwa przypadku Spółka występuje w podwójnej roli, jest również nabywcą towaru przemieszczanego na terytorium (...), w których zarejestrowali Państwo oddział, działający na podstawie (...) prawa gospodarczego i posiadający (...) numer identyfikacyjny.

Zatem przemieszczając własne towary z terytorium Polski na terytorium (...), zgodnie z art. 106a w zw. z art. 106b ust. 1 ustawy, mają Państwo obowiązek udokumentować tę transakcję poprzez wystawienie faktury. Zgodnie z ww. przepisami podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, przez którą w myśl art. 2 pkt 22 ustawy rozumie się między innymi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem Spółka dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, powinna udokumentować przedmiotową czynność poprzez wystawienie faktury, którą stosownie do ww. art. 106i ust. 1 ustawy wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru.

Należy podkreślić, że również w ocenie sądów zachodzi konieczność dokumentowania fakturą VAT „nietransakcyjnej” WDT. Przykładowo WSA w Warszawie w wyroku z 10 marca 2022 r, sygn. akt: III SA/ Wa 1806/21 stwierdził, że:

„Organ ma rację wywodząc, że w przypadku nietransakcyjnego przemieszczenia towarów własnych (beztransakcyjne WDT) na Podatniku ciążyła powinność wystawienia faktury. Zgodnie z art. 20 ust. 1 VATU w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano tej dostawy (...). Z kolei art. 106e VATU reguluje zakres danych, jakie winna zawierać faktura. Jednakże nie wprowadzono w nim szczególnych regulacji odnoszących się do dokumentacji WDT oraz jakie elementy faktura powinna zawierać. Organ zasadnie wywodzi, że faktura powinna zostać wystawiona oraz powinna zawierać wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie z zastrzeżeniem odmienności wynikających ze specyfiki beztransakcyjnych dostaw w ramach WDT”.

Podsumowując, powyższe przepisy, w związku z wystąpieniem tzw. „nietransakcyjnej WDT” nakładają na Państwa obowiązek wystawienia faktury, co potwierdza również przytoczony wyrok sądu.

Odnosząc się z kolei do Państwa dalszych wątpliwości, dotyczących obowiązku rozliczenia podatku należnego, ujęcia czynności w ewidencji sprzedaży oraz plików JPK_V7M, wskazać należy, że Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:

Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:

W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:

Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:

1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;

2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego;

3) kontrahentów;

4) dowodów sprzedaży i zakupów

Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:

Od 1 października 2020 r., kwestie danych jakie należy wykazywać w składanych deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988, ze zm.) - dalej: „rozporządzenie”.

Od 1 października 2020 r. deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020 r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż w formie nowego JPK_VAT. Elementy nowego JPK_VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) zmienione rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 1 kwietnia 2020 r. (Dz. U. poz. 576) oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2020 r. (Dz. U. poz. 1127) oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i JPK_V7K.

W rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług dodano załączniki będące objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy.

W pkt I załącznika „Objaśnienia do deklaracji”, w pkt 4.1. wskazano, iż:

W części deklaracji dotyczącej obliczenia wysokości podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu (wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość podatku należnego), dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który jest składana deklaracja, po uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o podatku, jeżeli mają wpływ na rozliczenie w tym okresie. Dotyczy to również dostaw towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy.

W przedstawionej sytuacji dokonali Państwo nietransakcyjnego WDT, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT. Choć nie dochodzi tu do sprzedaży ani zapłaty, ustawa o VAT traktuje takie przemieszczenie jak wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Z tego powodu po stronie podatnika powstają obowiązki identyczne jak przy zwykłym WDT.

Obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o VAT, czyli z chwilą wystawienia faktury dokumentującej nietransakcyjne WDT, a jeżeli faktura nie zostanie wystawiona w terminie - najpóźniej piętnastego dnia miesiąca następującego po miesiącu przemieszczenia towaru.

Nietransakcyjne WDT musi zostać ujęte w ewidencji VAT, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy. Ewidencja ta obejmuje dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku, w tym podstawę opodatkowania czy kwotę podatku należnego.

Dane z ewidencji VAT są przekazywane do urzędu skarbowego w formie pliku JPK_V7, który zgodnie z art. 99 ust. 11c ustawy, łączy część deklaracyjną i ewidencyjną w jednym dokumencie elektronicznym. Oznacza to, że podatnik wykazuje nietransakcyjne WDT zarówno w części deklaracyjnej (jako czynność podlegającą opodatkowaniu, dla której powstał obowiązek podatkowy), jak i w części ewidencyjnej (jako element ewidencji sprzedaży). Rozporządzenie określające zakres danych w JPK_V7 potwierdza, że w części dotyczącej podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu, dla których obowiązek podatkowy powstał w danym okresie.

W konsekwencji podatnik dokonujący nietransakcyjnego WDT ma obowiązek wystawić fakturę dokumentującą przemieszczenie, rozpoznać obowiązek podatkowy, wykazać tę czynność w deklaracji VAT, ująć ją w ewidencji VAT oraz przesłać w pliku JPK_V7. Wszystkie te obowiązki wynikają z faktu, że przemieszczenie własnych towarów do innego państwa UE jest traktowane jak dostawa podlegająca opodatkowaniu.

Przy czym zauważyć należy, że zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Według art. 42 ust. 1a ustawy:

Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:

 1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub

 2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8 - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.

W myśl art. 42 ust. 3 ustawy:

Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

 2) (uchylony)

 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku

 4) (uchylony)

- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy:

W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;

 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;

 3) określenie towarów i ich ilości;

 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Natomiast w świetle art. 42 ust. 11 ustawy:

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

W myśl art. 42 ust. 14 ustawy:

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego.

Z powołanych przepisów wynika, że aby wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlegała opodatkowaniu według stawki podatku VAT w wysokości 0% muszą być spełnione warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, tj. nabywca towarów powinien posiadać i podać sprzedawcy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Natomiast dostawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Jednocześnie, dostawca składając deklarację podatkową, w której wykazuje wewnątrzwspólnotową dostawę towarów powinien być zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Co istotne warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, muszą być spełnione łącznie i są stosowane również w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3. Spełnienie tych warunków ma zagwarantować, że nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego przemieszczenie na terytorium innego państwa członkowskiego oraz, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i tam faktycznie opodatkowana.

W przypadku zatem, gdy spełnią Państwo warunki wymienione w art. 42 ust. 1 to dokonana przez Państwa nietransakcyjna WDT powinna zostać opodatkowana stawką VAT 0%. W przypadku nie spełnienia ww. warunków, dokonana dostawa powinna zostać opodatkowana właściwą stawką podatku VAT. Przy czym wysokość stawki, nie wpływa tutaj na obowiązek rozliczenia przez Państwa podatku należnego, podatek należny, jest bowiem wymagany bez względu na to, jaką ostatecznie stawką opodatkowana będzie dokonana dostawa. Obowiązek rozliczenia podatku należnego powstaje niezależnie od tego, jaka stawka zostanie zastosowana. To, czy stawka opodatkowania od dokonanej WDT wyniesie 0% czy też będzie to inna właściwa dla omawianej dostawy stawka podatku, wpływa tylko na wysokość podatku, a nie na sam fakt jego rozliczenia.

Podsumowując zatem, opisana dostawa towaru stanowiła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, tzw. „nietransakcyjną WDT”, która to dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Transakcję tę są Państwo zobowiązani udokumentować fakturą. Omawianą dostawę muszą Państwo również ująć w ewidencji VAT, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy oraz przesłać w pliku JPK_V7. Opisana WDT rodzi po Państwa stronie obowiązek rozliczenia podatku należnego, bez względu na to jaką ostatecznie stawką opodatkowana została dokonana dostawa.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie zadanych pytań jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie o Państwa prawach i obowiązkach na gruncie polskich przepisów podatku VAT, bez rozstrzygania kwestii regulowanych przez prawo podatkowe innych państw.

Dodatkowo zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.