praktyka

Zadaniowy czas pracy nie zwalnia z przestrzegania ustawowych norm

Taki system nie stanowi podstawy do obejścia przepisów i ustalenia nieograniczonej dyspozycyjności pracownika. Elastyczna organizacja pracy nie wyłącza obowiązku respektowania dobowych i tygodniowych limitów. Prawidłowe określenie zakresu zadań oraz realnego czasu potrzebnego na ich realizację ma zatem zasadnicze znaczenie. A odpowiedzialność za ich zgodność z regulacjami prawa pracy obciąża pracodawcę.

System zadaniowego czasu pracy jest – obok systemu podstawowego – jednym z najczęściej stosowanych. Bywa on jednak mylnie określany (zarówno przez pracowników, jak i przez pracodawców) jako nienormowany czas pracy. Zdarza się, że pracodawcy próbują wykorzystywać ten system czasu pracy do powierzania zadań wykraczających poza obowiązujące normy czasu pracy, nie wypłacając za tę pracę dodatkowego wynagrodzenia. Z kolei pracownicy, nie znając swoich praw, przyjmują, że taka praktyka jest dopuszczalna i że muszą być do dyspozycji pracodawcy przez całą dobę. Takie rozumienie przepisów nie jest prawidłowe.

Podstawowe zasady

System zadaniowego czasu pracy, tak samo jak każdy inny system czasu pracy, podlega określonym regułom. Jego zastosowanie musi być uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją albo miejscem wykonywania pracy (art. 140 kodeksu pracy, dalej: k.p.).

W praktyce zakres dopuszczalności zastosowania systemu zadaniowego nie jest tak szeroki, jak mogłoby się wydawać. Nie każdy rodzaj pracy nadaje się do zastosowania tego systemu, nawet jeśli pracownicy mają dużą swobodę w organizowaniu swojej pracy. Samo nazwanie czasu pracy „zadaniowym” nie zawsze stanowi wystarczającą podstawę do stosowania art. 140 k.p.