Interpretacja indywidualna z dnia 6 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-3.4012.645.2025.5.JZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie:

• nieuznania Zainteresowanego będącego stroną postępowania za podatnika podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
• nieuznania Zainteresowanych niebędących stroną postępowania za podatników podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności 2 lokali znajdujących się w budynku 1,
• w zakresie sposobu opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży pierwszego lokalu w budynku 2,

oraz jest nieprawidłowe w zakresie:

• nieuznania Zainteresowanych niebędących stroną postępowania za podatników podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych sprzedaży lokali. Uzupełnili go Państwo pismem z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)Zainteresowany będący stroną postępowania:

• A.A.

2)Zainteresowani niebędący stroną postępowania:

• B.B.
• C.C.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości położonej w miejscowości (...), objętej księgą wieczystą nr (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w (...).

Współwłasność powstała w 2005 roku w wyniku nabycia działki budowlanej - udział w wysokości jednej drugiej przysługuje A.A. oraz jego żonie B.B., natomiast druga połowa udziałów stanowi majątek osobisty C.C.

W 2014 roku, kierując się wyłącznie potrzebami własnymi i rodzinnymi, Wnioskodawcy podjęli decyzję o realizacji inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Pozwolenie na budowę zostało wydane 23 marca 2015 roku, a następnie zmienione decyzją z 14 września 2015 roku. Inwestycja została zakończona w 2016 roku, a budynki zgłoszono do użytkowania 28 czerwca 2016 roku.

Całość przedsięwzięcia była finansowana wyłącznie ze środków własnych Wnioskodawców, bez udziału kredytów bankowych, pożyczek komercyjnych ani środków pochodzących od podmiotów trzecich. W trakcie realizacji inwestycji nie korzystano z prawa do odliczenia podatku VAT od zakupów towarów i usług, a część prac budowlanych była wykonywana samodzielnie przez Wnioskodawców oraz ich rodziny.

Po zakończeniu budowy nieruchomość była wykorzystywana w dwóch celach - część lokali była użytkowana na potrzeby własne przez Wnioskodawców i ich rodziny, natomiast w okresie wakacyjnym (miesiące czerwiec-wrzesień) część lokali była wynajmowana w ramach najmu krótkoterminowego. Najem ten był realizowany w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej przez B.B., żonę A.A. (opodatkowanie kartą podatkową) oraz przez C.C. (opodatkowanie na zasadach ogólnych). Poza sezonem wakacyjnym nieruchomość nie była wynajmowana osobom trzecim i służyła wyłącznie zaspokajaniu potrzeb własnych Wnioskodawców oraz ich rodzin.

W całym okresie posiadania budynków żaden z lokali nie został nigdy wprowadzony do ewidencji środków trwałych w żadnej z prowadzonych działalności gospodarczych, nie był amortyzowany, nie stanowił przedmiotu rozliczeń podatkowych jakiejkolwiek spółki związanej z Wnioskodawcami, nie był wykorzystywany jako majątek firmowy ani nie był przedmiotem inwestycji kapitałowych.

Spółka 1 powstała w 2022 roku i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a także realizacji projektów budowlanych (PKD 68.20.Z i 68.12.Z). Niemniej jednak, spółka ta nie jest w żaden sposób powiązana z nieruchomością w (...) - zarówno pod względem własnościowym, jak i funkcjonalnym. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była własnością ani składnikiem majątku spółek (…) Sp. z o.o. (NIP: (…)) ani (…) Sp. z o.o. (NIP: (…)), w których obaj Wnioskodawcy są zatrudnieni jako członkowie zarządu. Dochody Wnioskodawców pochodzą wyłącznie z wynagrodzenia za pełnienie funkcji zarządczych oraz z działalności tych spółek, które nie są związane z rynkiem nieruchomości, działalnością deweloperską, budowlaną ani inwestycyjną w zakresie nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili działalności deweloperskiej, nie zajmowali się obrotem nieruchomościami, nie dokonywali powtarzalnych transakcji nabywania ani sprzedaży nieruchomości na rynku pierwotnym ani wtórnym. Przedmiotowa inwestycja w (...) jest jedynym tego typu przedsięwzięciem w ich majątku.

W latach ubiegłych w celu rozpoznania rynku oraz weryfikacji zainteresowania, Wnioskodawcy umieszczali ogłoszenia dotyczące możliwości sprzedaży całego obiektu na ogólnodostępnych portalach internetowych. Nie podpisywano jednak żadnej umowy z agencją pośrednictwa w sprzedaży. Do chwili obecnej sprzedaż nie została sfinalizowana.

Aktualnie, mając na uwadze brak doświadczenia w obrocie nieruchomościami oraz w celu sprawnego przeprowadzenia procesu sprzedaży, Wnioskodawcy rozważają wsparcie profesjonalnego biura nieruchomości na etapie sprzedaży poszczególnych lokali. Dotychczas nie korzystali z takiego pośrednictwa, ale jako osoby nieposiadające doświadczenia w samodzielnym prowadzeniu tego typu transakcji, planują posiłkować się pomocą wyspecjalizowanego podmiotu.

Wszelkie inne działania związane z zarządzaniem nieruchomością miały charakter wyłącznie prywatny i indywidualny, ukierunkowany na zaspokojenie bieżących potrzeb Wnioskodawców i ich rodzin.

Decyzja o sprzedaży nieruchomości została podjęta z uwagi na osiągnięcie przez Wnioskodawców wieku emerytalnego oraz rezygnację z dalszego prowadzenia działalności w zakresie najmu wakacyjnego.

Z uwagi na skalę inwestycji oraz brak zainteresowania zakupem całości nieruchomości przez jednego nabywcę, rozważana jest sprzedaż poszczególnych lokali indywidualnym nabywcom, zarówno pojedynczo, jak i w pakietach po kilka lokali.

Wnioskodawcy nie zawierali żadnych umów przedwstępnych, nie udzielali pełnomocnictw na rzecz potencjalnych nabywców i nie korzystali z pośredników przy sprzedaży.

Ewentualne umowy sprzedaży będą zawierane w zwykłej formie aktu notarialnego z indywidualnie wybranymi nabywcami.

Przez cały okres posiadania nieruchomości nie dokonywano żadnych znaczących modernizacji, rozbudowy ani ulepszeń, które powodowałyby wzrost wartości początkowej budynków o ponad 30%. Budynki były utrzymywane w stanie technicznym odpowiadającym bieżącym potrzebom użytkowania, bez prowadzenia inwestycji zwiększających ich wartość.

Wnioskodawcy nie zamierzają nabywać w przyszłości kolejnych nieruchomości z przeznaczeniem na sprzedaż ani podejmować działalności inwestycyjnej czy deweloperskiej. Uzyskane środki ze sprzedaży zostaną przeznaczone wyłącznie na cele prywatne, w szczególności na zabezpieczenie bytu Wnioskodawców na emeryturze.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

W ramach niniejszej inwestycji, realizowanej wyłącznie w sferze majątku prywatnego, zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, wybudowano łącznie 10 budynków bliźniaczych. Inwestycja ta została przeprowadzona poza jakąkolwiek działalnością deweloperską lub zawodową, wyłącznie w ramach zarządzania majątkiem prywatnym współwłaścicieli.

Przedmiotem planowanej sprzedaży jest łącznie 20 wyodrębnionych (samodzielnie) lokali mieszkalnych o powierzchni około 43 m² każdy, utworzonych w ramach wskazanej powyżej inwestycji o charakterze prywatnym. Wszystkie lokale powstały jako rezultat zarządzania własnym majątkiem i nie stanowiły elementu działalności gospodarczej ani przedsięwzięcia deweloperskiego.

Lokale w budynku 1 były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby własne współwłaścicieli - nie były wynajmowane ani wykorzystywane w działalności gospodarczej o charakterze zarobkowym czy deweloperskim.

Pozostałe lokale w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 były wynajmowane wyłącznie w okresie letnim, od 1 czerwca do 31 sierpnia każdego roku, na pobyty krótkoterminowe. Poza okresem wakacyjnym pozostawały nieużytkowane. Najem prowadzony był na niewielką skalę, typową dla zarządzania majątkiem prywatnym, i nie nosił cech profesjonalnej, zorganizowanej działalności deweloperskiej.

B.B. prowadzi działalność gospodarczą od 16 lutego 2016 r., wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z), jednak działalność ta nigdy nie obejmowała ani działalności deweloperskiej, ani profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

A.A. nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej.

C.C. prowadzi działalność gospodarczą od 9 stycznia 2018 r., również wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z), bez jakiegokolwiek elementu działalności deweloperskiej lub inwestycyjnej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Wszelkie działania związane z wynajmem dotyczyły zarządzania majątkiem prywatnym, nie zaś działalności deweloperskiej.

Każdy z Zainteresowanych jest współwłaścicielem każdego z wyodrębnionych lokali mieszkalnych w ramach omawianej inwestycji. Udział w prawie własności każdego lokalu kształtuje się następująco: Pan C.C. posiada udział wynoszący 50%, natomiast Państwo A.A. i B.B. pozostają współwłaścicielami pozostałych 50% w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. W ramach inwestycji nie dokonano wyodrębnienia własności poszczególnych lokali na rzecz konkretnych współwłaścicieli, a całość przedsięwzięcia miała charakter zarządzania majątkiem prywatnym, bez jakichkolwiek elementów działalności deweloperskiej lub inwestycyjnej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Spółki(…) Sp. z o.o. oraz (…) Sp. z o.o. nie są powiązane w żaden sposób z opisywaną inwestycją ani z jej finansowaniem, realizacją lub sprzedażą lokali. Wskazanie tych spółek miało wyłącznie charakter informacyjny i dotyczyło źródeł utrzymania Pana C.C. oraz Pana A.A., bez jakiegokolwiek przełożenia na status prawny lub sposób wykorzystania lokali. Lokale stanowią majątek prywatny Zainteresowanych i pozostają poza jakąkolwiek aktywnością gospodarczą wymienionych spółek.

W zakresie dotyczącym sprzedaży innych nieruchomości przez Zainteresowanych:

• Pani B.B. w 2025 roku dokonała sprzedaży 50% udziału w lokalu mieszkalnym, który nabyła w drodze dziedziczenia po swojej matce, zmarłej w 2024 roku. Uzyskane ze sprzedaży środki finansowe zostały przeznaczone wyłącznie na zaspokojenie osobistych i rodzinnych potrzeb Pani B.B. Transakcja ta miała charakter jednostkowy, incydentalny i wynikała wyłącznie z okoliczności osobistych, a nie z jakiejkolwiek strategii inwestycyjnej lub działalności gospodarczej. Należy podkreślić, iż sprzedaż ta nie była związana z jakąkolwiek formą aktywności deweloperskiej, a środki z niej uzyskane nie zostały wykorzystane na nabycie innych nieruchomości czy prowadzenie działalności gospodarczej, lecz służyły wyłącznie celom prywatnym.
• Pan A.A. nie dokonywał w przeszłości sprzedaży żadnych nieruchomości - zarówno mieszkalnych, jak i niemieszkalnych. Nie był stroną żadnych umów sprzedaży dotyczących majątku nieruchomego, a zarządzanie jego majątkiem odbywa się wyłącznie w ramach sfery prywatnej.
• Pan C.C. w roku 2022 sprzedał nieruchomość gruntową, którą nabył w 2013 roku, a w roku 2024 sprzedał kolejną nieruchomość gruntową nabytą w roku 2005. Obie powyższe transakcje miały charakter wyłącznie prywatny, incydentalny i wynikały z decyzji dotyczących gospodarowania własnym majątkiem. Całość środków uzyskanych z tych transakcji została przeznaczona na budowę prywatnego domu jednorodzinnego w (...) przy ul. (...), co jednoznacznie wskazuje na realizację wyłącznie osobistych celów mieszkaniowych, bez jakichkolwiek znamion działalności inwestycyjnej czy deweloperskiej. Żadna ze wskazanych czynności nie była dokonywana w ramach działalności gospodarczej, nie miała charakteru powtarzalnego ani nie służyła osiąganiu zysków w sposób zorganizowany.

Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż zarówno zbycie udziału w lokalu mieszkalnym przez Panią B.B., jak i sprzedaż nieruchomości gruntowych przez Pana C.C. miały charakter incydentalny, prywatny i nie były związane z jakąkolwiek działalnością inwestycyjną, deweloperską ani gospodarczą. Wszystkie środki finansowe pozyskane z tych czynności zostały wykorzystane wyłącznie na zaspokojenie bieżących potrzeb własnych lub rodzinnych, a nie na dalszy obrót nieruchomościami czy działalność zawodową.

Wszyscy Zainteresowani oświadczają, że na moment sporządzania niniejszego pisma nie posiadają żadnych innych nieruchomości - zarówno mieszkalnych, jak i niemieszkalnych - które byłyby przeznaczone do sprzedaży w najbliższym czasie. Zarówno Pani B.B., Pan A.A., jak i Pan C.C. nie są właścicielami, współwłaścicielami ani użytkownikami wieczystymi jakichkolwiek nieruchomości, które planowaliby zbyć, ani nie zamierzają w najbliższej przyszłości podejmować działań skutkujących sprzedażą jakiejkolwiek nieruchomości stanowiącej ich majątek prywatny.

W tym zakresie żaden z Zainteresowanych nie prowadzi działalności o charakterze inwestycyjnym, deweloperskim czy gospodarczym - zarówno obecnie, jak i w najbliższej perspektywie czasowej. Dotyczy to wszelkiego rodzaju nieruchomości, w tym lokali mieszkalnych, lokali użytkowych, gruntów czy innych składników majątkowych. Zarządzanie nieruchomościami przez każdego z Zainteresowanych odbywa się wyłącznie w ramach prywatnego gospodarowania własnym majątkiem i nie obejmuje zamiaru prowadzenia obrotu nieruchomościami w celach zarobkowych, zorganizowanych ani profesjonalnych.

Nie są podejmowane żadne czynności przygotowawcze, nie toczą się negocjacje ani nie zostały zawarte żadne umowy przedwstępne, rezerwacyjne czy inne porozumienia zmierzające do zbycia jakiejkolwiek nieruchomości. Wszelkie działania podejmowane w przeszłości miały charakter incydentalny i wynikały wyłącznie z indywidualnych potrzeb mieszkaniowych lub rodzinnych.

Powyższe jednoznacznie potwierdza, iż Zainteresowani nie prowadzą działalności inwestycyjnej, deweloperskiej ani żadnej innej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a cały zarządzany majątek ma charakter prywatny.

Na obecnym etapie nie jest możliwe precyzyjne określenie, ile lokali mieszkalnych może zostać sprzedanych jednemu nabywcy w ramach jednej transakcji. Sprzedaż poszczególnych lokali będzie uzależniona wyłącznie od zainteresowania potencjalnych nabywców i aktualnych uwarunkowań rynkowych, a intencją współwłaścicieli nie jest realizacja zorganizowanej sprzedaży „pakietowej” ani prowadzenie działalności o charakterze deweloperskim.

Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w sferze majątku prywatnego, a ewentualna sprzedaż wszystkich lub części lokali jednemu podmiotowi - choć nie jest wykluczona z przyczyn rynkowych - nie stanowi celu ani istoty przedsięwzięcia, lecz jest wyłącznie hipotetyczną możliwością, zależną od przyszłego popytu. Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych działań ukierunkowanych na przygotowanie sprzedaży pakietowej, nie zawierali żadnych porozumień czy umów rezerwacyjnych i nie prowadzili negocjacji z potencjalnymi nabywcami w tym zakresie.

Opisując zdarzenie przyszłe we wniosku o interpretację indywidualną, przyjęto podejście modelowe i reprezentatywne - zarówno w odniesieniu do pojedynczych, jak i ewentualnych wielokrotnych transakcji - ponieważ wszystkie przypadki sprzedaży będą się odbywać w tożsamych okolicznościach prawnych i faktycznych, typowych dla majątku prywatnego. Z tego względu, również w kontekście opłaty od wniosku, za w pełni uzasadnione należy uznać potraktowanie każdej takiej sprzedaży jako realizowanej w ramach jednego, powtarzalnego schematu zdarzenia, bez względu na liczbę lokali obejmowanych pojedynczą transakcją.

Takie podejście jest zgodne z wykładnią prezentowaną w aktualnym orzecznictwie i doktrynie, jak również odzwierciedla rzeczywisty charakter i intencje Wnioskodawców związane z dysponowaniem własnym majątkiem prywatnym.

W trakcie realizacji inwestycji nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług (VAT). Powodem tego był wyłącznie prywatny charakter przedsięwzięcia. Inwestycja została zrealizowana poza jakąkolwiek działalnością gospodarczą, w szczególności poza działalnością deweloperską, inwestycyjną lub zawodową. Współwłaściciele prowadzili inwestycję jako osoby fizyczne, zarządzając własnym majątkiem prywatnym.

Budowa domów bliźniaczych i wyodrębnionych lokali mieszkalnych była w całości finansowana ze środków własnych Współwłaścicieli. Inwestycja była prowadzona w tzw. systemie gospodarczym, z istotnym udziałem pracy własnej oraz zaangażowaniem rodzinnym, co oznacza, że prace budowlane oraz koordynacja procesu budowlanego były wykonywane samodzielnie przez Współwłaścicieli, bez udziału podmiotów prowadzących profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

Zakupy materiałów budowlanych, wyposażenia oraz usług związanych z realizacją inwestycji dokonywane były wyłącznie na osoby fizyczne, na imienne faktury wystawiane na współwłaścicieli, a nie na podmioty gospodarcze. Wszystkie wydatki miały związek z realizacją celów osobistych i rodzinnych współwłaścicieli - nie były one ujmowane w ewidencji działalności gospodarczej, nie służyły działalności opodatkowanej VAT, ani nie były ponoszone z zamiarem ich wykorzystania w działalności gospodarczej.

Współwłaściciele nie byli i nie są czynnymi podatnikami VAT w zakresie budowy ani zarządzania przedmiotowymi lokalami, a działalność polegająca na wynajmie krótkoterminowym prowadzona była wyłącznie w ramach zwolnienia podmiotowego (ze względu na niskie przychody), nie uprawniając tym samym do odliczenia podatku VAT na żadnym etapie inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, nie zaistniały żadne podstawy prawne do skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków ponoszonych na budowę - zarówno ze względu na wyłącznie prywatny charakter inwestycji, jak i brak związku wydatków z czynnościami opodatkowanymi VAT.

Pani B.B. prowadzi działalność gospodarczą od dnia 16 lutego 2016 r., wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania, sklasyfikowanych według PKD 55.20.Z (obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania). Przychody osiągane w ramach tej działalności nigdy nie przekroczyły progu, o którym mowa w art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług, co umożliwia korzystanie ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Pani B.B. nie była i nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

Pan A.A. nie prowadzi działalności gospodarczej jako osoba fizyczna i nie był nigdy czynnym podatnikiem VAT. Jednocześnie Pan A.A. jest zawodowo związany ze spółkami prawa handlowego - (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o. Należy jednak podkreślić, że działalność tych spółek stanowi zupełnie odrębną sferę aktywności gospodarczej, niezwiązaną z opisaną we wniosku inwestycją prywatną. Spółki te nie były i nie są właścicielami, współwłaścicielami, inwestorami, ani zarządcami nieruchomości objętych inwestycją prywatną - nie finansowały jej, nie uczestniczyły w jej budowie, wyodrębnieniu, zarządzaniu, czy też przygotowaniu do sprzedaży lokali mieszkalnych. Całość inwestycji była i pozostaje realizowana wyłącznie w ramach prywatnego majątku współwłaścicieli.

Pan C.C. prowadzi działalność gospodarczą od 9 stycznia 2018 r., również w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z). W całym okresie prowadzenia działalności korzysta ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT, nie będąc zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT, ponieważ przychody nie przekraczały ustawowego progu. Równocześnie Pan C.C. pełni funkcje w spółkach (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o., jednak, podobnie jak w przypadku Pana A.A., aktywność ta pozostaje całkowicie rozdzielona od inwestycji prywatnej będącej przedmiotem niniejszego wniosku. Spółki te nie uczestniczyły w realizacji, finansowaniu, zarządzaniu ani sprzedaży wyodrębnionych lokali mieszkalnych i nie posiadają żadnych praw ani obowiązków związanych z tym majątkiem prywatnym.

Podsumowując, żaden z Wnioskodawców nie był i nie jest czynnym podatnikiem VAT w zakresie czynności związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji. Ewentualna aktywność zawodowa Panów A.A. i C.C. w ramach wymienionych wyżej spółek nie ma żadnego wpływu na charakter i kwalifikację podatkową tej inwestycji, która pozostaje przedsięwzięciem wyłącznie prywatnym, w żaden sposób niezwiązanym z działalnością deweloperską, inwestycyjną ani profesjonalnym obrotem nieruchomościami.

Wszystkie wyodrębnione lokale mieszkalne, stanowiące przedmiot niniejszej inwestycji, były w całym okresie posiadania wykorzystywane wyłącznie w ramach działalności zwolnionej podmiotowo z podatku od towarów i usług, na podstawie art. 113 ustawy o VAT. Przychody uzyskiwane z najmu krótkoterminowego nigdy nie przekroczyły ustawowego progu, który obligowałby do rejestracji jako czynny podatnik VAT, wobec czego korzystano z ustawowego zwolnienia podmiotowego.

Przedmiotowa działalność polegała na okazjonalnym, sezonowym świadczeniu usług krótkoterminowego zakwaterowania, prowadzonym w ramach własnego majątku prywatnego i sklasyfikowanym zgodnie z PKD 55.20.Z (obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania). Usługi te realizowano wyłącznie w wybranych miesiącach letnich (w praktyce w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia), w ograniczonym zakresie i wyłącznie na rzecz osób fizycznych, niebędących przedsiębiorcami.

Należy jednoznacznie podkreślić, że żaden z lokali nie był wykorzystywany do innych celów gospodarczych, w szczególności nie prowadzono w nich żadnej działalności, która mogłaby skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT. W okresach poza sezonem lokale nie były w żaden sposób użytkowane gospodarczo, pozostając w pełni pod zarządem współwłaścicieli jako element majątku prywatnego.

Wszystkie powyższe okoliczności dotyczą każdego z wyodrębnionych lokali mieszkalnych objętych inwestycją i jednoznacznie potwierdzają, iż całość działalności związanej z tymi lokalami spełniała wyłącznie kryteria ustawowego zwolnienia podmiotowego z VAT.

Mając na uwadze powyższe odpowiedzi, Wnioskodawca wyjaśnia, że realizowana inwestycja polegająca na budowie i planowanej sprzedaży lokali mieszkalnych miała od początku do końca charakter prywatny i nie była prowadzona w ramach działalności deweloperskiej ani innej działalności gospodarczej. Wszystkie działania związane z budową, zarządzaniem i wynajmem lokali odbywały się w ramach majątku osobistego współwłaścicieli, bez udziału spółek, podmiotów zewnętrznych ani zorganizowanej działalności rynkowej.

Wynajem krótkoterminowy prowadzony był incydentalnie, z wykorzystaniem zwolnienia podmiotowego z podatku VAT, a ewentualna sprzedaż lokali nastąpi w tożsamych okolicznościach, jako rozporządzenie prywatnym majątkiem. W świetle powyższego, całość przedstawionych okoliczności nie nosi cech działalności inwestycyjnej, deweloperskiej czy profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Pytanie

Czy sprzedaż wyodrębnionych lokali mieszkalnych przez Wnioskodawców będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - czy spełnione są warunki do zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust.1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie podatku od towarów i usług, sprzedaż lokali mieszkalnych przez Wnioskodawców korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Przepis ten wprost przewiduje, że zwolniona z podatku VAT jest dostawa budynków, budowli lub ich części, dokonywana po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia, rozumianego zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT jako oddanie budynku do użytkowania pierwszemu nabywcy lub rozpoczęcie korzystania na własne potrzeby. Stanowisko to potwierdza zarówno wykładnia organów podatkowych (m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 19 lipca 2024 r., 0111-KDIB3-2.4012.232.2024.3.MGO), jak i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok C-308/16, Kozuba Premium Selection).

Zastosowanie zwolnienia nie jest uzależnione od liczby sprzedawanych lokali, lecz od upływu dwóch lat od zasiedlenia, braku prawa do odliczenia podatku VAT przy budowie oraz braku istotnych ulepszeń zwiększających wartość budynków o ponad 30%.

Zgodnie z ukształtowaną praktyką organów podatkowych, jeśli podatnik nie prowadzi działalności deweloperskiej i nie korzystał z prawa do odliczenia podatku VAT, a sprzedaż dotyczy majątku prywatnego, spełnione są wszystkie przesłanki do zastosowania zwolnienia z VAT. Podsumowując, sprzedaż lokali mieszkalnych w opisanym stanie faktycznym nie powinna być uznana za działalność gospodarczą na gruncie ustawy o VAT, a uzyskany przychód korzysta z ustawowych zwolnień podatkowych. Stanowisko to jest w pełni spójne z aktualnym orzecznictwem, interpretacjami organów podatkowych oraz wykładnią przepisów prawa.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zarówno grunty, jak i budynki i budowle lub ich części - a więc np. lokale - spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie nieruchomości stanowi dostawę towarów.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), zwanej dalej „ustawą o własności lokali”.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali:

Stosownie do art. 2 ust. 1a-2 ww. ustawy o własności lokali:

W myśl art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali:

Oznacza to, że dokumentem kluczowym dla potwierdzenia prawnego wyodrębnienia danego lokalu jest uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, wydanego przez odpowiedni organ władzy publicznej.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali:

Z powołanych przepisów wynika, że odrębną nieruchomość może stanowić samodzielny lokal, a dla powstania odrębnej własności lokali niezbędny jest wpis do księgi wieczystej mający charakter konstytutywny. Bez wpisu do księgi wieczystej odrębna własność lokalu (części budynku) nie może skutecznie powstać. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług lokal ten staje się odrębnym od budynku towarem i stanowi samodzielny przedmiot czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Zatem, w świetle powołanych powyżej przepisów również zbycie udziału w nieruchomości (np. w lokalu) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:

Według art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo współwłaścicielami nieruchomości położonej w (...). Współwłasność powstała w 2005 r. w wyniku nabycia działki budowlanej. W 2014 roku, kierując się wyłącznie potrzebami własnymi i rodzinnymi, podjęli Państwo decyzję o realizacji inwestycji polegającej na budowie zespołu 10 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Inwestycja została zakończona w 2016 r., a budynki zgłoszono do użytkowania 28 czerwca 2016 r.

Całość przedsięwzięcia była finansowana z Państwa środków własnych, bez udziału kredytów bankowych, pożyczek komercyjnych ani środków pochodzących od podmiotów trzecich. W trakcie realizacji inwestycji nie korzystano z prawa do odliczenia podatku VAT od zakupów towarów i usług, a część prac budowlanych była wykonywana samodzielnie przez Zainteresowanych oraz ich rodziny.

Po zakończeniu budowy nieruchomość była wykorzystywana w dwóch celach - część lokali była użytkowana na potrzeby własne przez Państwa i Państwa rodziny, natomiast w okresie wakacyjnym (miesiące czerwiec-wrzesień) część lokali była wynajmowana w ramach najmu krótkoterminowego. Najem ten był realizowany w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej przez B.B. oraz przez C.C. Poza sezonem wakacyjnym nieruchomość nie była wynajmowana osobom trzecim i służyła wyłącznie zaspokajaniu potrzeb własnych Zainteresowanych oraz ich rodzin.

Ze względu na osiągnięcie przez Państwa wieku emerytalnego oraz rezygnację z dalszego prowadzenia działalności w zakresie najmu wakacyjnego, podjęli Państwo decyzję o sprzedaży nieruchomości. Przedmiotem planowanej sprzedaży jest łącznie 20 wyodrębnionych (samodzielnie) lokali mieszkalnych o powierzchni około 43 m² każdy, utworzonych w ramach wskazanej powyżej inwestycji.

Udział w prawie własności każdego lokalu kształtuje się następująco: Pan C.C. posiada udział wynoszący 50%, natomiast Państwo A.A. i B.B. pozostają współwłaścicielami pozostałych 50% w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. W ramach inwestycji nie dokonano wyodrębnienia własności poszczególnych lokali na rzecz konkretnych współwłaścicieli, a całość przedsięwzięcia miała charakter zarządzania majątkiem prywatnym, bez jakichkolwiek elementów działalności deweloperskiej lub inwestycyjnej w rozumieniu przepisów podatkowych.

W trakcie realizacji inwestycji nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług. Powodem tego był wyłącznie prywatny charakter przedsięwzięcia. Inwestycja została zrealizowana poza jakąkolwiek działalnością gospodarczą, w szczególności poza działalnością deweloperską, inwestycyjną lub zawodową.

Wskazali Państwo, że lokale w budynku 1 były wykorzystywane wyłącznie na Państwa potrzeby własne - nie były wynajmowane ani wykorzystywane w działalności gospodarczej o charakterze zarobkowym czy deweloperskim. Natomiast pozostałe lokale w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 były wynajmowane wyłącznie w okresie letnim, od 1 czerwca do 31 sierpnia każdego roku, na pobyty krótkoterminowe. Poza okresem wakacyjnym pozostawały nieużytkowane.

Najem ten był realizowany w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej przez B.B., żonę A.A., oraz przez C.C.

B.B. prowadzi działalność gospodarczą od 16 lutego 2016 r., wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z), działalność ta nigdy nie obejmowała ani działalności deweloperskiej, ani profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

A.A. nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej.

C.C. prowadzi działalność gospodarczą od 9 stycznia 2018 r., również wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z), bez jakiegokolwiek elementu działalności deweloperskiej lub inwestycyjnej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Nie byli Państwo i nie są czynnymi podatnikami VAT w zakresie budowy ani zarządzania przedmiotowymi lokalami, a działalność polegająca na wynajmie krótkoterminowym prowadzona była wyłącznie w ramach zwolnienia podmiotowego, nie uprawniając tym samym do odliczenia podatku VAT na żadnym etapie inwestycji.

Wszystkie wyodrębnione lokale mieszkalne, stanowiące przedmiot niniejszej inwestycji, były w całym okresie posiadania wykorzystywane wyłącznie w ramach działalności zwolnionej podmiotowo z podatku od towarów i usług, na podstawie art. 113 ustawy o VAT.

Żaden z lokali nie był wykorzystywany do innych celów gospodarczych, w szczególności nie prowadzono w nich żadnej działalności, która mogłaby skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT.

W całym okresie posiadania budynków żaden z lokali nie został nigdy wprowadzony do ewidencji środków trwałych w żadnej z prowadzonych działalności gospodarczych, nie był amortyzowany, nie stanowił przedmiotu rozliczeń podatkowych jakiejkolwiek spółki związanej z Państwem, nie był wykorzystywany jako majątek firmowy ani nie był przedmiotem inwestycji kapitałowych.

Nigdy nie prowadzili Państwo działalności deweloperskiej, nie zajmowali się obrotem nieruchomościami, nie dokonywali powtarzalnych transakcji nabywania ani sprzedaży nieruchomości na rynku pierwotnym ani wtórnym.

Rozważają Państwo wsparcie profesjonalnego biura nieruchomości na etapie sprzedaży poszczególnych lokali. W latach ubiegłych w celu rozpoznania rynku oraz weryfikacji zainteresowania, umieszczali Państwo ogłoszenia dotyczące możliwości sprzedaży całego obiektu na ogólnodostępnych portalach internetowych. Nie podpisywano jednak żadnej umowy z agencją pośrednictwa w sprzedaży. Do chwili obecnej sprzedaż nie została sfinalizowana.

Nie zawierali Państwo żadnych umów przedwstępnych, nie udzielali pełnomocnictw na rzecz potencjalnych nabywców i nie korzystali z pośredników przy sprzedaży.

Przez cały okres posiadania nieruchomości nie dokonywano żadnych znaczących modernizacji, rozbudowy ani ulepszeń, które powodowałyby wzrost wartości początkowej budynków o ponad 30%. Budynki były utrzymywane w stanie technicznym odpowiadającym bieżącym potrzebom użytkowania, bez prowadzenia inwestycji zwiększających ich wartość.

Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy planowana sprzedaż opisanych we wniosku wyodrębnionych lokali mieszkalnych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów - a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - czy spełnione są warunki do zastosowania zwolnienia od podatku do ww. transakcji.

Aby odpowiedzieć na zadane pytanie należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w odniesieniu do ww. sprzedaży będą Państwo działać jako podatnicy podatku VAT.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE.

Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru czy wykorzystują ten towar (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że w stosunku do sprzedaży udziałów w prawie własności 20 lokali znajdujących się w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, w sensie prawnym brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego będącego stroną postępowania, tj. A.A., za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie opisane lokale zostały wybudowane poza jakąkolwiek działalnością gospodarczą ww. Zainteresowanego, w szczególności poza działalnością deweloperską, inwestycyjną lub zawodową. A.A. nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Natomiast lokale w budynku 1 były wykorzystywane przez ww. Zainteresowanego będącego stroną postępowania wyłącznie na potrzeby własne - nie były one wynajmowane ani wykorzystywane w działalności gospodarczej o charakterze zarobkowym czy deweloperskim. Pozostałe lokale w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 były wynajmowane w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej przez B.B., żonę A.A., oraz przez C.C.

Nie zawierali Państwo żadnych umów przedwstępnych, nie udzielali pełnomocnictw na rzecz potencjalnych nabywców i nie korzystali z pośredników przy sprzedaży.

W latach ubiegłych w celu rozpoznania rynku oraz weryfikacji zainteresowania, umieszczali Państwo ogłoszenia dotyczące możliwości sprzedaży całego obiektu na ogólnodostępnych portalach internetowych. Nie podpisywano jednak żadnej umowy z agencją pośrednictwa w sprzedaży. Do chwili obecnej sprzedaż nie została sfinalizowana.

Z wniosku wynika zatem, że zaangażowanie Zainteresowanego będącego stroną postępowania - Pana A.A. - w sprzedaż udziałów w prawie własności 20 lokali, nie będzie wykraczać poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności A.A. w przedmiocie sprzedaży udziałów w prawie własności ww. lokali, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie występuje tu bowiem taki ciąg zdarzeń, który w świetle wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C‑180/10 i C‑181/10 jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania udziałów w prawie własności lokali w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 wypełni przesłanki działalności gospodarczej.

Dokonując sprzedaży udziałów w prawie własności 20 lokali, których ww. Zainteresowany będący stroną postępowania nie wykorzystywał w żaden sposób do działalności gospodarczej, Zainteresowany ten będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Brak tego statusu pozbawia A.A. cech podatnika podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, w zakresie sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, a dostawę udziałów w tych lokalach - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy w odniesieniu do sprzedaży przez Zainteresowanych niebędących stroną postępowania (B.B. i C.C.) udziałów w prawie własności 2 lokali znajdujących się w budynku 1, Zainteresowani ci również nie będą działać jako podatnicy podatku VAT. Z wniosku wynika, że zaangażowanie ww. Zainteresowanych niebędących stroną postępowania w sprzedaż udziałów w prawie własności 2 lokali w budynku 1, nie będzie wykraczać poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności ww. Zainteresowanych w przedmiocie sprzedaży udziałów w prawie własności ww. lokali, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie występuje tu bowiem taki ciąg zdarzeń, który w świetle wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C‑180/10 i C‑181/10 jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Zainteresowanych niebędących stroną postępowania udziałów w prawie własności 2 lokali w budynku 1 wypełni przesłanki działalności gospodarczej.

Dokonując sprzedaży udziałów w prawie własności 2 lokali w budynku 1, których ww. Zainteresowani niebędący stroną postępowania nie wykorzystywali w żaden sposób do działalności gospodarczej, Zainteresowani Ci będą korzystali z przysługującego im prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Brak tego statusu pozbawia B.B. oraz C.C. cech podatnika podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, w zakresie sprzedaży udziałów w prawie własności 2 lokali znajdujących się w budynku 1, a dostawę udziałów w tych lokalach - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Wskazali Państwo, że B.B. prowadzi działalność gospodarczą od 16 lutego 2016 r., wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania. C.C. prowadzi działalność gospodarczą od 9 stycznia 2018 r., również wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania.

Pozostałe lokale w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 były wynajmowane w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej przez B.B., żonę A.A., oraz przez C.C.

Wskazali Państwo, że w przedmiotowej sprawie lokale zostały wybudowane poza jakąkolwiek działalnością gospodarczą, w szczególności poza działalnością deweloperską, inwestycyjną lub zawodową. Nie zawierali Państwo żadnych umów przedwstępnych, nie udzielali pełnomocnictw na rzecz potencjalnych nabywców i nie korzystali z pośredników przy sprzedaży. W latach ubiegłych w celu rozpoznania rynku oraz weryfikacji zainteresowania, umieszczali Państwo ogłoszenia dotyczące możliwości sprzedaży całego obiektu na ogólnodostępnych portalach internetowych. Nie podpisywano jednak żadnej umowy z agencją pośrednictwa w sprzedaży. Do chwili obecnej sprzedaż nie została sfinalizowana.

Jednakże w stosunku do sprzedaży przez B.B. i C.C. udziałów w prawie własności 18 lokali znajdujących się w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 w rozpatrywanej sprawie istotne jest to, że ww. lokale są wykorzystywane w działalności gospodarczej ww. Zainteresowanych niebędących stroną postępowania, polegającej na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania.

Pomimo że przedmiotowe 18 lokali w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 stanowią Państwa majątek wspólny, to jednak był i jest on wykorzystywany wyłącznie przez Zainteresowanych niebędących stroną postępowania do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Ww. lokale były wynajmowane w okresie letnim w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez B.B. oraz przez C.C.. Wskazali też Państwo, że wszystkie wyodrębnione lokale mieszkalne, stanowiące przedmiot inwestycji, były w całym okresie posiadania wykorzystywane wyłącznie w ramach działalności zwolnionej podmiotowo z podatku od towarów i usług, na podstawie art. 113 ustawy o VAT.

Podsumowując, w odniesieniu do sprzedaży udziałów w prawie własności 20 lokali w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, A.A. nie będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W odniesieniu do sprzedaży udziałów w prawie własności 2 lokali w budynku 1 B.B. i C.C., nie będą uznani za podatników podatku od towarów i usług. W powyższych przypadkach będą Państwo korzystać z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, czynność ta oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Zainteresowani niebędący stroną postępowania - B.B. i C.C. - będą natomiast występować w charakterze podatników podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do sprzedaży swoich udziałów dotyczących lokali w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.

Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy sprzedaż wyodrębnionych lokali (w przypadku uznania sprzedaży za podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT) będzie zwolniona od podatku.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy nieruchomości zabudowanych lub ich części spełniających określone w tych przepisach warunki.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części (a więc lokali) jest - co do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do użytkowania. Zatem aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich część oddano w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej - bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków lub budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili dostawy nie minęły co najmniej 2 lata.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Jak wynika z powyższego, prawo do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów, będących przedmiotem dostawy, nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Tak więc, aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

W tym miejscu należy również nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

• towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
• przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie może przysługiwać dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy stanie się bezzasadne.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

W tym miejscu należy wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle bądź ich części rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:

Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem zbycia podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle bądź ich części na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku, również zbycie gruntu będzie korzystało ze zwolnienia od podatku.

Wskazali Państwo, że dwulokalowy budynek 2 zgłoszono do użytkowania 28 czerwca 2016 r. Przez cały okres posiadania nieruchomości nie dokonywano żadnych znaczących modernizacji, rozbudowy ani ulepszeń, które powodowałyby wzrost wartości początkowej tego budynku o ponad 30%. Budynek był utrzymywany w stanie technicznym odpowiadającym bieżącym potrzebom użytkowania, bez prowadzenia inwestycji zwiększających jego wartość.

Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa wskazać należy, że z okoliczności sprawy wynika, że w odniesieniu do dostawy pierwszego lokalu znajdującego się w budynku 2 będą spełnione warunki do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jak wynika z okoliczności sprawy, dostawa tego lokalu nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a od tego momentu do dnia sprzedaży upłynie okres dłuższy niż dwa lata. Z wniosku nie wynika również, by w odniesieniu do tego lokalu były ponoszone nakłady na ulepszenie w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym. W konsekwencji, do transakcji sprzedaży pierwszego lokalu w budynku 2 będą spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Zatem, badanie przesłanek dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest bezzasadne, gdyż zwolnienia te mają zastosowanie do dostawy budynków, budowli lub ich części nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jak wskazano, grunt będący przedmiotem zbycia podlega opodatkowaniu według tych samych regulacji jak budynki, budowle bądź ich części na nim posadowione. W związku z powyższym - na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy - również zbycie gruntu, z którym związana jest wskazana część budynku, będzie zwolnione od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Nadmienić również należy, że zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy jest fakultatywne, bowiem jak stanowi art. 43 ust. 10 ustawy:

Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:

Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, po spełnieniu określonych warunków - możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Zatem, przy spełnieniu warunków wynikających z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy, strony transakcji mają możliwość rezygnacji z niniejszego zwolnienia od podatku i wyboru opodatkowania planowanej dostawy pierwszego lokalu w budynku 2. Tym samym, w sytuacji gdy Strony transakcji podejmą decyzję o rezygnacji ze zwolnienia od podatku, spełniając warunki z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy, to dostawa pierwszego lokalu w budynku 2 wraz z częścią gruntu związaną z ww. lokalem, będzie podlegać opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT.

Podsumowując, sprzedaż pierwszego lokalu znajdującego się w budynku 2 przez Zainteresowanych niebędących stroną postępowania będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.

Tym samym, Państwa stanowisko jestprawidłowe w zakresie:

• nieuznania Zainteresowanego będącego stroną postępowania za podatnika podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
• nieuznania Zainteresowanych niebędących stroną postępowania za podatników podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności 2 lokali znajdujących się w budynku 1,
• w zakresie sposobu opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży pierwszego lokalu w budynku 2,

oraz jest nieprawidłowe w zakresie:

• nieuznania Zainteresowanych niebędących stroną postępowania za podatników podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja rozstrzyga w zakresie:

• nieuznania Zainteresowanego będącego stroną postępowania za podatnika podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
• nieuznania Zainteresowanych niebędących stroną postępowania za podatników podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności 2 lokali znajdujących się w budynku 1,
• uznania Zainteresowanych niebędących stroną postępowania za podatników podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży udziałów w prawie własności lokali znajdujących się w budynkach 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
• sposobu opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży pierwszego lokalu w budynku 2.

W zakresie sposobu opodatkowania podatkiem VAT drugiego lokalu w budynku 2 oraz lokali znajdujących się w budynkach 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku.

Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.