Interpretacja indywidualna z dnia 4 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.631.2025.2.ENB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. W odpowiedzi na wezwanie uzupełniła go Pani 19 grudnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Od 3 sierpnia 2013 r. mieszkała Pani w Niemczech, gdzie była Pani zameldowana i prowadziła swoje życie. Od 1 marca 2013 r. wynajmowała Pani mieszkanie wraz z mężem na terenie Niemiec i była Pani tam zatrudniona. W międzyczasie pracowała Pani w ramach własnej działalności gospodarczej, ale przez większość tego okresu była Pani zatrudniona na etacie. Prowadziła Pani w Niemczech normalne życie wraz z mężem: płaciła Pani rachunki za telefon, prąd i mieszkanie. Wszystkie te płatności oraz inne wydatki na życie i żywność były dokonywane z Państwa konta bankowego, co może Pani udowodnić poprzez wyciągi bankowe, umowy wynajmu oraz umowy dotyczące telefonów, internetu, mediów i prądu. Jednakże do 28 grudnia 2023 r. nie wymeldowała się Pani z Polski. Od 2 lipca 2024 r. jest Pani ponownie zameldowana w Polsce, ponieważ musiała Pani zameldować swoje dziecko – z uwagi na przedszkole. Stan faktyczny jest jednak taki, że przez ostatnie 11 lat mieszkała Pani w Niemczech, a nie w Polsce. W tym okresie nie miała Pani żadnych dochodów w Polsce i nie składała Pani żadnych zeznań podatkowych, aż do tego roku, w którym złożyła Pani zerowy PIT, wyłącznie z powodu wymogów rekrutacji Pani dziecka do przedszkola. Biorąc pod uwagę swoje faktyczne miejsce zamieszkania w ciągu ostatnich lat chciałaby Pani skorzystać z ulgi na powrót. Jest Pani w stanie dostarczyć wszelkie niezbędne dokumenty potwierdzające Pani miejsce zamieszkania i działalność w Niemczech. Pani aktualny adres zamieszkania to ul. A1, B. Przeprowadziła się Pani z Niemiec do Polski na stałe 26 lipca 2024 r. Ma Pani dwa obywatelstwa - polskie i niemieckie. Nie posiada Pani Karty Polaka. Miała Pani miejsce zamieszkania w Niemczech przez co najmniej 3 lata nieprzerwanie bezpośrednio poprzedzające rok w którym się przeprowadziła do Polski oraz okres od początku roku, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na Polskę. Mieszkała Pani w Polsce nieprzerwanie przez 5 lat kalendarzowych w okresie poprzedzającym swój pobyt za granicą. Od 1 stycznia 2025 r. nie obowiązuje Pani nieograniczony obowiązek podatkowy w Niemczech.

Uzupełniając wniosek wyjaśniła Pani, że w latach podatkowych – 2021, 2022, 2023 – nie przebywała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni.

Odpowiadając na pytanie, w jakim kraju znajdowało się centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych w latach 2021, 2022, 2023 oraz w okresie od 1 stycznia do 25 lipca 2024 r. wskazała Pani, że do dnia 25 lipca 2024 r. mieszkała Pani na stałe w Niemczech, gdzie znajdowało się centrum Pani zainteresowań osobistych i gospodarczych.

Potwierdziła Pani, że w latach 2021, 2022, 2023 oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia powrotu do Polski miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju.

W okresie od 26 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. nie miała Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju (tylko w Polsce).

26 lipca 2024 r. przeprowadziła się Pani do Polski wraz z dzieckiem. Pani mąż dołączył do Pani 1 stycznia 2025 r.

Od dnia przeprowadzki do Polski w dniu 26 lipca 2024 r. centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Polsce.

Od 26 lipca 2024 r. mieszka Pani w Polsce z dzieckiem oraz całą rodziną (rodzice), oprócz męża, który dołączył do Pani z dniem 1 stycznia 2025 r. Od dnia Pani powrotu z Niemcami nic już Pani nie łączyło.

W Polsce rozpoczęła Pani pracę zarobkową od 1 sierpnia 2024. Posiada Pani także oszczędności z Niemiec.

Od 26 lipca 2024 r. w Polsce:

·miała Pani stałe miejsce zamieszkania,

·prowadziła Pani swoje gospodarstwo domowe,

·prowadziła Pani aktywność społeczną, polityczną, obywatelską, przynależała Pani do organizacji/klubów, itp.,

·zazwyczaj Pani przebywała

jak też z Polski zarządzała Pani swoim majątkiem.

W okresie od 2021 r. do dnia poprzedzającego przeprowadzkę w 2024 r. posiadała Pani centrum interesów życiowych i miejsce zamieszkania w Niemczech, co czyniło Panią niemieckim rezydentem podatkowym. Obecnie nie dysponuje Pani fizycznym dokumentem certyfikatu rezydencji za te lata, jednak w razie konieczności wystąpi Pani do właściwego niemieckiego Finanzamt o jego wsteczne wydanie. Odpowiadając na pytanie: Czy posiada Pani inne dowody dokumentujące miejsce Pani zamieszkania dla celów podatkowych w Niemczech za lata 2021, 2022, 2023 oraz za okres od 1 stycznia 2024 r. do dnia poprzedzającego przeprowadzkę do Polski, np. umowy najmu mieszkania w Niemczech, wyciągi bankowe, umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, paski wynagrodzeń, czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy wyjaśniła Pani, że posiada wszystkie dokumenty wymienione w tym pytaniu.

Od 1 sierpnia 2024 r. pracuje Pani w Polsce stacjonarnie na umowę o pracę w trybie całego etatu.

Pytanie

Czy przysługuje Pani ulga na powrót?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem przysługuje Pani ulga na powrót. Od 2013 r. do połowy 2024 r. mieszkała Pani tylko na terenie Niemiec. Wróciła Pani do Polski i od roku 2025 nie podlega żadnemu obowiązkowi podatkowemu w innych krajach niż Polska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

-w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3) podatnik:

a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b)miał miejsce zamieszkania:

-nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl natomiast art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

W opisie zdarzenia wskazała Pani, że w latach 2021, 2022,2023 oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia poprzedzającego przeprowadzkę do Polski zamieszkiwała Pani w Niemczech wraz z mężem i dzieckiem, gdzie też Pani pracowała. W dniu 26 lipca 2024 r. powróciła Pani wraz z małoletnim dzieckiem do Polski. Dziecko zapisała Pani do przedszkola i rozpoczęła Pani w Polsce pracę zarobkową. Od 26 lipca 2024 r. Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych znajdowało się w Polsce. Od tego dnia nie miała Pani w Niemczech miejsca zamieszkania dla celów podatkowych zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju.

W świetle powyższego, uznać należy, że od 26 lipca 2024 r. spełniała Pani warunki pozwalające uznać Panią za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce i podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został przez Panią spełniony.

Ponadto przedstawione przez Panią okoliczności wskazują, że w latach 2021, 2022, 2023, oraz w okresie od 1 stycznia 2024 r. do momentu powrotu do Polski nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem uznać należy, że spełnia Pani wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b ustawy.

Wyjaśniła Pani również, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.

Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy, ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

We wniosku wskazała Pani, że nie posiada certyfikatu rezydencji, jednakże może Pani o taki dokument wystąpić. Ponadto potwierdziła Pani, że posiada umowy najmu mieszkania w Niemczech, wyciągi bankowe, umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, paski wynagrodzeń, zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy.

W oparciu o przedstawione przez Panią wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełnia Pani warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Po powrocie do Polski uzyskuje Pani dochody ze stosunku pracy.

W konsekwencji, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych ze stosunku pracy. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Z ulgi może Pani zatem skorzystać odpowiednio za lata 2024 – 2027, lub za lata 2025-2028.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia. Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.