Interpretacja indywidualna z dnia 5 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.494.2020.12.AJB

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1)ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 7 lipca 2020 r. (wpływ 10 lipca 2020 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 525/20 z 26 stycznia 2021 r. (wpływ prawomocnego wyroku 12 listopada 2025 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2025 r. sygn. akt I FSK 678/21 (wpływ wyroku 9 października 2025 r.); i

2)stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2020 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

·braku opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez Spółkę na podstawie umowy,

·zwolnienia od podatku VAT czynności wykonywanych przez Spółkę na podstawie umowy,

·podstawy opodatkowania dla czynności wykonywanych przez Spółkę na podstawie umowy.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

... Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) została powołana aktem założycielskim z 23 grudnia 2019 r. Celem Spółki jest realizacja na rzecz Województwa ... zadania powierzonego jej mocą uchwały Sejmiku Województwa ... nr ... z 19 grudnia 2019 r., polegającego na wspieraniu i promowaniu rozwoju Województwa ... (dalej: Województwo) poprzez wprowadzenie na rynek regionalny instrumentów finansowych asygnowanych na realizację celów polityki rozwoju Województwa, w tym na kreowanie aktywności podmiotów gospodarczych oraz zarządzanie środkami finansowymi w obszarze wsparcia rozwoju mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw na terenie województwa ..., w szczególności poprzez ułatwianie dostępu do finansowania. Jedynym wspólnikiem Spółki jest Województwo. W Spółce powołano radę nadzorczą. Spółka jest więc spółką celową – powołaną tylko i wyłącznie do realizacji powyższego zadania, wykonywanego na podstawie opisanej niżej umowy.

Na mocy aktu założycielskiego zarząd Spółki powołuje ciało doradczo-konsultacyjne „Komitet Doradczy”. Komitet ów składa się z członków powoływanych przez zarząd Spółki spośród kandydatów wskazanych przez wspólnika. Członkowie Komitetu powoływani są na okres 2 lat, a ich odwołanie przed upływem tego czasu wymaga zgody wspólnika.

5 maja 2020 r. nastąpiło podpisanie Umowy powierzenia realizowania zadania publicznego polegającego na zarządzaniu powierzonymi środkami wycofywanymi z inicjatywy ... realizowanej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2007-2013 (dalej: Umowa). Umowa została zawarta pomiędzy Województwem jako zamawiającym a Spółką jako wykonawcą.

Przedmiotem Umowy jest realizacja zadania własnego Województwa, służącego zaspokajaniu potrzeb społecznych, w zakresie zarządzania środkami finansowymi, powierzanymi na rzecz Spółki, celem podejmowania przez Spółkę działań ukierunkowanych na promowanie i wspieranie rozwoju gospodarczego województwa ... w oparciu o strategię inwestycyjną (wynika ona m.in. ze strategii rozwoju województwa ...).

W tym zakresie Spółka wykonywać będzie art. 98 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.). Przepis ten stanowi, co następuje:

1.Środki finansowe pochodzące z wkładów wniesionych w ramach krajowych i regionalnych programów operacyjnych do instrumentów inżynierii finansowej, wdrażanych na podstawie art. 44 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, z późn. zm.), po wykonaniu zobowiązań wynikających z zawartych umów o dofinansowanie w zakresie ich wykorzystania zgodnie z art. 78 ust. 7 tego rozporządzenia, niezaangażowane w ramach umów z odbiorcami wsparcia udzielanego przez instrumenty inżynierii finansowej oraz środki zwracane przez tych odbiorców do instrumentów inżynierii finansowej są ponownie wykorzystywane na realizację celów określonych w art. 78 ust. 7 tego rozporządzenia, zgodnie z art. 152 ust. 1 rozporządzenia ogólnego.

2.W celu ponownego wykorzystania środków finansowych, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca otwiera w Banku Gospodarstwa Krajowego rachunek do obsługi instrumentów inżynierii finansowej.

3.Obsługa finansowa rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest prowadzona zgodnie z umową podpisaną między instytucją zarządzającą a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

4.Wyłącznym dysponentem środków finansowych zgromadzonych na rachunku, o którym mowa w ust. 2, jest:

1)minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego – w odniesieniu do środków pochodzących z krajowego programu operacyjnego;

2)zarząd województwa – w odniesieniu do środków pochodzących z regionalnego programu operacyjnego.

5.Środki finansowe zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 2, są uruchamiane przez Bank Gospodarstwa Krajowego wyłącznie na wniosek podmiotu określonego w ust. 4.

Samorząd Województwa prowadzi politykę rozwoju województwa i w sferze użyteczności publicznej Województwo może, w celu realizacji tych działań, utworzyć regionalny fundusz rozwoju w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej. Tym samym charakter działań (zadań) realizowanych przez Spółkę mieści się w sferze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1a ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 512 ze zm.). W konsekwencji misja i cel działania Spółki stanowi realizację polityki rozwoju województwa, o której mowa w art. 11 ust. 2 tej ustawy.

Na środki finansowe, o których mowa w Umowie, składają się:

-środki powierzone, tj. środki finansowe, w tym inne aktywa (np. wierzytelności), pochodzące z instrumentów finansowych wdrażanych przez dotychczasowego menadżera w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2007-2013 poprzez inicjatywę ..., stanowiące środki publiczne Województwa;

-przychody ze środków powierzonych, tj. np. odsetki od środków powierzonych z tytułu ich deponowania na rachunku bankowym Spółki.

Otrzymanie przez Spółkę środków powierzonych nie powoduje powstania przychodu po stronie Spółki. W kontekście powyższego Wnioskodawca podkreśla, że środki powierzone są środkami publicznymi w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.). W okresie obowiązywania Umowy zadania powierzone na jej podstawie będą jedynymi zadaniami realizowanymi przez Spółkę.

Mocą Umowy Spółka zobowiązała się do zarządzania powierzonymi środkami oraz przychodami z powierzonych środków zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, tj. przynajmniej w sposób właściwy dla środków publicznych.

W związku z zarządzaniem środkami finansowymi, o których mowa powyżej, Umowa określa zasady realizacji powierzonego Spółce zadania publicznego w zakresie zarządzania i wykorzystywania przez Spółkę tych środków poprzez ich angażowanie w najbardziej efektywny sposób, w zakresie udzielenia wsparcia rozwojowego za pomocą instrumentów finansowych, w szczególności w obszarze MŚP. W tym zakresie Spółka ma następujące zadania (wymienione przykładowo):

a)przygotowanie i realizacja strategii inwestycyjnej;

b)negocjowanie i zawieranie umów operacyjnych I stopnia, tj. umów regulujących wsparcie pośredników finansowych przez Spółkę w ramach powierzonych środków;

c)kontrolę umów operacyjnych I i II stopnia (umowami operacyjnymi II stopnia są umowy regulujące wsparcie ostatecznych odbiorców, czyli beneficjentów pomocy, przez pośredników finansowych, którzy uzyskali wsparcie w ramach umów operacyjnych I stopnia);

d)sprawozdawczość do Województwa o postępach umów operacyjnych I i II stopnia;

e)monitorowanie wyników osiąganych przez pośredników finansowych w ramach instrumentów finansowych;

f)sporządzanie rocznych planów działań;

g)zapewnienie programu informatycznego służącego obsłudze Umowy oraz umów operacyjnych I i II stopnia;

h)prowadzenie działań informacyjno-promocyjnych w zakresie realizowanej Umowy, w tym zapewnienie pakietu informacji dla pośredników finansowych i ostatecznych odbiorców, prowadzenie strony internetowej Spółki, organizowanie bądź udział w szkoleniach, konferencjach, seminariach i spotkaniach w zakresie przedmiotu Umowy oraz prowadzenie kampanii informacyjno-promocyjnych w zakresie uzgodnionym z Województwem.

Umowa przewiduje także zobowiązania Województwa, w szczególności:

a)pokrywanie wynagrodzenia za zarządzanie Spółki;

b)wydawanie, po uzgodnieniu ze Spółką, wiążących wytycznych dla Spółki, dotyczących: kwestii natury ogólnej (tzn. niedotyczących pojedynczych umów operacyjnych I i II stopnia), realizacji Umowy, dalszego rozwoju działalności Spółki w ramach Umowy i strategii inwestycyjnej oraz dalszych działań skierowanych na optymalizację wpływu zadań realizowanych przez Spółkę w ramach Umowy na rozwój społeczno-gospodarczy województwa ...;

c)nadzór nad dotychczasowym menadżerem, w tym nad harmonogramem środków finansowych wycofywanych z inicjatywy ....

Koszty działalności operacyjnej ponoszone przez Spółkę w związku z realizacją Umowy w okresie jej obowiązywania, wraz z uwzględnieniem rozsądnego zysku, są pokrywane przez Województwo w formie rekompensaty, o której mowa w decyzji Komisji Europejskiej z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U.UE.L.2012.7.3).

„Rozsądny zysk” to kwota stanowiąca stopę zwrotu z powierzonych środków wyliczana m.in. zgodnie z art. 5 ust. 7 powołanej wyżej decyzji KE – zgodnie z tym przepisem „Do celów niniejszej decyzji stopa zwrotu z kapitału, która nie przekracza odnośnej stopy swap powiększonej o premię w wysokości 100 punktów bazowych, jest uznawana za rozsądną w każdym przypadku. Odnośna stopa swap to stopa swap, której wymagalność i waluta odpowiadają okresowi obowiązywania aktu powierzenia i określonej w nim walucie. Jeśli świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym nie jest związane z istotnym ryzykiem handlowym lub umownym, w szczególności gdy koszty netto poniesione w związku z wykonywaniem usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym są zasadniczo rekompensowane ex post w pełnej wysokości, rozsądny zysk nie może przekraczać odpowiedniej stopy swap powiększonej o premię w wysokości 100 punktów bazowych”. Kwotę tę Spółka uzyskuje w całym okresie realizacji umowy. Rozsądny zysk to jedyne przysporzenie, które można uznać za przychód Spółki.

Z zarządzanych środków Spółka może pokrywać wyłącznie koszty niezbędne do realizacji przedmiotu Umowy. Zgodnie z umową, Komitet Doradczy, o którym mowa na wstępie, opiniuje niektóre z dokumentów, przygotowywanych przez Spółkę. Z chwilą wygaśnięcia Umowy środki finansowe znajdujące się na rachunku bankowym Spółki zostaną zdeponowane na rachunku wskazanym przez Województwo.

Pytania

1)Czy wykonywanie czynności Spółki na podstawie Umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, uwzględniając art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej: uptu)?

2)Jeśli wykonywanie czynności Spółki na podstawie Umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to czy znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku od towarów i usług?

3)Jeśli wykonywanie czynności Spółki na podstawie Umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to co będzie stanowiło podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Wykonywanie czynności Spółki na podstawie Umowy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ocena ta powinna być dokonana z perspektywy:

a)art. 8 ust. 1 i 2 uptu;

b)art. 15 ust. 1, 2 i 6 uptu.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że świadczenie Spółki nie stanowi dostawy towarów.

W myśl art. 8 ust. 1 uptu, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 uptu.

Podstawowe warunki uznania danej czynności za odpłatne świadczenie usług były wielokrotnie przedmiotem wyjaśnień judykatury – zarówno Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyrok z 03.03.1994 r. w sprawie C-16/93 R.J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden; wyrok z 05.06.1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) v. Skatteministeriet; wyrok z 26.06.2003 r. w sprawie C-305/01 Finanzamt Groβ-Gerau v. MKG-Kraftfahrzeuge-Factory GmbH), jak i polskich sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.01.2015, I FSK 1980/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 09.09.2013 r., I FSK 1316/12). Wskazuje się w szczególności na konieczność istnienia związku pomiędzy wykonywanymi czynnościami a wysokością otrzymanego wynagrodzenia – związek ten powinien mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje za to świadczenie. Akcentuje się także, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść (choćby potencjalną) – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 06.03.2015, I FSK 40/14.

Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że brak takiego związku lub odbiorcy danego świadczenia powoduje, że w danym przypadku nie mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług – nawet wówczas, gdy dochodzi do wypłaty świadczenia pieniężnego. W takim przypadku nie ma bowiem miejsca konsumpcja jakiegokolwiek świadczenia, więc wykonanie takiego świadczenia pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, który obciąża konsumpcję.

Zdaniem Wnioskodawcy w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego nie można stwierdzić, że Spółka wykonuje odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zauważyć, że działania Spółki, których dotyczy wniosek o interpretację, sprowadzają się do wprowadzenia na rynek regionalny instrumentów finansowych asygnowanych na realizację celów polityki rozwoju Województwa, w tym na kreowanie aktywności podmiotów gospodarczych oraz zarządzanie środkami finansowymi w obszarze wsparcia rozwoju mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw na terenie województwa ..., w szczególności poprzez ułatwianie dostępu do finansowania. Tym samym uznać należy, że Spółka wykonuje działania na rzecz nieoznaczonego kręgu mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw; wykonuje zatem zadanie w interesie publicznym, a nie w interesie określonych podmiotów. Tym samym nie można zidentyfikować bezpośredniego konsumenta, odbiorcy świadczenia Spółki, co jest niezbędne dla stwierdzenia, że dochodzi do odpłatnego świadczenia usług.

Z powyższych względów wykluczone jest także opodatkowanie omawianych czynności na podstawie art. 8 ust. 2 uptu.

Należy także zwrócić uwagę na fakt, że odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykonuje podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 uptu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 uptu, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, aby Spółka wykonywała działalność samodzielnie, co jest warunkiem uznania danego podmiotu za podatnika VAT. Jej działalność podlega bowiem wielu ograniczeniom, które nie istnieją w stosunku do przedsiębiorców. Ograniczenia te wynikają w szczególności z:

-art. 98 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (cyt. powyżej);

-faktu, że środki, którymi dysponuje Spółka, są środkami publicznymi;

-przepisów ograniczających wynagradzanie omawianych czynności (zob. powyższe rozważania, odnoszące się do systemu rekompensaty).

Co więcej, w myśl art. 15 ust. 6 uptu, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Przepis art. 15 ust. 6 uptu stanowi implementację art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: dyrektywa 112). Przepis ten stanowi, co następuje: „krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte”.

Warto dodać, że w załączniku I do dyrektywy 112, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, nie wskazano czynności, których dotyczy przedmiotowy wniosek. Warunek odnoszący się do czynności z załącznika I do dyrektywy 112 będzie więc poniżej pominięty przez Wnioskodawcę.

Należy rozważyć, czy Spółka – wykonując omawiane czynności – działa w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 uptu w zw. z art. 13 ust. 1 dyrektywy 112. W tym kontekście należy odnieść się do stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w swoim orzecznictwie uznał, co następuje:

1)dla zastosowania zasady nieopodatkowania muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie: prowadzenie działalności przez podmiot publiczny, przy czym działalność ta powinna być wykonywana w charakterze organu władzy publicznej (wyrok z 25 marca 2010 r. w sprawie C-79/09);

2)okoliczność, iż dany podmiot posiada na podstawie właściwego prawa krajowego prerogatywy władztwa publicznego, nie ma decydującego znaczenia dla celów wspomnianej klasyfikacji, to jednak okoliczność w zakresie, w jakim stanowi ona istotną cechę właściwą każdemu organowi publicznemu, jest wskazówką o pewnym znaczeniu dla ustalenia czy podmiot ten należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego (wyrok z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14);

3)dla zastosowania zasady nieopodatkowania podatkiem VAT przewidzianej we wspomnianym przepisie spełniony musi być ponadto drugi warunek: wyłączone z VAT są czynności wykonywane przez podmiot prawa publicznego działający w charakterze organu władzy publicznej; takimi czynnościami są czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nich na tych samych warunkach prawnych, co przez prywatne podmioty gospodarcze (tamże);

4)omawiane wyłączenie obejmuje zasadniczo czynności wykonywane przez podmioty publiczne działające jako organy władzy publicznej, które to czynności, pomimo że mają charakter gospodarczy, są ściśle związane z wykonywaniem prerogatyw władztwa publicznego (tamże). Ponadto należy mieć na uwadze, że negatywną przesłanką skorzystania z omawianego wyłączenia z VAT jest okoliczność, że brak opodatkowania transakcji doprowadzi do znaczących naruszeń konkurencji.

W piśmiennictwie podkreśla się, że dokonując analizy danego podmiotu pod kątem uznania go za część organizacji administracji publicznej (na potrzeby VAT), należy wziąć pod uwagę m.in.:

·„sposób jego powołania do istnienia, jeśli nie jest on osobą fizyczną (np. czy podmiot ten został ustanowiony przez akt ustawodawczy w celu realizacji zadań organu władzy);

·stopień autonomii w stosunku do państwa w jego działalności i codziennym zarządzie (np. czy państwo jest w stanie wywierać decydujący wpływ na jego działalność);

·strukturę i charakterystykę kapitału (np. czy kapitał został otwarty do przejęcia przez podmioty prywatne);

·sposób i zakres świadczonych przez niego usług (np. czy zostały one przyznane innym prywatnym podmiotom gospodarczym, przykładowo w drodze postępowania przetargowego czy podmiot ten ma ustawową wyłączność na realizację tych czynności), w tym na rzecz osób trzecich (o ile takie występują) oraz fakt, czy podmiot ten działa na rynku na zasadach konkurencji z innymi prywatnymi podmiotami gospodarczymi” (B. Rogowska-Rajda, T. Tratkiewicz, Opodatkowanie podatkiem VAT organów władzy publicznej w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Samorząd Terytorialny 7-8/2018).

Istotna argumentacja została także sformułowana w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 10 czerwca 2020 r. w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego w związku z realizacją zadań publicznych w zakresie edukacji publicznej oraz pomocy społecznej, nałożonych na nie odrębnymi przepisami (PT1.8101.3.2019). Uznano w niej – w odniesieniu do zadań publicznych w zakresie edukacji publicznej oraz pomocy społecznej – że realizacja zadań własnych samorządu terytorialnego, podporządkowana ścisłemu reżimowi publiczno-prawnemu, korzysta z wyłączenia z VAT na podstawie art. 15 ust. 6 uptu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że działalność Spółki, objęta niniejszym wnioskiem o interpretację – powinna być uznana za wyłączoną z VAT na podstawie art. 15 ust. 6 uptu, za czym przemawiają następujące okoliczności:

1)jedynym wspólnikiem Spółki jest jednostka samorządu terytorialnego – Województwo ...;

2)Spółka realizuje zadania na podstawie szczególnych uprawnień, których nie mogłyby realizować inne podmioty;

3)powierzenie realizacji zadań Spółce, których dotyczy przedmiotowy wniosek, ma bezpośrednie umocowanie ustawowe (art. 13 ust. 1a ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa);

4)misja i cel działania Spółki stanowi realizację polityki rozwoju województwa, co jest zadaniem własnym województwa;

5)stopień autonomii Spółki w stosunku do organu władzy publicznej – jednostki samorządu terytorialnego jest znikomy (np. jednostka samorządu terytorialnego, czyli organ władzy publicznej, jest w stanie wywierać decydujący wpływ na jej działalność);

6)Spółka nie działa na rynku na zasadach konkurencji z innymi prywatnymi podmiotami gospodarczymi, gdyż powierzenie realizacji omawianych zadań może nastąpić w praktyce tylko na rzecz jednego podmiotu na danym terenie – brak opodatkowania omawianych czynności nie może więc prowadzić do żadnych naruszeń konkurencji.

Wniosek o zastosowaniu art. 15 ust. 6 uptu w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2019 r. (I FSK 587/17). Wyrok ten dotyczy tożsamych usług, świadczonych przez spółkę powołaną przez jednostkę samorządu terytorialnego. W wyroku tym skonstatowano, że „nie ulega wątpliwości, że Spółka na podstawie umowy będzie realizować tylko zadania własne Województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze. Spełniony został zatem warunek, zgodnie z którym działalność wykonywana będzie przez Spółkę w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto wyłączenie tej działalności spod opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji, ponieważ zadaniem Spółki nie będzie maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich, a Spółka nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej. Należy także podkreślić, za Autorem skargi kasacyjnej, że Skarżąca działa w zakresie powierzonych jej zadań własnych Województwa, a więc w zakresie, w którym nie mogą funkcjonować inne podmioty i w zakresie tych zadań nie występuje rynek konkurencyjny. Przeszkodą dla wyłączenia skarżącej z kręgu podatników VAT nie jest także fakt, że skarżąca jest spółką prawa handlowego (...) w rezultacie na uwzględnienie zasługuje podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy o PTU, poprzez uznanie, że Skarżąca wykonując powierzone jej zadania własne Województwa P. może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług” – zob. także interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 stycznia 2020 r., ITPP2/4512-9/16-1/19-S/RS.

Ad. 2

W przypadku uznania przez Organ, że omawiane czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to w ocenie Wnioskodawcy korzystają one ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 uptu.

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, zwalnia się od VAT „usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług”.

Zdaniem Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku mamy do czynienia z usługą w zakresie depozytów środków pieniężnych. Zgodnie z powszechnym znaczeniem „depozyt” oznacza „przedmioty lub pieniądze oddane na przechowanie na warunkach określonych w umowie; też: przechowywanie przedmiotów lub pieniędzy przez osobę lub instytucję, której je powierzono” (https://sjp.pwn.pi/sjp/depozyt;2554758.html).

Skoro w niniejszej sprawie Spółce powierzono środki pieniężne, to należy uznać, że w stosunku z Województwem nastąpiło oddanie na przechowanie środków pieniężnych. Bez znaczenia jest to, że obsługa finansowa rachunku, na którym przechowywane są środki, jest prowadzona przez bank. W niniejszej sprawie usługa zwolniona z VAT jest bowiem świadczona na linii bank – Spółka i na linii Spółka – Województwo.

Dla możliwości skorzystania z art. 43 ust. 1 pkt 40 uptu nie ma znaczenia także to, że Spółka nie jest bankiem; omawiane zwolnienie nie jest bowiem ograniczone z uwagi na kryterium podmiotowe.

Jednocześnie w niniejszej sprawie nie ma przepisów ograniczających zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 40 uptu. W okolicznościach niniejszej sprawy przepisem takim nie jest w szczególności art. 43 ust. 15 uptu, gdyż omawiana usługa nie jest ukierunkowana na ściąganie długów (w tym faktoring), doradztwo ani świadczenie usług leasingu.

Ad. 3

W przypadku uznania przez Organ, że omawiane czynności podlegają opodatkowaniu VAT, to konieczne jest odniesienie się do sposobu ustalenia podstawy opodatkowania VAT. W myśl art. 29a ust. 2 uptu, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie nie występuje zwyczajna zapłata, lecz rekompensata otrzymywana od Województwa, podczas gdy – jak już podkreślono – ostatecznymi beneficjentami czynności Spółki są mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa. Rekompensata powinna być więc uznana za subwencję lub dotację.

Subwencja lub dotacja stanowi odpłatność za dostawę towarów lub świadczenie usługi, jeśli istnieje bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, co wynika z art. 29a ust. 1 uptu.

Również z orzecznictwa TSUE wynika, że określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako „bezpośredniego” ma istotne znaczenie dla opodatkowania dotacji (por. wyrok z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00). Przy czym dla istnienia tego związku nie jest konieczne, aby można było dokładnie określić w jaki sposób dotacja wpływa na cenę (np. o ile dokładnie ją zmniejsza – wyrok TSUE z 27 marca 2014 r. w sprawie C-151/13).

Powyższe znajduje potwierdzenie w polskim orzecznictwie. Jak wyjaśnił WSA w Olsztynie w wyroku z 29 sierpnia 2019 r. (I SA/Ol 385/19) „opodatkowaniu podlega taka dotacja, która stanowi dofinansowanie do konkretnych towarów podlegających sprzedaży lub konkretnych świadczonych usług, zaś nie podlega opodatkowaniu dotacja będąca dopłatą ogólną do działalności przedsiębiorstwa. Przy czym za kryterium służące rozróżnieniu należy przyjąć występowanie wzajemności między świadczeniem na rzecz beneficjenta a dopłatą otrzymaną przez podatnika od podmiotu trzeciego”. Podobnie uznał WSA w Łodzi w wyroku z 11 kwietnia 2019 r. (I SA/Łd 737/18): „kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 VAT”.

Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie Województwo wypłaca Spółce rekompensatę na pokrycie kosztów działalności, uwzględniając rozsądny zysk, nie można stwierdzić, że owa rekompensata stanowi dofinansowanie do konkretnej usługi; nie można jej powiązać z konkretną czynnością wykonaną na rzecz oznaczonego odbiorcy, więc nie są spełnione warunki do uznania jej za składnik podstawy opodatkowania.

Tym samym w świetle art. 29a ust. 1 uptu podstawa opodatkowania w niniejszej sprawie wynosi 0 zł.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 1 września 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0113-KDIPT1-2.4012.494.2020.1.JSZ, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwa Pełnomocnikowi 1 września 2020 r.

Skarga na interpretację indywidualną

30 września 2020 r. (wpływ do Organu 6 października 2020 r.) wnieśli Państwa skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wnieśli Państwo o:

-uchylenie zaskarżonej interpretacji,

-zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 525/20.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 11 grudnia 2024 r., sygn. akt I FSK 678/21 postanowił o przedstawieniu do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyłaniającego się na tle rozpoznawanej sprawy, następujące zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości, a mianowicie:

„Czy wykonywanie na podstawie umowy czynności przez spółkę prawa handlowego utworzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, której jedynym działaniem jest realizacja zadań własnych samorządu gminy, powiatu lub województwa i gdy otrzymanie przez spółkę środków powierzonych nie powoduje powstania przychodu po stronie spółki, a koszty działalności operacyjnej ponoszone przez spółkę w związku z realizacją umowy w okresie jej obowiązywania są pokrywane przez jednostkę samorządu terytorialnego w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, uwzględniając art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1,2 i 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.)?”.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, postanowieniem z 9 czerwca 2025 r. sygn. I FPS 3/24, nie podjął uchwały, lecz przejął sprawę niniejszą do rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów – wyrokiem z 22 września 2025 r. sygn. akt I FSK 678/21 oddalił moją skargę kasacyjną.

Wyrok WSA w Łodzi, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 22 września 2025 r. i wpłynął do mnie 12 listopada 2025 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

·uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

·ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym oraz w przypadku zdarzenia przyszłego w dacie pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 525/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2025 r. sygn. akt I FSK 678/21.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie nie będące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.

Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustaw o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

·w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

·świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:

Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, który stwierdza, że:

Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług posługując się sformułowaniem „organy władzy publicznej” nie definiuje tego pojęcia, tak jak i Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483, z późn. zm.).

W świetle art. 16 ust. 2 Konstytucji RP:

Rozwinięcie tej regulacji zawarto w art. 163 Konstytucji RP, zgodnie z którym:

Z powołanych przepisów wynika, że pojęciem tym objęte są wszelkie organy państwowe i samorządu terytorialnego.

W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaco, w którym stwierdził:

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 512, z późn. zm.):

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie województwa:

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa

W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa:

Z treści art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa wynika, że:

Udzielając odpowiedzi na postawione przez Państwa pytania w pierwszej kolejności – jak wskazał WSA w Łodzi – należy odnieść się do zagadnienia podmiotowości Państwa Spółki na gruncie ustawy VAT. Ustalenie bowiem, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Państwa Spółce nie przysługuje status podatnika VAT sprawi, że bezprzedmiotowe będzie rozważanie zasadności kwestii zwolnienia od podatku VAT i podstawy opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez spółkę.

WSA wskazał, że z wniosku wynikają istotne okoliczności, tj.:

-Po pierwsze, jedynym udziałowcem Spółki jest Województwo.

-Po drugie, Spółka na podstawie umowy będzie realizować zadania własne Województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze.

-Po trzecie, zadania powierzone na podstawie umowy są jedynymi zadaniami Spółki.

-Po czwarte, zadaniem Spółki nie będzie maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich.

-Po piąte, Spółka nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej, a więc celem której nie jest maksymalizacja zysku z prowadzonej działalności.

WSA zauważył, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Orz. UE L Nr 34-7 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zmianami), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże, jeżeli podejmują one taką działalność i dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tej działalności lub transakcji, w przypadku, gdy wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji [w przypadku, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji]. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

WSA zwrócił uwagę, że podmiotowość prawnopodatkowa Spółki była przedmiotem oceny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 stwierdził, że:

Według WSA w tym wyroku wskazano, że:

Zdaniem WSA ponadto należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie "innych podmiotów prawa publicznego" stanowi pozostałą kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione w tym przepisie.

WSA wskazał, iż Trybunał podkreślił, że:

Mając na uwadze tezy wynikające z przytoczonego wyroku TSUE - zdaniem WSA - dla uznania Spółki za organ władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy niezbędne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto należy ustalić, czy wyłączenie tej działalności z opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.

W ocenie WSA odnosząc wskazane warunki do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Spółka na podstawie umowy będzie realizować tylko zadania własne Województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze. Spełniony został zatem warunek, zgodnie z którym działalność wykonywana będzie przez Spółkę w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto wyłącznie tej działalności spod opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji, ponieważ zadaniem Spółki nie będzie maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich, a Spółka nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej.

WSA podkreślił, że Spółka działa w zakresie powierzonych jej zadań własnych Województwa, a więc w zakresie, w którym nie mogą funkcjonować inne podmioty i w zakresie tych zadań nie występuje rynek konkurencyjny. Przeszkodą dla wyłączenia Spółki z kręgu podatników VAT nie jest także fakt, że Spółka jest spółką prawa handlowego.

WSA wskazał, że stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., I FSK 1117/15, stwierdzając, że:

Tym samym WSA uznał, iż stwierdzenie, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka nie ma statusu podatnika VAT, czyni bezprzedmiotowym dalsze rozważanie legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów przyznał rację Sądowi pierwszej instancji, wskazując, że istota powyższego zagadnienia wyjaśniona została w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE lub Trybunał) z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (Saudaęor, EU:C:2015:733) oraz z 22 lutego 2018 r. w sprawie C- 182/17 (Nagyszenas, ECLI:EU:C:2018:91).

NSA podał, że powyższe zasady analizowane były przez Trybunał również w uzasadnieniach wyroków z 30 marca 2023 r. w sprawach: C-616/21 (Gmina L., ECLI:EU:C:2023:280) i C-612/21 (Gmina O., ECLI:EU:C:2023:279) dotyczących opodatkowania VAT inwestycji gminnych w zakresie OZE i usuwania azbestu.

W uzasadnieniu wyroku o sygn. C-616/21 Trybunał wskazał bowiem, iż:

Tymczasem w uzasadnieniu wyroku o sygn. C-612/21 wyjaśnił z kolei, że:

NSA zaznaczył, że w uzasadnieniu obu wyroków Trybunał wskazał także, że uznanie, iż przedmiotowe działalności nie mają charakteru gospodarczego w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT powoduje, że „nie jest konieczne ustalenie, czy działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu stosowania na podstawie art. 13 ust. 1 tej dyrektywy”. Trybunał uznał zatem, że istotnym elementem przy dokonywaniu prawidłowej klasyfikacji usług tego rodzaju, z punktu widzenia ich gospodarczego (rynkowego) charakteru, jest źródło i rodzaj ich finansowania, oceniane w kontekście pozostałych relewantnych okoliczności sprawy.

NSA zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie koszty działalności operacyjnej ponoszone przez Spółkę w związku z realizacją umowy w okresie jej obowiązywania, wraz z uwzględnieniem rozsądnego zysku, są pokrywane przez Województwo w formie tzw. rekompensaty, o której mowa w decyzji Komisji. Decyzję tę stosuje się bowiem do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych przyznanej przedsiębiorstwom, którym powierzono wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w warunkach, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej decyzji.

NSA wskazał, że z treści art. 2 ust. 1 i 5 decyzji Komisji wynika, że udzielana na jej podstawie rekompensata nie może jednak przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto wynikających z wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem rozsądnego zysku rozumianego jako stopy zwrotu z kapitału, której wymagałoby typowe przedsiębiorstwo podczas podejmowania decyzji, czy świadczyć usługi w ogólnym interesie gospodarczym przez cały okres powierzenia, przy uwzględnieniu poziomu ryzyka. Dlatego też stopa zwrotu z kapitału oznacza w tym względzie wewnętrzną stopę zwrotu, jaką osiąga przedsiębiorstwo z zainwestowanego kapitału w całym okresie powierzenia, z tym wszakże zastrzeżeniem, że poziom ryzyka zależy od danego sektora, rodzaju usług oraz cech charakterystycznych rekompensaty.

NSA podał, że w treści art. 2 ust. 7 tej decyzji doprecyzowuje się także, że stopa zwrotu z kapitału, która nie przekracza odnośnej stopy swap powiększonej o premię w wysokości 100 punktów bazowych, jest uznawana za rozsądną w każdym przypadku, przy czym jeśli świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym nie jest związane z istotnym ryzykiem handlowym lub umownym, w szczególności gdy koszty netto poniesione w związku z wykonywaniem usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym są zasadniczo rekompensowane ex post w pełnej wysokości, rozsądny zysk nie może przekraczać odpowiedniej stopy swap powiększonej o premię w wysokości 100 punktów bazowych.

W ocenie NSA nie bez znaczenia w tym względzie pozostaje, wynikający z art. 6 ust. 1 decyzji Komisji zakaz przyznawania rekompensat na wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną zgodnie z powyższymi regułami.

NSA wskazał, że wypłacana Spółce rekompensata z rozsądnym zyskiem stanowi tym samym rekompensatę z tytułu świadczenia usług typu SGEI (ang. Services of General Economic Interest), a więc usług wykonywanych w ogólnym interesie gospodarczym. Kalkulowana jest kosztowo z ograniczonym ryzykiem i rozsądnym zyskiem, nieprzekraczającym stopy swap powiększonej o sto punktów bazowych. Nie jest zatem wynagrodzeniem rynkowym, lecz elementem kalkulacyjnym rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej.

NSA zaznaczył, że pomiędzy płatnością, którą Spółka otrzymuje w ramach rekompensaty od Województwa a wykonywanym przez nią świadczeniem na rzecz Województwa, zachodzi wprawdzie związek bezpośredni w tym sensie, że płatność następuje w zamian za to świadczenie, Spółka zaś otrzymując od Województwa rekompensatę otrzymuje zindywidualizowaną korzyść, a otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnościami, których dokonuje Spółka na rzecz Województwa. Jednak w świetle orzecznictwa TSUE samo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy otrzymaną przez Spółkę rekompensatą a świadczeniem wzajemnym, nie ma jeszcze decydującego znaczenia dla stwierdzenia, że dana działalność wykonywana jest za wynagrodzeniem determinującym jej gospodarczy charakter, podlegający opodatkowaniu VAT. W celu ustalenia, czy dane świadczenie usług jest wykonywane za wynagrodzeniem tak, że działalność taką należy uznać za działalność gospodarczą, należy bowiem zbadać wszystkie okoliczności, w jakich świadczenie to jest realizowane (zob. wyrok TSUE z 12 maja 2016 r, sygn. C-520/14, Gemeente Borsele pkt 29-31).

Jak zauważył NSA, z powyższych względów specyficzny model finansowania Spółki, oparty wyłącznie o model rekompensat, o których mowa w treści decyzji Komisji, nie zaś na maksymalizowaniu osiąganego zysku na zasadach właściwych działalności gospodarczej, skonfrontować należy z przedmiotem działalności Spółki, jej właściwościami korporacyjnymi i modelem jej funkcjonowania, co w świetle dotychczasowych rozważań umożliwi udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy podejmowana przez nią działalność ma charakter gospodarczy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

NSA wskazał, że z treści złożonego przez Spółkę wniosku wynika, że została ona powołana jedynie w celu realizacji na rzecz Województwa ściśle określonego zadania (spółka celowa), polegającego na wspieraniu i promowaniu rozwoju Województwa poprzez wprowadzenie na rynek regionalny instrumentów finansowych asygnowanych na realizację celów polityki rozwoju Województwa. Zadanie to wykonywane jest przez Spółkę na podstawie umowy zawartej między nią a Województwem. Przedmiotem tej umowy jest więc realizacja zadania własnego Województwa, służącego zaspokajaniu potrzeb społecznych w zakresie zarządzania środkami finansowymi, powierzanymi na rzecz Spółki, celem podejmowania przez Spółkę działań ukierunkowanych na promowanie i wspieranie rozwoju gospodarczego Województwa w oparciu o strategię inwestycyjną, wynikającą m.in. ze strategii rozwoju Województwa. Charakter działań realizowanych przez Spółkę mieści się tym samym w sferze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1a ustawy o samorządzie województwa, w konsekwencji czego misja i cel działania Spółki stanowi realizację polityki rozwoju Województwa, o której mowa w art. 11 ust. 2 tej ustawy. Nie bez znaczenia pozostaje również, że w okresie obowiązywania umowy zadania powierzone na jej podstawie będą jedynymi zadaniami realizowanymi przez Spółkę.

Według NSA w tym względzie zauważyć należy również szereg ograniczeń w zakresie działalności Spółki, które nie występują w stosunku do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w warunkach konkurencyjnego rynku gospodarczego. Ograniczenia te wynikają w szczególności z:

-art. 98 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818);

-faktu, że środki, którymi dysponuje Spółka, są środkami publicznymi;

-przepisów ograniczających wynagradzanie omawianych czynności wynikające z systemu rekompensaty w rozumieniu decyzji Komisji.

W przedmiotowej sprawie – jak wskazał NSA – umowa zawarta pomiędzy Spółką a Województwem określa zasady realizacji powierzonego Spółce zadania publicznego w zakresie zarządzania i wykorzystywania przez Spółkę środków finansowych poprzez ich angażowanie w najbardziej efektywny sposób, w zakresie udzielenia wsparcia rozwojowego za pomocą instrumentów finansowych, w szczególności w obszarze mikro, małych i średnich przedsiębiorstw. W tym zakresie Spółka ma następujące (egzemplifikacyjnie wskazane) zadania:

a)przygotowanie i realizacja strategii inwestycyjnej;

b)negocjowanie i zawieranie umów operacyjnych I stopnia, tj. umów regulujących wsparcie pośredników finansowych przez Spółkę w ramach powierzonych środków;

c)kontrolę umów operacyjnych liii stopnia (umowami operacyjnymi II stopnia są umowy regulujące wsparcie ostatecznych odbiorców, czyli beneficjentów pomocy, przez pośredników finansowych, którzy uzyskali wsparcie w ramach umów operacyjnych I stopnia);

d)sprawozdawczość do Województwa o postępach umów operacyjnych I i II stopnia;

e)monitorowanie wyników osiąganych przez pośredników finansowych w ramach instrumentów finansowych;

f)sporządzanie rocznych planów działań;

g)zapewnienie programu informatycznego służącego obsłudze Umowy oraz umów operacyjnych I i II stopnia;

h)prowadzenie działań informacyjno-promocyjnych w zakresie realizowanej umowy, w tym zapewnienie pakietu informacji dla pośredników finansowych i ostatecznych odbiorców, prowadzenie strony internetowej Spółki, organizowanie bądź udział w szkoleniach, konferencjach, seminariach i spotkaniach w zakresie przedmiotu Umowy oraz prowadzenie kampanii informacyjno-promocyjnych w zakresie uzgodnionym z Województwem.

NSA zaznaczył, że katalog powyższych zadań oraz ustrój organizacyjny i model funkcjonowania Spółki wskazują, że jej zadaniem nie będzie osiąganie czy maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich. Spółka nie uczestniczy w wolnej grze rynkowej w warunkach wolnego, konkurencyjnego rynku. Wykonuje wyłącznie zadanie własne Województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze (m.in. zarządzanie powierzonymi środkami w celu wsparcia mikro, małych i średnich przedsiębiorstw i rozwoju regionalnego), a jedynym udziałowcem Spółki jest Województwo. Spółka pełni tym samym rolę tzw. innego podmiotu prawa publicznego, którego działalność polega na wykonywaniu zadań publicznych przynależnych Województwu, będącym jedynym jej udziałowcem.

NSA podał, że pojęcie władzy publicznej nie ogranicza się bowiem współcześnie jedynie do władztwa rozumianego jako władcze wkraczanie w prawa i wolności albo obowiązki podmiotów prawa w warunkach zagrożenia przymusem i sankcją. Pojęcie sprawowania władzy publicznej składa się bowiem również z szeregu tzw. miękkich kompetencji organów administracji, w tym takich jak stwarzanie stosownych warunków, zapewnienie właściwej pomocy, czy podejmowanie współpracy w ramach przejrzystego partnerstwa. Szerokie rozumienie pojęcia władztwa publicznego umożliwia organom administracji publicznej realizowanie swoich zadań i polityki, nie tylko bezpośrednio przez władcze i autorytatywne działanie samego organu, lecz także poprzez realizację kompetencji organizacyjnych podejmowanych również w ramach działalności tzw. innych podmiotów prawa publicznego, realizujących zadania publiczne na rzecz dobra wspólnego na zasadach i w trybie przewidzianych przepisami obowiązującego prawa.

W ocenie NSA w świetle powyższych okoliczności, jako uprawnione jawi się zatem twierdzenie, iż pokrywanie kosztów działalności Spółki w formie rekompensat, o których mowa w treści decyzji Komisji, z tym zastrzeżeniem, że z chwilą wygaśnięcia umowy zawartej między Spółką a Województwem, środki finansowe znajdujące się na rachunku bankowym Spółki zostaną zdeponowane na rachunku wskazanym przez Województwo, a także właściwości korporacyjne Spółki, przedmiot i zakres jej działalności, skoncentrowany wyłącznie na realizacji powyższej umowy poprzez wykonywanie ściśle określonych zadań użyteczności publicznej - w świetle całokształtu okoliczności niniejszej sprawy - nakazuje przyjąć, iż nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, w konsekwencji czego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albowiem przedmiot jej działalności nie może być wykonywany na ogólnych warunkach rynkowych, zaś osiągane przez nią wynagrodzenie nie stanowi wynagrodzenia rynkowego, lecz rekompensatę kosztów świadczenia usługi publicznej w rozumieniu przepisów decyzji Komisji.

NSA podkreślił, że powyższa perspektywa bezprzedmiotowym czyni badanie ziszczenia się na gruncie niniejszej sprawy przesłanki normowanej przez art. 15 ust. 6 ustawy, albowiem klasyfikacja taka dokonywana być może tylko wówczas, gdy podejmowana przez dany podmiot działalność ma charakter gospodarczy w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy. Tymczasem na gruncie sprawy niniejszej, z przyczyn wyżej wskazanych, wynikająca z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy działalność, nie ma charakteru gospodarczego w rozumieniu tego przepisu, lecz służy realizacji ściśle określonych zadań użyteczności publicznej jednostki samorządu terytorialnego.

Jak wskazał NSA działalność spółki kapitałowej, której jedynym udziałowcem jest jednostka samorządu terytorialnego, polegająca wyłącznie na wykonywaniu niektórych zadań publicznych tej jednostki, na podstawie umowy zawartej między spółką a jednostką, finansowana jedynie w formie rekompensaty, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. U. UE. seria L. z 2012 r. Nr 7, str. 3), nie ma charakteru gospodarczego w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.) i nie podlega tym samym opodatkowaniu tym podatkiem.

Wobec powyższego – uwzględniając ocenę prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 525/20 z 26 stycznia 2021 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 22 września 2025 r. sygn. akt I FSK 678/21 – stwierdzić należy, że wykonując czynności na podstawie zawartej Umowy nie są/nie będą Państwo podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji wykonywane czynności na podstawie zawartej Umowy nie podlegają/nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem je za prawidłowe.

W związku z warunkowym charakterem pytań nr 2 i 3, nie udziela się odpowiedzi na te pytania, gdyż oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi wyłącznie w sytuacji uznania, że wykonywanie czynności przez Spółkę na podstawie Umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 1 września 2020 r. znak 0113-KDIPT1-2.4012.494.2020.1.JSZ.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.