Interpretacja indywidualna z dnia 13 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.9.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 17 lutego 2026 r. (wpływ 17 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka (...) jest spółką prawa brytyjskiego, należącą do międzynarodowej grupy (...), będącej dostawcą technologii i komponentów dla przemysłu (...) na całym świecie. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce, oraz podatnik VAT-UE.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja oraz sprzedaż części i komponentów (...), w tym elementów do (...). Spółka (...), jako podmiot funkcjonujący w ramach globalnej grupy kapitałowej, realizuje zamówienia dla największych producentów (...) na świecie, dostarczając zarówno gotowe podzespoły, jak i elementy konstrukcyjne wykorzystywane w montażu finalnym statków powietrznych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa surowce i materiały zarówno od dostawców krajowych, jak i zagranicznych - zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza UE. Są to m.in. specjalistyczne stopy metali, kompozyty, elementy z włókna węglowego, półprodukty, a także części zamienne i materiały eksploatacyjne. Surowce te są następnie transportowane (zwykle bezpośrednio przez ich dostawców) do Polski i przekazywane do przetworzenia kontrahentowi - spółce (...) (dalej: „PL”).

Współpraca pomiędzy Spółką a PL opiera się na umowie zawartej (...) 2003 r. (...), (dalej: „Umowa”), której przedmiotem jest świadczenie przez PL usług uszlachetniania czynnego, tj. przetwarzania materiałów powierzonych na rzecz Spółkę. Umowa ta, wraz z załącznikami technicznymi i harmonogramami produkcyjnymi, szczegółowo określa zakres prac, wykaz elementów podlegających przetworzeniu oraz standardy jakościowe i operacyjne, których przestrzeganie jest obligatoryjne dla obu stron.

Zakres prac realizowanych przez PL na rzecz Spółki obejmuje kompleksowe operacje technologiczne na komponentach i materiałach dostarczonych przez Spółkę. W szczególności, PL zobowiązany jest do:

• przyjęcia i magazynowania materiałów powierzonych przez Spółkę oraz wyrobów gotowych, w tym prowadzenia ewidencji przyjęć, kontroli ilościowej i jakościowej oraz zapewnienia odpowiednich warunków przechowywania (np. w magazynach klimatyzowanych, z kontrolą wilgotności i temperatury, zgodnie z wymaganiami materiałowymi dla (...)); magazynowanie odbywa się w przestrzeniach należących do PL, do których Wnioskodawca nie ma swobodnego dostępu,
• przygotowania surowców do procesu produkcyjnego, w tym ich wstępnej obróbki, segregacji, znakowania, a także przeprowadzania testów wstępnych (np. badania nieniszczące, kontrola składu chemicznego, weryfikacja certyfikatów materiałowych),
• realizacji określonych operacji technologicznych, takich jak: cięcie, obróbka mechaniczna (np. frezowanie, toczenie, szlifowanie, wiercenie precyzyjne), montaż, spawanie (w tym spawanie (...), lutowanie twarde), nitowanie, malowanie (w tym powłoki antykorozyjne, lakierowanie specjalistyczne), testy funkcjonalne, badania nieniszczące (np. ultradźwiękowe, penetracyjne, radiograficzne) oraz inne czynności niezbędne do wytworzenia finalnych komponentów (...),
• prowadzenia kontroli jakości na każdym etapie procesu produkcyjnego, zgodnie z dokumentacją techniczną, normami branżowymi (np. (...)) oraz wytycznymi Spółki, w tym prowadzenia rejestrów kontroli, raportów z badań, kart inspekcyjnych,
• pakowania gotowych wyrobów oraz przygotowania ich do wysyłki zgodnie z wymaganiami logistycznymi Spółki, w tym sporządzania odpowiednich dokumentów przewozowych i eksportowych, stosowania opakowań specjalistycznych (np. skrzynie transportowe, kontenery (...), zabezpieczenia antywibracyjne),
• sporządzania i przekazywania dokumentacji produkcyjnej, raportów jakościowych, certyfikatów zgodności oraz innych dokumentów wymaganych przez Spółkę, w tym kart wyrobu, świadectw odbioru, deklaracji zgodności, raportów z testów funkcjonalnych.

W załącznikach do Umowy szczegółowo wskazano wykaz elementów podlegających przetworzeniu, w tym m.in.: elementy strukturalne (...), części do (...), elementy systemów sterowania, elementy mocujące i łączące, panele i pokrywy serwisowe (np. pokrywy inspekcyjne, panele dostępowe do systemów (...), osłony agregatów pomocniczych, elementy systemów paliwowych, hydraulicznych, obudowy i osłony, elementy wyposażenia kabiny).

Każdy z tych komponentów jest szczegółowo opisany w dokumentacji technicznej przekazywanej przez Spółkę, a ich produkcja i kontrola jakości odbywa się zgodnie z wymaganiami branży (...) oraz normami obowiązującymi w Grupie (...).

W dodatkowych załącznikach do Umowy znajdują się, między innymi, następujące instrukcje i procedury, zgodnie z którymi mają być przeprowadzane czynności na powierzonych towarach:

• specyfikacje techniczne poszczególnych wyrobów, w tym rysunki techniczne, normy materiałowe, wymagania dotyczące parametrów obróbki, tolerancji wymiarowych oraz standardów jakościowych,
• harmonogramy dostaw i odbiorów, określające terminy realizacji poszczególnych partii produkcyjnych, minimalne poziomy zapasów, cykle produkcyjne oraz procedury awaryjne,
• szczegółowe instrukcje dotyczące pakowania, znakowania i dokumentacji eksportowej, w tym wymagania dotyczące zabezpieczenia wyrobów na czas transportu, opakowań specjalistycznych oraz sposobu oznakowania przesyłek (np. etykiety zgodne z normami (...), oznaczenia kodów partii, numery seryjne),
• procedury postępowania w przypadku reklamacji, niezgodności jakościowych lub innych sytuacji nadzwyczajnych, w tym ścieżki eskalacji, obowiązki raportowania, terminy odpowiedzi, zasady postępowania z wyrobami niezgodnymi.

Każda partia materiałów przekazywana do przetworzenia jest identyfikowana w systemie Spółki oraz PL, a ścieżka produkcyjna jest monitorowana i dokumentowana na każdym etapie realizacji. Wszelkie zmiany w zakresie prac, wprowadzenie nowych typów komponentów lub modyfikacje procesów technologicznych wymagają uprzedniego uzgodnienia i zatwierdzenia przez obie strony oraz aktualizacji odpowiednich załączników do Umowy.

Dzięki tak szczegółowo zdefiniowanemu zakresowi współpracy, proces produkcji i przetwarzania materiałów powierzonych przez Spółkę jest w pełni kontrolowany, zgodny z wymaganiami branży (...) oraz zapewnia zachowanie najwyższych standardów jakości i bezpieczeństwa.

W trakcie całego procesu produkcyjnego właścicielem materiałów i towarów pozostaje Spółka. PL nie nabywa prawa własności do tych towarów, a jedynie świadczy usługę przetwarzania. Materiały są dostarczane do PL przez Spółkę lub wyznaczonych przez Spółkę dostawców (zgodnie z Umową, zwykle na warunkach (...), Incoterms 2000). Każda dostawa jest dokumentowana odpowiednimi dokumentami przewozowymi (np. CMR, AWB, listy przewozowe), a przyjęcie materiałów potwierdzane jest protokołem odbioru, który zawiera szczegółowe dane dotyczące ilości, rodzaju i stanu przekazanych surowców.

W celu realizacji postanowień Umowy, Spółka pomocniczo dostarczyło do PL określone narzędzia, oprzyrządowanie oraz wyposażenie specjalistyczne do wykonywania usług na materiałach Spółki. Przez cały czas pozostają one własnością Spółki (posiadają oznaczenia świadczące o własności) i są wykorzystywane wyłącznie do realizacji usług na rzecz Wnioskodawcy. Wszelkie koszty związane z utrzymaniem, serwisem lub wymianą tych narzędzi pokrywa Spółka, a ich ewidencja prowadzona jest zarówno przez Wnioskodawcę, jak i PL. W przypadku konieczności modernizacji lub wymiany narzędzi, proces ten odbywa się na podstawie odrębnych uzgodnień i jest każdorazowo dokumentowany. Jednocześnie, większość środków trwałych wykorzystywanych w procesie produkcji, jest własnością PL.

Umowa przewiduje, że Spółka zapewnia pełną dokumentację inżynieryjną, przeprowadza szkolenia personelu PL oraz wyznacza osoby kontaktowe/projektowe odpowiedzialne za realizację umowy. Osoby te wykonują niezbędne czynności koordynacyjne i nadzorcze, w tym również okresowo na miejscu w Polsce, jednak nie są uprawnione do zawierania umów w imieniu Spółki ani do podejmowania decyzji biznesowych. Wszelkie decyzje strategiczne, negocjacje umów, ustalanie warunków handlowych oraz zarządzanie działalnością są realizowane poza terytorium Polski, w siedzibie Spółki, w Wielkiej Brytanii.

Współpraca operacyjna obejmuje regularne spotkania koordynacyjne, audyty jakościowe, przeglądy postępu produkcji oraz wymianę informacji za pośrednictwem systemów informatycznych (np. platformy do zarządzania produkcją, systemy ERP, narzędzia do śledzenia partii i numerów seryjnych).

Gotowe produkty po przetworzeniu są eksportowane z Polski - najczęściej bezpośrednio do powiązanej spółki z grupy (...) w USA (...). Eksport odbywa się zwykle na warunkach (...) (Incoterms 2000), a PL występuje jako nadawca/eksporter na dokumentach celnych i transportowych, zgodnie z wymogami procedury uszlachetniania czynnego.

Dla pełności obrazu warto wskazać, że surowce dostarczane przez Spółkę i wykorzystywane przez PL są obejmowane w Polsce procedurą uszlachetniania czynnego - towary nie są dopuszczane do swobodnego obrotu, w wyniku czego nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów ze względu na mechanizm zawieszenia należności celno-podatkowych do czasu zamknięcia procedury.

Po zakończeniu procesu uszlachetniania czynnego, PL dokonuje wywozu towarów z Polski (zamknięcie procedury uszlachetniania wywozem towarów poza UE), z czego wynika fakt figurowania PL jako nadawca/eksporter na dokumentach celnych i przewozowych.

Należy podkreślić, że właścicielem materiałów, a następnie przetworzonych towarów, pozostaje przez cały czas Spółka. Własność materiałów/towarów w żadnym momencie nie przechodzi na PL, który wykonuje jedynie usługę ich przetwarzania. Przetworzone towary Spółki są sprzedawane przez Spółkę podmiotowi z grupy w USA (...). W konsekwencji, z perspektywy podatku VAT, dochodzi do sprzedaży towarów poza terytorium Unii Europejskiej, co Spółka raportuje w polskich deklaracjach VAT jako eksport towarów. Potwierdzają to faktury sprzedażowe oraz dokumentacja dodatkowa związana z obiegiem towarów (powiadomienia celne IE599, dokumenty transportowe, pro-forma, packing listy).

Spółka nie posiada w Polsce oddziału, biura administracyjnego ani przedstawicielstwa. Nie zatrudnia we własnym imieniu pracowników w Polsce, lecz korzysta z usług brytyjskiej agencji zatrudnienia (dalej: „Agencja”), która kontraktuje podwykonawców wykonujących na rzecz Spółki określone operacje logistyczne i wsparcie w zakresie zarządzania dostawami. Osoby te nie mają prawa do zawierania umów w imieniu Spółki, a ich działania ograniczają się do czynności pomocniczych takich jak np. kontrola jakości, wsparcie logistyczne, nadzór nad produkcją, organizacja eksportu. Podwykonawcy, za wykonane usługi, wystawiają faktury na agencję zatrudnienia. Mogą oni zgłaszać się do Spółki w celu wydania im ogólnych instrukcji dotyczących pracy, jednak pozostają w wykonywaniu swoich obowiązków autonomiczni. Jak wskazano wcześniej, w celu przeprowadzenia różnego rodzaju kontroli (np. zapasów, narzędzi, programów), także pracownicy Spółki mogą być czasowo obecni w Polsce. Aby mieć wówczas dostęp na tereny PL, muszą uzyskać zgodę od personelu PL.

Dodatkowo, w ramach Umowy, PL zapewnia osobom wykonującym w Polsce prace na rzecz Spółki ograniczoną przestrzeń biurową, przeznaczoną wyłącznie dla podwykonawców realizujących usługi na rzecz Wnioskodawcy. Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do tej powierzchni, nie sprawuje nad nią kontroli i nie posiada prawa do jej swobodnego wykorzystania. Jednocześnie Wnioskodawca nie jest właścicielem, ani dysponuje żadnymi innymi nieruchomościami na terytorium Polski.

Spółka nie posiada w Polsce własnych zasobów technicznych ani personalnych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Wszelkie decyzje biznesowe, negocjacje umów i zarządzanie działalnością są realizowane poza terytorium Polski, w siedzibie Spółki w Wielkiej Brytanii.

W odniesieniu do personelu PL wykonującemu prace na terenie Polski, Spółka nie sprawuje nad nim żadnej kontroli prawnej ani faktycznej. Pracownicy PL podlegają wyłącznie kierownictwu i nadzorowi tej spółki. Wnioskodawca nie ma prawa wydawania poleceń ani wpływania na sposób wykonywania obowiązków przez personel PL. W szczególności Wnioskodawca nie ustala czasu pracy, harmonogramów, miejsca wykonywania czynności ani metod realizacji zadań. Nie posiada również żadnych środków umożliwiających dyscyplinowanie pracowników PL czy wpływania na ich skład osobowy i liczebność. Wszystkie decyzje kadrowe, w tym dotyczące zatrudnienia, wynagrodzeń, urlopów czy warunków pracy, pozostają w gestii PL. Wnioskodawca nie ponosi kosztów zatrudnienia tych osób i nie ma możliwości ingerowania w politykę personalną kontrahenta.

Wnioskodawca i PL nie są spółkami powiązanymi, a ponadto, zgodnie z wiedzą Spółki, PL ma wielu innych niż Spółka partnerów biznesowych.

Wnioskodawca zamierza w przyszłości kontynuować dotychczasowy model operacyjny, opisany w stanie faktycznym, w szczególności w zakresie współpracy z PL oraz pozostałymi kontrahentami. W ramach planowanej działalności:

• Wnioskodawca nadal będzie nabywać surowce i materiały od dostawców krajowych, unijnych oraz spoza UE, które będą transportowane do Polski i przekazywane do przetworzenia PL na podstawie obowiązującej Umowy oraz jej załączników.
• Zakres usług świadczonych przez PL nie ulegnie zmianie - będą to kompleksowe operacje technologiczne na powierzonych materiałach, zgodnie z harmonogramami produkcyjnymi, specyfikacjami technicznymi oraz standardami jakościowymi określonymi przez Spółkę.
• Wnioskodawca nie planuje utworzenia w Polsce oddziału, przedstawicielstwa, biura, zakładu ani innych struktur organizacyjnych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski.
• Wnioskodawca nie zamierza zatrudniać w Polsce pracowników, przedstawicieli handlowych ani innych osób uprawnionych do zawierania umów w imieniu Spółki. Wszelkie decyzje biznesowe, negocjacje kontraktów, zarządzanie działalnością oraz obsługa administracyjna będą nadal realizowane poza terytorium Polski, w siedzibie Spółki.
• Współpraca z PL będzie kontynuowana na dotychczasowych zasadach - PL będzie udostępniać powierzchnię magazynową i biurową wyłącznie na potrzeby przechowywania towarów Spółki oraz pracy podwykonawców, bez przenoszenia prawa własności do nieruchomości, maszyn czy urządzeń.
• Wnioskodawca będzie nadal, w razie potrzeby, dostarczać do PL narzędzia, oprzyrządowanie oraz wyposażenie specjalistyczne niezbędne do realizacji usług, które pozostaną własnością Spółki i będą wykorzystywane wyłącznie na potrzeby realizacji Umowy.
• Gotowe produkty po przetworzeniu będą eksportowane z Polski - najczęściej bezpośrednio do spółki z Grupy (...) w USA lub innych odbiorców zagranicznych, zwykle na warunkach (...) (Incoterms 2000), z zachowaniem wszystkich wymogów dokumentacyjnych i celnych.
• Wnioskodawca będzie nadal prowadzić rozliczenia VAT w Polsce w zakresie czynności opodatkowanych, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wszelkie transakcje będą dokumentowane fakturami wystawianymi przez Spółkę.

W uzupełnieniu opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że działalność Spółki w Wielkiej Brytanii jest prowadzona w kilku lokalizacjach odpowiedzialnych za produkcję, inżynierię, projektowanie oraz powiązane funkcje techniczne. Zakłady te są wyposażone w niezbędną infrastrukturę produkcyjną, maszyny, narzędzia oraz specjalistyczny sprzęt wymagany do działalności (...) Spółki. Spółka zatrudnia w Wielkiej Brytanii ponad 3 500 pracowników, obejmujących stanowiska kierownicze, administracyjne, operacyjne, techniczne i inżynieryjne, które są niezbędne do funkcjonowania jej działalności. Spółka prowadzi również działalność poprzez swoje główne biura korporacyjne, gdzie wykonywane są funkcje strategiczne, zarządcze i administracyjne.

Spółka, poza narzędziami, wyposażeniem oraz urządzeniami specjalistycznymi opisanymi już we wniosku, nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów technicznych ani rzeczowych.

Spółka nie sprawuje żadnej kontroli prawnej ani faktycznej nad zasobami technicznymi lub rzeczowymi PL wykorzystywanymi przy świadczeniu usług na rzecz Spółki. Branża (...) jest wysoce regulowana i wymaga stosowania szczegółowych specyfikacji dotyczących produktów. Z tego względu PL może otrzymywać od Spółki szczegółowe specyfikacje produktów i procesów, aby zapewnić zgodność z wymaganymi standardami, jednak PL samodzielnie wykonuje codzienne czynności produkcyjne.

Wszystkie maszyny, urządzenia, infrastruktura produkcyjna, powierzchnie magazynowe oraz inne środki trwałe wykorzystywane w procesie przetwarzania (z wyłączeniem ograniczonego zestawu sprzętu należącego do Spółki i opisanego już we wniosku) są własnością PL oraz są przez PL zarządzane i obsługiwane.

Spółka nie ma prawa dostępu do zasobów technicznych PL, ich kierowania, nadzoru ani decydowania o sposobie ich wykorzystania. Spółka nie posiada również żadnych uprawnień decyzyjnych dotyczących alokacji, wykorzystania, utrzymania czy eksploatacji zasobów PL, ani nie posiada żadnych praw umownych umożliwiających zarządzanie lub wpływanie na infrastrukturę PL.

Branża (...) jest wysoce regulowana i wymaga stosowania szczegółowych specyfikacji dotyczących jakości produktów. Spółka (działając jako usługobiorca) przekazuje podwykonawcom wytyczne dotyczące takich kwestii jak standardy jakości - co jest typowe przy świadczeniu usług, gdzie klient określa, jakie czynności mają zostać wykonane w określonych ramach (tj. w zakresie zleconych prac), a usługodawca samodzielnie je realizuje.

Na co dzień podwykonawcy działają niezależnie, bez nadzoru ani ingerencji Spółki w wykonywaniu ich zadań. Poszczególni podwykonawcy nie są pracownikami Spółki i nie mogą w jej imieniu zawierać umów ani negocjować warunków handlowych. Wykonują oni czynności pomocnicze, takie jak planowanie zamówień, kontrola jakości, wsparcie logistyczne, nadzór nad procesami produkcyjnymi czy koordynacja działań związanych z eksportem. W ramach wsparcia logistycznego mogą, przykładowo, organizować transport i towarzyszącą dokumentację, przy czym to podwykonawcy ustalają harmonogram i terminy tych działań.

Spółka może poprosić podwykonawców o wykonanie określonych czynności, jednak wszelkie instrukcje dotyczą jedynie oczekiwanego rezultatu usługi (np. standardów jakości), a nie metod, organizacji wewnętrznej ani codziennego sposobu wykonywania pracy.

Kwestie takie jak warunki pracy, wynagrodzenie, czas pracy czy podział obowiązków podwykonawców mogą być omawiane ze Spółką (np. wzrost wynagrodzeń wpływa na koszty usług, dlatego Spółka jest informowana), jednak Spółka nie wydaje instrukcji agencji zatrudnienia w tym zakresie. W przypadku niezadowalającej jakości usług Spółka może przekazać uwagi do agencji zatrudnienia i poprosić o wprowadzenie zmian lub ulepszeń, ale nie ma uprawnień do rozwiązania umowy z poszczególnymi pracownikami podwykonawcy.

Jak wskazano powyżej, podwykonawcy angażowani za pośrednictwem brytyjskiej agencji zatrudnienia wykonują wyłącznie czynności pomocnicze wspierające współpracę Spółki z PL. Ich praca obejmuje ogólną koordynację i komunikację, a także podstawowe wsparcie w obszarach takich jak planowanie zamówień, logistyka, kontrole jakości oraz nadzorowanie przebiegu procesów.

W zakresie organizacji eksportu podwykonawcy zapewniają wyłącznie praktyczne i techniczne wsparcie, mające na celu umożliwienie PL dokonania wywozu przetworzonych towarów zgodnie z obowiązującymi procedurami. Wsparcie to obejmuje wyłącznie aspekty organizacyjne i logistyczne (np. wsparcie w prawidłowym przygotowaniu lub przekazaniu dokumentacji i informacje wymaganych do wysyłki i eksportu), a nie obejmuje wykonywania czynności produkcyjnych ani korzystania z zasobów technicznych PL.

Surowce dostarczane do PL do przetworzenia są obejmowane w Polsce procedurą uszlachetniania czynnego. W związku z tym towary nie są dopuszczane do swobodnego obrotu i nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu importu VAT w momencie ich wprowadzenia do Polski (stosowany jest mechanizm zawieszenia do czasu zamknięcia procedury).

W celu zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego fizyczny wywóz gotowych towarów z Polski jest realizowany przy wskazaniu PL jako nadawcy/eksportera na polskich dokumentach celnych i przewozowych. Wynika to z wymogów operacyjnych procedury uszlachetniania oraz roli PL jako podmiotu wykonującego czynności przetwarzania.

Natomiast zasadnicza transakcja handlowa dotycząca wywozu towarów odbywa się pomiędzy Spółką (Wielka Brytania) a odbiorcą końcowym poza UE (na przykład (...) w Stanach Zjednoczonych). W konsekwencji eksport ten jest wykazywany przez Spółkę w polskich deklaracjach VAT jako eksport towarów. Faktury handlowe dotyczące tych transakcji są wystawiane przez Spółkę na rzecz odbiorcy końcowego.

W niektórych dokumentach transportowych (np. w listach przewozowych typu air waybill) dane Spółki wskazane są w polach „shipper/dostawca”, co odzwierciedla fakt, że Spółka pozostaje właścicielem towarów przez cały proces.

Pracownicy Spółki mogą okazjonalnie przebywać w Polsce na krótkie wizyty związane z określonymi potrzebami operacyjnymi, takimi jak kontrole zapasów, inspekcje narzędzi lub przeglądy programów. Wizyty te mają charakter sporadyczny i odbywają się wyłącznie wtedy, gdy jest to konieczne w ramach współpracy z PL.

Pracownicy ci nie wykonują w Polsce żadnych funkcji kierowniczych ani decyzyjnych, nie mają uprawnień do działania w imieniu Spółki na terytorium Polski, a ich obecność jest ściśle ograniczona do pomocniczych działań technicznych lub koordynacyjnych. Dostęp do zakładów PL jest możliwy wyłącznie po uzyskaniu zgody personelu PL.

Spółka nie utrzymuje stałej obecności swojego personelu na terytorium Polski.

Pytanie

Czy mając na uwadze obecny model funkcjonowania (który, wedle planów Spółki, będzie obowiązywał również w przyszłości) Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT, oraz art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011), a w konsekwencji, czy będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011), a w konsekwencji, nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w przepisach wykonawczych do tej ustawy, ani w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej została wypracowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE” lub „Trybunał”), a w prawie unijnym znajduje wyraz w regulacjach Rozporządzenia Wykonawczego (Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednocześnie brzmienie art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego stanowi, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przytoczone powyżej przesłanki definiujące wykładnię pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują również swoje rozwinięcie w linii orzeczniczej TSUE utrwalonej na przestrzeni wielu lat.

Historycznie, w orzeczeniu TSUE w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz z dnia 4 lipca 1985 r., TSUE uznał, że podstawową lokalizacją dla potrzeb ustalenia miejsca opodatkowania świadczenia usług powinno być miejsce siedziby podatnika, natomiast inna lokalizacja może zostać przyjęta, jeżeli odwołanie do miejsca siedziby nie prowadzi do racjonalnych rezultatów bądź mogłoby doprowadzić do konfliktu pomiędzy ustawodawstwami dwóch państw członkowskich. Dodatkowo Trybunał zauważył, iż usługi nie mogą być postrzegane jako świadczone na rzecz miejsca innego niż miejsce siedziby podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się swoistym minimalnym rozmiarem i posiada odpowiednie zaplecze personalne oraz infrastrukturę techniczną. W rozpatrywanej sprawie uznano, że instalacja automatów do gier na pokładzie okrętu, przy których na stałe zatrudnionych jest dwóch pracowników zajmujących się ich naprawami, opróżnianiem i innymi cyklicznymi czynnościami nie spełnia przedmiotowych wymagań. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż automaty te stanowiły środki trwałe przynoszące stały dochód ich właścicielom a dodatkowo ich obsługą zajmowali się nieprzerwanie dwaj pracownicy. Z uwagi na powyższe można by stwierdzić, że spółka będąca stroną postępowania posiadała podstawy infrastruktury technicznej i ludzkiej przynoszące jej stały dochód, a mimo to TSUE uznał, że ich niezależność i samodzielność jest niewystarczająca do wykreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów VAT. Z wyroku tego wynika więc, że samo posiadanie na terytorium danego państwa należących do podatnika składników materialnych oraz pracowników może nie być wystarczające dla wykreowania w tym kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli składniki te nie tworzą struktury wystarczająco samodzielnej, by samoistnie - bez wsparcia jednostki dominującej - sprzedawać lub nabywać usługi.

Kolejnym istotnym wyrokiem, wydanym przez Trybunał w kwestii rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok TSUE w sprawie C-190/95 ARO Lease BV z dnia 17 lipca 1997 r., dotyczący oceny posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności przez spółkę leasingową oddającą pojazdy w leasing na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie jej siedziby. Odwołując się do wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz TSUE zauważył, że stałe miejsce prowadzenia działalności powinno posiadać odpowiedni poziom stabilności wywodzący się z trwałej obecności zaplecza personalnego i infrastruktury technicznej niezbędnych do świadczenia usług. Do występujących już wcześniej przesłanek Trybunał dodał również przesłanki niezależności prowadzonej działalności, określoną jako istnienie na terenie danego państwa członkowskiego ram, w których możliwe jest zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w stosunku do tego miejsca.

Dodatkowo, TSUE wskazał również, iż samozatrudnieni pośrednicy doprowadzający do zawarcia umowy leasingu pomiędzy spółką a jej klientami nie mogą być uznani za trwałe zaplecze personalne. Wyrok w sprawie ARO Lease BV jest orzeczeniem TSUE w którym Trybunał wywiódł, że przez „strukturę w zakresie zaplecza personalnego” nie może być rozumiana jakakolwiek grupa osób świadcząca usługi dla zagranicznego podatnika w danym państwie członkowskim, ale tylko taka która posiada pewne cechy nadające jej charakter jednostki do pewnego stopnia niezależnej, zdolnej do podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.

Kolejnym z kluczowych dla obecnego rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wyroków TSUE, który wpłynął na wykładnię pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności, był wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wydany po skierowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalnego. W uzasadnieniu tego wyroku TSUE wskazał, że:

• podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, korzystający z usług świadczonych przez podatnika posiadającego siedzibę w drugim państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym drugim państwie członkowskim stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli

oto stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by

oumożliwić odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej.

Innym równie istotnym, wpływającym na ukształtowanie rozumienia konceptu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok Trybunału w sprawie C-931/19 Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien. W tej sprawie, TSUE orzekł, że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.

W przywołanym wyroku Trybunał podkreślił, że „W niniejszym przypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada żadnego własnego personelu w Austrii i że osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania były upoważnione umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy 2006/112 ze zm”.

Idąc dalej, w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL Trybunał wskazał, że istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.

W wyżej przedstawionym wyroku TSUE wskazał, że „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem (…)”.

W uzasadnieniu do wyroku wskazano również, że nie można przyjąć, że to samo zaplecze techniczne oraz ludzkie mogło być wykorzystywane równocześnie do świadczenia oraz do odbioru tych samych usług (por. pkt 54): „(…) w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.

Co więcej, w jednym z najnowszych orzeczeń TSUE tj. w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, przedmiotem rozważań była możliwość powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z realizacją produkcji z materiałów powierzonych (tzw. toll manufacturingu). Sprawa dotyczyła nabywania przez podmiot z siedzibą w Szwajcarii od powiązanego z nim kapitałowo usługodawcy z siedzibą w Unii Europejskiej usług produkcji na zlecenie na bazie powierzonych materiałów. W takim stanie faktycznym, Trybunał stwierdził, że: „Podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Mając na uwadze całokształt orzecznictwa TSUE w zakresie rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obecna praktyka ukształtowała następujące warunki, których łączne spełnienie powinno świadczyć o powstaniu takiego miejsca:

• istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),
• istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,
• prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca.

Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego kraju. Tym samym na potrzeby zdefiniowania, czy dany podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy każdorazowo przeanalizować, czy działalność podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz cechuje się odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.

W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego) ze względu na brak spełnienia wszystkich wskazanych ww. warunków (a dla braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wystarczający jest brak spełnienia choćby jednego warunku).

Analiza warunków dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

W celu ustalenia, czy spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, należy przeanalizować, czy jej działalność spełnia łącznie następujące warunki:

•Odpowiednie zasoby techniczne (infrastruktura)

Aby ustalić istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, podmiot musi dysponować niezbędnym zapleczem technicznym, które umożliwia wykonywanie działalności gospodarczej w danym sektorze.

Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „zaplecze techniczne” również należy szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio m.in. w:

1)wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgium, w którym Trybunał wskazał, że „konieczne jest jednak, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”;

2)wyroku w sprawie Titanium, w którym Trybunał wskazał, że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie jest (i nie zamierza być) właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, budynki czy inne nieruchomości. Co prawda, podwykonawcom Wnioskodawcy jest zapewniania określona przestrzeń biurowa, niemniej Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do tej przestrzeni i do żadnego z wyżej wymienionych innych rodzajów infrastruktury i nie posiada nam nimi nieograniczonej kontroli. Takim zapleczem technicznym, nie może być również udostępniana przestrzeń magazynowa należąca do PL. Spółka nie posiada i nie będzie posiadać swobodnego prawa do dostępu i wykorzystania tej przestrzeni.

Ponadto, jak zostało to wskazane w opinie stanu faktycznego, w celu realizacji postanowień Umowy, Spółka pomocniczo dostarczyła do PL określone narzędzia, oprzyrządowanie oraz wyposażenie specjalistyczne do wykonywania usług na materiałach Spółki. Niemniej należy pokreślić, że większość środków trwałych wykorzystywanych w procesie produkcji, jest własnością PL. Tym samym, za pomocą dostarczonego przez Spółkę specjalistycznego wyposażenia oraz narzędzi Spółki nie jest w stanie prowadzić samodzielnie działalności gospodarczej w Polsce.

Analizując przedstawiony stan faktyczny w świetle powyższych uwag Trybunału, zdaniem Wnioskodawcy, skoro:

• Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce zaplecza biurowo-administracyjnego, z którego mógłby prowadzić swoją działalność gospodarczą,
• Wnioskodawca nie będzie właścicielem żadnej nieruchomości w Polsce,
• Spółka nie posiada i nie będzie posiadała na wyłączność wydzielonej części magazynu/biura, a obsługą logistyczną towarów w magazynach zlokalizowanych w Polsce zajmować się będą pracownicy PL,
• Wnioskodawca nie będzie posiadał zalecza technicznego umożliwiającego mu prowadzenie działalności gospodarczej

- to nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała w Polsce odpowiednią strukturą, w zakresie zaplecza technicznego, które charakteryzować się będzie wystarczającą stałością, w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.

Powyższe stanowisko Spółki, znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA, zapadłych na gruncie podobnych stanów faktycznych co przedstawiony powyżej opis aktywności gospodarczej Spółki w Polsce, tj.

1)wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, w którym NSA wskazał, iż „Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można, wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, wywodzić z ustalonych między skarżącą a A1. standardów jakości, które - co oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej umowy o świadczenie usług. Uwzględniając zatem wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez stronę stan faktyczny Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie ulega wątpliwości, że bez towarów zakupionych i sprzedanych w innym kraju niż Polska nie byłoby potrzeby zakupu usług świadczonych na rzecz skarżącej w Polsce. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”

2)wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 761/19, NSA wskazał, że pomimo wskazywanego przez Organ podatkowy posiadania przez skarżącą nabywającą usługi magazynowania od podmiotu powiązanego faktycznego władztwa nad zapleczem technicznym i personalnym usługodawcy, przejawiającego się jako możliwość wykorzystywania tego zaplecza przez skarżącą przy nabywaniu usług, obsłudze towarów oraz realizowaniu dostaw do klientów oraz wskazanie, że polska spółka powiązana będzie w ramach zawartej umowy stosować się do instrukcji udzielanych przez skarżącą, to za mało by uznać, że skarżąca dysponuje zapleczem personalnym czy technicznym polskiej spółki powiązanej na poziomie porównywalnym do kontroli właścicielskiej, gdy tymczasem taki poziom kontroli jest wymagany w świetle najnowszego orzecznictwa unijnego;

3)wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 797/19, NSA wskazał, że „nabywane przez spółkę usługi od partnera będą opodatkowane w Niemczech, brak bowiem jest przesłanek uzasadniających odstąpienie od ogólnej zasady opodatkowania według siedziby działalności nabywcy usługi. Spółka nie produkuje w Polsce obuwia, a jedynie sprowadza wyroby gotowe do dalszej odprzedaży bezpośrednio konsumentom lub dystrybutorom. Kupuje usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie jest to zatem działalność samodzielna i niezależna. Bez obuwia wyprodukowanego lub zakupionego w innym kraju niż Polska nie będzie potrzeby zakupu usług od partnera. Organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, że spółka posiadała wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Spółka nabywając opisane usługi magazynowania, pakowania i konfekcjonowania towaru nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Podobna argumentacja pojawiała się również - w ostatnim czasie - w interpretacjach indywidualnych wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dalej jako: „Dyrektor KIS”), m.in.:

1)w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r. 0114-KDIP1-2.4012.184.2019.15.RST organy wskazały, że: ,,(…) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. Usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednak w analizowanej sprawie Usługodawcy są niezależni w organizacji prac magazynowych i dysponowaniu powierzchniami magazynowymi. Usługodawcy ponoszą pełną odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę nad swoim personelem, który prawnie podlega wyłącznie Usługodawcom. Spółka nie posiada żadnych uprawnień względem personelu Usługodawców ani nie jest uprawniona do wydawania jednostronnych instrukcji formalnych wobec Usługodawców, ich pracowników albo podwykonawców w związku z wykonywaniem usług. Również w stosunku do infrastruktury rzeczowej Usługodawców Spółka nie posiada nad nią żadnego nadzoru i infrastruktura ta może być wykorzystywana również do świadczenia analogicznych usług na rzecz innych podmiotów. (…) Również dostępności zaplecza nie można wywodzić z faktu, że przedstawiciele Spółki mogą w godzinach pracy magazynu dokonać inspekcji towarów po uprzednim zawiadomieniu Usługodawcy. Należy odróżnić świadczenie usług magazynowania towarów i obsługi wysyłki towarów od udostępniania Spółce infrastruktury magazynowej, które w analizowanej sprawie nie ma miejsca. (…) Ponadto, uwzględniając wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny i zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że Spółka jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

2)W interpretacji indywidualnej z dnia 24 listopada 2025 r. 0114-KDIP1-2.4012.614.2025.1.RM, w którym organ potwierdził zasadę wynikającą z orzecznictwa: „Co jednak istotne, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego. Kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym”.

3)w interpretacji indywidualnej z dnia 25 sierpnia 2022 r. 0114-KDIP1-2.4012.266.2022.2.RST „W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie będzie pełnić żadnego bezpośredniego nadzoru nad zasobami lub pracownikami D w związku z nabywanymi kompleksowymi usługami logistycznymi, a także nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi należącymi do D, wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych i nie będzie miała wpływu na określenie jaka część zasobów technicznych/rzeczowych D ma zostać wykorzystana do świadczenia usług logistycznych (np. Spółka nie będzie mieć kontroli nad tym na jakiej części powierzchni magazynowej będą składowane jej towary). W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizuje zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że umowa pomiędzy Spółką a D zostanie zawarta na czas nieokreślony, należy stwierdzić, że nie zostaną spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

4)W interpretacji indywidualnej z dnia 26 września 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.356.2024.2.RST „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda będzie nabywać usługi od usługodawców tj. D., C. oraz A. PL, jednak Wnioskodawca nie będzie miał bezpośredniej ani pośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i rzeczowymi dostawców usług. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych dostawców usług zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jej rzecz. Będzie to standardowa współpraca gospodarcza, w której odbiorca usługi tj. Wnioskodawca informuje, jak usługa powinna być wykonana i jakie są jego oczekiwania co do jakości usługi. Współpraca będzie opierać się na standardowych instrukcjach i relacjach biznesowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi usługodawców. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na czas pracy personelu dostawców usług i nie będzie miał wpływu na to, który personel dostawców usług wykonuje konkretne usługi dla Wnioskodawcy w danym momencie”.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, Spółka nie spełnia warunku posiadania odpowiednich zasobów technicznych w Polsce.

W tym miejscu należy wskazać, że brak spełnienia choćby jednego warunku dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, o czym była mowa powyżej, wyklucza jego powstanie.

Dla pełności obrazu Spółka dokonała analizy pozostałych warunków, o których mowa dalej, niemniej ich wypełnienie (bądź brak wypełnienia), zdaniem Wnioskodawcy, nie powinno wpływać na konkluzje, gdyż jak już zauważono, dla braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wystarczające jest niespełnienie choćby jednego warunku wypracowanego przez TSUE.

•Właściwa struktura w zakresie zasobów ludzkich

Wymóg „odpowiedniej” struktury w zakresie zasobów ludzkich ogranicza rozumienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej do przypadków, w których podmiot nieposiadający siedziby w danym państwie, takim jak Polska, dysponuje wystarczającymi/odpowiednimi zasobami ludzkimi do prowadzenia działalności w określonym sektorze na terenie tego kraju.

Powyższa przesłanka, powinna charakteryzować się „odpowiednim” poziomem struktury, w związku z czym zawęża ramy pojmowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby w Polsce dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do ciągłego i samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w danym kraju.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on dysponował odpowiednim poziomem zasobów personalnych umożliwiającym mu spełnienie przesłanki posiadania stałej struktury w postaci zaplecza personalnego, która będzie wpływała na posiadanie przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

Wnioskodawca nie będzie zatrudniał na terytorium Polski żadnych pracowników. Jedyni pracownicy zatrudnieni przez Spółkę będą znajdować się i wykonywać na rzecz Wnioskodawcy pracę poza terytorium Polski. Jak wskazano, Spółka przewiduje jedynie możliwość czasowego delegowania swoich pracowników na terytorium Polski, w celach logistycznych (np. kontroli zapasów, narzędzi, programów).

W przedmiotowej sprawie, dodatkowo Spółka korzysta z usług brytyjskiej agencji zatrudnienia, która kontraktuje podwykonawców wykonujących na rzecz Spółki określone operacje logistyczne i wsparcie w zakresie zarządzania dostawami. Należy jednak podkreślić, że osoby te nie mają prawa do zawierania umów w imieniu Spółki, a ich działania ograniczają się do czynności pomocniczych takich jak np. kontrola jakości, wsparcie logistyczne, nadzór nad produkcją, organizacja eksportu).

Jednocześnie Spółka nie posiada i nie będzie posiadała żadnych uprawnień względem podwykonawców Agencji ani pracowników PL. W szczególności nie sprawuje nad nimi kontroli, nie ma władztwa ani wpływu na decyzje zarządcze, logistyczne czy politykę personalną. Podwykonawcy Agencji mogą zwracać się do Spółki wyłącznie w zakresie instrukcji dotyczących wykonywanych zadań, natomiast w pozostałych kwestiach działają w pełni autonomicznie. Wnioskodawca nie decyduje o doborze ani zatrudnieniu podwykonawców Agencji czy pracowników PL, nie ma wpływu na warunki ich pracy, wynagrodzenia, status zatrudnienia ani rodzaj umowy. Ponadto Spółka nie dysponuje żadnymi środkami umożliwiającymi dyscyplinowanie personelu Agencji lub PL i nie ma możliwości wpływania na jego skład osobowy czy liczebność. W konsekwencji Wnioskodawca nie sprawuje kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem Agencji ani pracownikami PL.

W tym kontekście wskazówek interpretacyjnych pojęcia „zaplecze personalne” należy szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio w:

1)wyroku w sprawie DY Electronics, w którym Trybunał wskazał, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną (…). W tym zakresie, samo w sobie posiadanie podmiotu zależnego, który posiada własne zaplecze personalne, na terytorium państwa, innego niż państwo siedziby nie kreuje stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej;

2)wyroku w sprawie Berlin Chemie, w którym Trybunał wskazał, że istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. Posiadanie własnego zaplecza personalnego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym;

3)wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgium, w którym Trybunał uznał, że „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

W świetle powyższych uwag Trybunału, zdaniem Wnioskodawcy, skoro:

• Wnioskodawca nie będzie zatrudniał na terytorium Polski żadnych pracowników, a delegowanie pracowników z jego głównej siedziby do Polski ma charakter czasowy i na z góry określone cele;
• Spółka nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad kontraktorami Agencji i pracownikami PL tak jak nad własnymi,
• Pracownicy PL będą realizować przedmiot działalności gospodarczej swojego pracodawcy, niezależnie w tym zakresie od działalności Wnioskodawcy i świadczonych dla tego podmiotu usług wsparcia,
• wszelkie decyzje strategiczne w zakresie prowadzonego biznesu będą podejmowane w siedzibie Spółki, na terytorium Wielkiej Brytanii,

- to nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała w Polsce odpowiednią strukturą, w zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.

Jednocześnie, fakt, że Spółka będzie korzystała z efektów prac personelu współpracującego z agencją zatrudnienia, czy pracowników PL - jak już wielokrotnie wypowiadał się w tym obszarze Trybunał- nie może świadczyć o posiadaniu wystarczającego zaplecza personalnego, por. m.in. wyrok w sprawie Cabot Plastics Belgium: „okoliczność, iż działalność gospodarcza spółek powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C 605/12, EU:C:2014:2298, pkt 64)”.

Aktywność gospodarcza Wnioskodawcy w Polsce sprowadzać się będzie zatem przede wszystkim do faktycznego nabywania usług świadczonych przez odrębne podmioty (PL, Agencja), przy czym wszystkie decyzje związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością w zakresie produkcji i dystrybucji towarów, w tym również z terytorium Polski, będą podejmowane poza terytorium Polski.

Analogicznie do wyżej przedstawionych przez Spółkę wniosków, wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny w najnowszych wyrokach, w kontekście sporów dot. zlecania w Polsce produkcji na materiale powierzonym, a powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z tego tytułu. W tym zakresie można wskazać przykładowo na stanowisko NSA przedstawione m.in. w:

• wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, w którym sąd wskazał, że: „(…) choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską. Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2022 r., C-333/20, pkt 54)”.
• wyroku z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1794/19, w którym sąd wskazał, że: „nie można uznać, że korzystanie przez zagranicznego usługobiorcę z usług spółki na terenie kraju stanowi o posiadaniu przez tego zagranicznego usługobiorcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w miejscu świadczenia tych usług na terenie kraju, z tego tylko tytułu, że posiada on w kraju inne stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności nie można uznać, że część tych usług świadczona jest na rzecz tych stałych miejsc prowadzenia działalności zagranicznego usługobiorcy na terenie kraju, jeżeli w ramach świadczonych usług krajowa spółka zapewnia kompleksowe wsparcie w ramach outsourcingu poszczególnych procesów działalności gospodarczej prowadzonej przez tego zagranicznego usługobiorcę, a jedynie pośrednio ich efekty mogą znaleźć odzwierciedlenie w sprzedaży dokonywanej przez te inne stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie kraju”.

Podobna argumentacja pojawiała się również w interpretacjach indywidualnych wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora KIS, m.in.:

• w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM, gdzie organ interpretujący stwierdził że „(…) Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nabywać będzie jedynie kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego dostawcy - Kontrahenta. Żadne własne zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań sprzedażowych prowadzonych przez Państwa będą podejmowane poza terytorium Polski (tj. z siedziby Spółki w Holandii). Jednocześnie nie można uznać, iż personel Kontrahenta świadczącego kompleksowe usługi logistyczne stanowi wystarczające zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Należy bowiem wskazać, że nie będą Państwo korzystać z zasobów personalnych Kontrahenta w sposób, w jaki wykorzystywaliby Państwo własny personel. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, nie mają Państwo żadnego nadzoru nad pracownikami Kontrahenta, ani możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych - personel Kontrahenta jest odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a Państwo nie mają prawa bezpośrednio wpływać na obowiązki pracowników Kontrahenta”.
• w interpretacji indywidulanej z dnia 23 stycznia 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.496.2022.2.RST zostało wskazane: „Niezależnie od powyższego, należy również podkreślić, że zważywszy na fakt, iż przedmiotem działalności gospodarczej A. jest handel towarami (...) (globalne zaopatrzenie Grupy), to nie sposób byłoby przyjąć, że pracownicy C mogą stanowić zaplecze personalne dla potrzeb działalności wykonywanej przez Spółkę. W szczególności, w ramach usług logistycznych dokonywane będą czynności związane w przeważającej mierze z fizyczną obsługą towarów (ich przyjmowaniem do magazynu, przechowywaniem, przygotowaniem do transportu i transportem) co stanowi jedynie ułamek wykonywanej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Globalne zaopatrzenie obejmuje bowiem, poza magazynowaniem i transportem, szereg czynności związanych m.in. z wyszukiwaniem dostawców, przyjmowaniem zamówień, strategią rynkową, które to działania wykonywane są poza granicami Polski”.

Biorąc pod uwagę istotę współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a Agencją oraz PL w zakresie korzystania z efektów pracy osób wykonujących czynności na rzecz Spółki, należy stwierdzić, że współpraca ta nie będzie spełniała wymogów uznania za stwarzającą odpowiednie zaplecze personalne w rozumieniu przepisów o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie posiadał władztwa nad kontraktorami Agencji ani pracownikami PL - jego wpływ ogranicza się wyłącznie do przekazywania instrukcji dotyczących realizacji określonych zadań, co nie stanowi kontroli porównywalnej do kontroli nad własnym personelem. Określone oczekiwania jakościowe są kierowane wobec Agencji i PL jako usługodawców i odnoszą się do jakości świadczonych usług, a nie do indywidualnych kontraktorów czy pracowników wykonujących te czynności. Spółka nie decyduje o doborze personelu, jego zatrudnieniu, warunkach pracy, wynagrodzeniach ani statusie zatrudnienia, nie ma też możliwości wpływania na politykę kadrową czy organizacyjną Agencji lub PL. W konsekwencji Wnioskodawca nie sprawuje kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem zaangażowanym w realizację usług na jego rzecz.

Uwzględniając przytaczaną powyżej praktykę sądów oraz organów podatkowych i odnosząc do przedstawionego zdarzenia przyszłego, w opinii Wnioskodawcy, nie spełni on przesłanki posiadania odpowiedniej struktury personalnej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego. Tym samym, również ten warunek dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostanie spełniony.

•Stałość prowadzonych działań i samodzielność/samowystarczalność w podejmowaniu decyzji

Ostatnią z przesłanek koniecznych do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest możliwość dokonywania w tym miejscu czynności noszących znamiona stałości i samodzielności w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób podobny do działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.

Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, odnosi się również do określonego stopnia zaangażowania środków osobowych i technicznych, by nie było wątpliwości, iż ma ona charakter przemijający. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Co więcej, na potrzeby kwalifikacji dokonywanej działalności na potrzeby kreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się ono w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych, która przejawia się w niezależności decyzyjnej. A zatem, musi zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, choć jego działalność na terytorium Polski będzie można uznać za spełniającą kryterium stałości, nie można jednak mówić, że podejmowana przez Spółkę aktywność biznesowa na terytorium Polski charakteryzować się będzie odpowiednim poziomem niezależności dla jej kwalifikacji jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, o cesze stałości można mówić jedynie w kontekście zamierzonego długotrwałego charakteru współpracy, polegającego na świadczeniu przez PL usług na rzecz Spółki. Biorąc pod uwagę, że jak wskazano powyżej, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski zaplecza personalnego i technicznego, którego istnienie jest konieczne do uznania powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozpatrywanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie można zatem rozpatrywać cechy stałości w kontekście istnienia takiego zaplecza. Za stałością miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie przemawiać długoterminowe korzystanie z usług świadczonych przez kontraktorów Agencji czy pracowników PL na rzecz Spółki, w sytuacji, w której Spółka nie planuje utrzymywać na terytorium Polski struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Z kolei relacja pomiędzy Spółką a PL ustanowiona na mocy Umowy, to wyłącznie relacja typowa dla relacji występujących pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą. W związku z tym, także kolejny warunek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, polegający na jego stałości, nie jest spełniony.

Jak zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, wszystkie decyzje biznesowe dotyczące działalności Wnioskodawcy (w tym decyzje zarządcze, podpisywanie umów) podejmowane będą poza granicami Polski. Spółka nie dysponuje i nie będzie dysponować w Polsce żadnym personelem ani przedstawicielami, którzy byliby uprawnieni do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności tego podmiotu - czyli osobami, które mogłyby podejmować decyzje dotyczące nawiązywania relacji biznesowych z potencjalnymi klientami i kontrahentami. Jak wskazano na wstępie, osoby uprawnione do podejmowania decyzji dotyczących działalności gospodarczej Spółki oraz zawierania umów w jej imieniu przebywają na terytorium Wielkiej Brytanii. Wspomnianej niezależności decyzyjnej nie można również przypisać okazyjnie delegowanym pracownikom Wnioskodawcy, którzy przebywają w Polsce jedynie okresowo, a w trakcie swoich krótkich wizyt nie będą uprawnieni do podejmowania takich czynności w imieniu brytyjskiej Spółki.

Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „stałości oraz samodzielności” należy również szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio w:

1)wyroku w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL. W uzasadnieniu Trybunał podkreślił, że „Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (pkt 53). (…) Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.

2)Wyroku w sprawie Welmory, w którym Trybunał wskazał, iż „podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”

Powyższe stanowisko przytoczone w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL. było również powoływane przez NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. I FSK 797/19 oraz w wyroku NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20.

Zgodnie z zaprezentowanym przez NSA stanowiskiem, to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług - co w przypadku Wnioskodawcy nastąpiłoby, gdyby uznać, iż infrastruktura personalna i techniczna należąca do PL będzie kreować stałe miejsce prowadzenia działalności Wnioskodawcy.

W związku z powyższym w odniesieniu do przedstawionej w zdarzeniu przyszłym aktywności Wnioskodawcy należy stwierdzić, że planowana aktywność prowadzona przez Wnioskodawcę na terytorium Polski nie będzie spełniała przesłanki posiadania odpowiedniego poziomu samodzielności predestynującej do kwalifikacji tej działalności jako stałego miejsca prowadzenia działalności, z uwagi na poniższe argumenty:

• wszystkie decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce podejmowane będą poza terytorium Polski,
• Spółka nie stworzy wystarczającego zaplecza osobowego ani zaplecza technicznego na terytorium Polski,
• to samo zaplecze personalne i techniczne które miałoby stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności Wnioskodawcy służy PL do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy.

- tym samym nie można uznać, że przesłanka „wymogu wystarczającej samodzielności stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została spełniona.

Powyższe konkluzje znajdują również potwierdzenie w stanowiskach wyrażanych przez organy podatkowe, m.in.:

•w interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.134.2024.1.RST organ wskazał:

„Ponadto warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych w postaci Pracownika działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależności ą w stosunku działalności w zakresie produkcji i sprzedaży (...) prowadzonej w kraju siedziby tj. w Czechach. Jak wynika z wniosku wszystkie istotne decyzje zarządcze oraz biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Republiki Czeskiej. Ponadto Pracownik (przedstawiciel handlowy) nie ma prawa do zawierania jakichkolwiek umów w imieniu A. A.S., ani zatwierdzania warunków cenowych. Wszystkie decyzje podlegają zatwierdzeniu przez jego przełożonego w A. A.S. lub dyrektora biznesowego (również w A. A.S.).(…) Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. A.S. nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno art. 11 ust. 1 jak i art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011”.

•w interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.250.2024.1.RST wskazano:

„Ponadto Spółka nie ma możliwości wpływania na decyzje zarządcze i politykę personalną B. Sp. z o.o. oraz nie upoważnia jakichkolwiek osób (w tym pracowników B. Sp. z o.o.) znajdujących się na terytorium Polski do działania w imieniu Spółki, w tym: zawierania umów, negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy lub/i jego reprezentowania na terytorium Polski. Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy, A. B.V. nie posiada/nie będzie posiadać także zaplecza osobowego i technicznego na terytorium kraju nad którym sprawuje kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Tym samym nie zostały spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju”.

Analizując całokształt zasobów personalnych i technicznych Wnioskodawcy oraz stopień samodzielności i stałości, którą cechuje się działalność Wnioskodawcy dokonywana na terytorium Polski, w ocenie Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 3 oraz art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego).

•Podleganie obowiązkowi wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur

Na podstawie ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598) przewidziano wejście w życie przepisów dotyczących Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) z dniem 1 lipca 2024 r. Jednakże, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 852; dalej: ustawa nowelizująca), termin obowiązkowego stosowania Krajowego Systemu e-Faktur został przesunięty na dzień 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-5, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Ustęp 2 wskazuje przypadki, w których obowiązek ten nie będzie miał zastosowania, w szczególności w odniesieniu do określonych kategorii faktur lub podatników. W związku z tym obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

• przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
• przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
• przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
• na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej;
• w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
• podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1;

Reasumując, zgodnie z ust. 2 pkt 1 przywołanego powyżej przepisu, z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pomocą KSeF wyłączone są podmioty, które nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca jej prowadzenia.

W związku z powyższym, Wnioskodawca przyjmuje założenie, iż przepisy art. 106ga ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu przewidzianym w aktualnym projekcie nowelizacji, które stanowią podstawę prawną dla wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych, nie ulegną istotnym modyfikacjom. Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na brak siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z treści wniosku wynika, że Spółka (...) jest spółką prawa brytyjskiego, należącą do międzynarodowej grupy (...), będącej dostawcą technologii i komponentów dla przemysłu (...) na całym świecie. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce oraz podatnik VAT-UE. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja oraz sprzedaż części i komponentów (...), w tym elementów do (...). Spółka, jako podmiot funkcjonujący w ramach globalnej grupy kapitałowej, realizuje zamówienia dla największych producentów (...) na świecie, dostarczając zarówno gotowe podzespoły, jak i elementy konstrukcyjne wykorzystywane w montażu finalnym statków powietrznych. Działalność Spółki w Wielkiej Brytanii jest prowadzona w kilku lokalizacjach odpowiedzialnych za produkcję, inżynierię, projektowanie oraz powiązane funkcje techniczne. Zakłady te są wyposażone w niezbędną infrastrukturę produkcyjną, maszyny, narzędzia oraz specjalistyczny sprzęt wymagany do działalności (...) Spółki. Spółka zatrudnia w Wielkiej Brytanii ponad 3 500 pracowników, obejmujących stanowiska kierownicze, administracyjne, operacyjne, techniczne i inżynieryjne, które są niezbędne do funkcjonowania jej działalności. Spółka prowadzi również działalność poprzez swoje główne biura korporacyjne, gdzie wykonywane są funkcje strategiczne, zarządcze i administracyjne. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa surowce i materiały zarówno od dostawców krajowych, jak i zagranicznych - zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza UE. Są to m.in. specjalistyczne stopy metali, kompozyty, elementy z włókna węglowego, półprodukty, a także części zamienne i materiały eksploatacyjne. Surowce te są następnie transportowane (zwykle bezpośrednio przez ich dostawców) do Polski i przekazywane do przetworzenia kontrahentowi - spółce (...) (PL). Współpraca pomiędzy Spółką a PL opiera się na Umowie, której przedmiotem jest świadczenie przez PL usług uszlachetniania czynnego, tj. przetwarzania materiałów powierzonych na rzecz Spółki. Umowa wraz z załącznikami technicznymi i harmonogramami produkcyjnymi, szczegółowo określa zakres prac, wykaz elementów podlegających przetworzeniu oraz standardy jakościowe i operacyjne, których przestrzeganie jest obligatoryjne dla obu stron. Zakres prac realizowanych przez PL na rzecz Spółki obejmuje kompleksowe operacje technologiczne na komponentach i materiałach dostarczonych przez Spółkę. W szczególności PL jest zobowiązany do przyjęcia i magazynowania materiałów powierzonych przez Spółkę, przygotowania surowców do procesu produkcyjnego, realizacji określonych operacji technologicznych, prowadzenia kontroli jakości na każdym etapie procesu produkcyjnego, pakowania gotowych wyrobów oraz przygotowania ich do wysyłki, sporządzania i przekazywania dokumentacji produkcyjnej. W trakcie całego procesu produkcyjnego właścicielem materiałów i towarów pozostaje Spółka, PL nie nabywa prawa własności do tych towarów, a jedynie świadczy usługę przetwarzania. Gotowe produkty po przetworzeniu są eksportowane z Polski - najczęściej bezpośrednio do powiązanej spółki z grupy (...) w USA (...).

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT i czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z wniosku jesteście Państwo spółką prawa brytyjskiego, należącą do międzynarodowej grupy (...), będącej dostawcą technologii i komponentów dla przemysłu (...) na całym świecie. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce oraz podatnik VAT-UE. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja oraz sprzedaż części i komponentów (...), w tym elementów do (...). Działalność Spółki w Wielkiej Brytanii jest prowadzona w kilku lokalizacjach odpowiedzialnych za produkcję, inżynierię, projektowanie oraz powiązane funkcje techniczne. Zakłady te są wyposażone w niezbędną infrastrukturę produkcyjną, maszyny, narzędzia oraz specjalistyczny sprzęt wymagany do działalności (...) Spółki. Spółka zatrudnia w Wielkiej Brytanii ponad 3 500 pracowników, obejmujących stanowiska kierownicze, administracyjne, operacyjne, techniczne i inżynieryjne, które są niezbędne do funkcjonowania jej działalności. Spółka prowadzi również działalność poprzez swoje główne biura korporacyjne, gdzie wykonywane są funkcje strategiczne, zarządcze i administracyjne. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa surowce i materiały zarówno od dostawców krajowych, jak i zagranicznych - zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza UE. Są to m.in. specjalistyczne stopy metali, kompozyty, elementy z włókna węglowego, półprodukty, a także części zamienne i materiały eksploatacyjne. Surowce te są następnie transportowane (zwykle bezpośrednio przez ich dostawców) do Polski i przekazywane do przetworzenia kontrahentowi - spółce (...) (PL). Współpraca między Spółką a PL opiera się na Umowie, której przedmiotem jest świadczenie przez PL usług uszlachetniania czynnego, tj. przetwarzania materiałów powierzonych na rzecz Spółki. Zakres prac realizowanych przez PL na rzecz Spółki obejmuje kompleksowe operacje technologiczne na komponentach i materiałach dostarczonych przez Spółkę. W szczególności PL jest zobowiązany do przyjęcia i magazynowania materiałów powierzonych przez Spółkę, przygotowania surowców do procesu produkcyjnego, realizacji określonych operacji technologicznych, prowadzenia kontroli jakości na każdym etapie procesu produkcyjnego, pakowania gotowych wyrobów oraz przygotowania ich do wysyłki, sporządzania i przekazywania dokumentacji produkcyjnej. Gotowe produkty po przetworzeniu są eksportowane z Polski - najczęściej bezpośrednio do powiązanej spółki z grupy (...) w USA (...).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka (...) nie posiada w Polsce oddziału, biura administracyjnego ani przedstawicielstwa. Spółka nie jest właścicielem ani nie dysponuje żadnymi innymi nieruchomościami na terytorium Polski. Spółka (poza narzędziami, wyposażeniem oraz urządzeniami specjalistycznymi pomocniczo dostarczonymi do PL) nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów technicznych ani rzeczowych. Wszystkie maszyny, urządzenia, infrastruktura produkcyjna, powierzchnie magazynowe oraz inne środki trwałe wykorzystywane w procesie przetwarzania (z wyłączeniem ograniczonego zestawu sprzętu należącego do Spółki) są własnością PL oraz są przez PL zarządzane i obsługiwane. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie zatrudnia we własnym imieniu pracowników w Polsce, lecz korzysta z usług brytyjskiej agencji zatrudnienia, która kontraktuje podwykonawców wykonujących na rzecz Spółki określone operacje logistyczne i wsparcie w zakresie zarządzania dostawami. Podwykonawcy wykonują wyłącznie czynności pomocnicze wspierające współpracę Spółki z PL. Ich praca obejmuje ogólną koordynację i komunikację, a także podstawowe wsparcie w obszarach takich jak planowanie zamówień, logistyka, kontrole jakości oraz nadzorowanie przebiegu procesów. Ponadto, pracownicy Spółki mogą okazjonalnie przebywać w Polsce na krótkie wizyty związane z określonymi potrzebami operacyjnymi, takimi jak kontrole zapasów, inspekcje narzędzi lub przeglądy programów. Wizyty te mają charakter sporadyczny i odbywają się wyłącznie wtedy, gdy jest to konieczne w ramach współpracy z PL. Pracownicy ci nie wykonują w Polsce żadnych funkcji kierowniczych ani decyzyjnych, nie mają uprawnień do działania w imieniu Spółki na terytorium Polski, a ich obecność jest ściśle ograniczona do pomocniczych działań technicznych lub koordynacyjnych. Spółka nie utrzymuje stałej obecności swojego personelu na terytorium Polski. Zatem w analizowanej sprawie obecność pracowników Spółki ma/będzie miała charakter czasowego pobytu. Należy natomiast zauważyć, że fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. W konsekwencji należy uznać, że Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Co prawda, Spółka pomocniczo dostarczyła do PL określone narzędzia, oprzyrządowania oraz wyposażenie specjalistyczne do wykonywania usług na materiałach Spółki. Dodatkowo w ramach Umowy, PL zapewnia osobom wykonującym w Polsce prace na rzecz Spółki ograniczoną przestrzeń biurową, przeznaczoną wyłącznie dla podwykonawców realizujących usługi na rzecz Wnioskodawcy. Ww. udostępniane zasoby nie stworzą infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną działalność w sposób ciągły. Mając na uwadze, że wszelkie decyzje biznesowe, negocjacje umów i zarządzanie działalnością są realizowane poza terytorium Polski, w siedzibie Spółki w Wielkiej Brytanii, a ponadto, że Spółka nie posiada własnych zasobów osobowych i technicznych na terytorium kraju (z wyjątkiem określonych narzędzi, oprzyrządowania oraz wyposażenia specjalistycznego do wykonywania usług na materiałach Spółki), nie sposób uznać, że Spółka byłaby w stanie w sposób niezależny i samodzielny prowadzić część działalności gospodarczej na terytorium Polski. W związku z tym, należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski infrastruktury technicznej i rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika jednak, że Spółka nie sprawuje żadnej kontroli prawnej ani faktycznej w odniesieniu do personelu PL wykonującego prace na terenie Polski. Pracownicy PL podlegają wyłącznie kierownictwu i nadzorowi tej spółki. Wnioskodawca nie ma prawa wydawania poleceń ani wpływania na sposób wykonywania obowiązków przez personel PL. W szczególności Spółka nie ustala czasu pracy, harmonogramów, miejsca wykonywania czynności ani metod realizacji zadań. Nie posiada również żadnych środków umożliwiających dyscyplinowanie pracowników PL czy wpływania na ich skład osobowy i liczebność. Wszystkie decyzje kadrowe, w tym dotyczące zatrudnienia, wynagrodzeń, urlopów czy warunków pracy, pozostają w gestii PL. Wnioskodawca nie ponosi kosztów zatrudnienia tych osób i nie ma możliwości ingerowania w politykę personalną kontrahenta. Spółka i PL nie są spółkami powiązanymi, a ponadto PL ma wielu innych niż Spółka partnerów biznesowych. Natomiast podwykonawcy Spółki angażowani są za pośrednictwem brytyjskiej agencji zatrudnienia i wykonują wyłącznie czynności pomocnicze wspierające współpracę Spółki z PL. Na co dzień podwykonawcy działają niezależnie, bez nadzoru ani ingerencji Spółki w wykonywaniu ich zadań. Poszczególni podwykonawcy nie są pracownikami Spółki i nie mogą w jej imieniu zawierać umów ani negocjować warunków handlowych. Wykonują oni czynności pomocnicze, takie jak planowanie zamówień, kontrola jakości, wsparcie logistyczne, nadzór nad procesami produkcyjnymi czy koordynacja działań związanych z eksportem. W ramach wsparcia logistycznego mogą, przykładowo, organizować transport i towarzyszącą dokumentację, przy czym to podwykonawcy ustalają harmonogram i terminy tych działań. Spółka może poprosić podwykonawców o wykonanie określonych czynności, jednak wszelkie instrukcje dotyczą jedynie oczekiwanego rezultatu usługi (np. standardów jakości), a nie metod, organizacji wewnętrznej ani codziennego sposobu wykonywania pracy. Kwestie takie jak warunki pracy, wynagrodzenie, czas pracy czy podział obowiązków podwykonawców mogą być omawiane ze Spółką (np. wzrost wynagrodzeń wpływa na koszty usług, dlatego Spółka jest informowana), jednak Spółka nie wydaje instrukcji agencji zatrudnienia w tym zakresie. W przypadku niezadowalającej jakości usług Spółka może przekazać uwagi do agencji zatrudnienia i poprosić o wprowadzenie zmian lub ulepszeń, ale nie ma uprawnień do rozwiązania umowy z poszczególnymi pracownikami podwykonawcy. W zakresie organizacji eksportu podwykonawcy zapewniają wyłącznie praktyczne i techniczne wsparcie, mające na celu umożliwienie PL dokonania wywozu przetworzonych towarów zgodnie z obowiązującymi procedurami. Wsparcie to obejmuje wyłącznie aspekty organizacyjne i logistyczne, a nie obejmuje wykonywania czynności produkcyjnych ani korzystania z zasobów technicznych PL. W odniesieniu do zasobów technicznych, Spółka nie sprawuje żadnej kontroli prawnej ani faktycznej nad zasobami technicznymi lub rzeczowymi PL wykorzystywanymi przy świadczeniu usług na rzecz Spółki. Branża (...) jest wysoce regulowana i wymaga stosowania szczegółowych specyfikacji dotyczących produktów. Z tego względu PL może otrzymywać od Spółki szczegółowe specyfikacje produktów i procesów, aby zapewnić zgodność z wymaganymi standardami, jednak PL samodzielnie wykonuje codzienne czynności produkcyjne. Spółka nie ma prawa dostępu do zasobów technicznych PL, ich kierowania, nadzoru ani decydowania o sposobie ich wykorzystania. Spółka nie posiada również żadnych uprawnień decyzyjnych dotyczących alokacji, wykorzystania, utrzymania czy eksploatacji zasobów PL, ani nie posiada żadnych praw umownych umożliwiających zarządzanie lub wpływanie na infrastrukturę PL. W ramach umowy PL zapewnia osobom wykonującym w Polsce prace na rzecz Spółki ograniczoną przestrzeń biurową, przeznaczoną wyłącznie dla podwykonawców realizujących usługi na rzecz Wnioskodawcy, jednakże Spółka nie dysponuje tytułem prawnym do tej powierzchni, nie sprawuje nad nią kontroli i nie posiada prawa do jej swobodnego wykorzystania. Jak wynika z wniosku, PL świadczy kompleksowe operacje technologiczne na powierzonych materiałach, zgodnie z harmonogramami produkcyjnymi, specyfikacjami technicznym oraz standardami jakościowymi określonymi przez Spółkę. Nie można jednak wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym Kontrahenta na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem technicznym Kontrahenta w Polsce. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada oraz nie wynajmuje żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski, nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych (poza narzędziami, wyposażeniem oraz urządzeniami specjalistycznymi pomocniczo dostarczonymi do PL) oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym usługodawców. Przetwarzanie materiałów powierzonych na rzecz Spółki odbywa się w przestrzeniach należących do PL, do których Spółka nie ma swobodnego dostępu. Pracownicy Spółki mogą okazjonalnie przebywać w Polsce, jednakże nie wykonują w Polsce żadnych funkcji kierowniczych ani decyzyjnych, nie mają uprawnień do działania w imieniu Spółki na terytorium Polski, a ich obecność jest ściśle ograniczona do pomocniczych działań technicznych lub koordynacyjnych. Aby mieć wówczas dostęp na tereny PL, muszą uzyskać zgodę od personelu PL. Umowa przewiduje, że Spółka zapewnia pełną dokumentację inżynieryjną, przeprowadza szkolenia personelu PL oraz wyznacza osoby, które wykonują niezbędne czynności koordynacyjne i nadzorcze, w tym również okresowo w Polsce, jednak nie są uprawnione do zawierania umów w imieniu Spółki ani do podejmowania decyzji biznesowych. Wszelkie decyzje strategiczne, negocjacje umów, ustalanie warunków handlowych oraz zarządzanie działalnością są zarządzanie poza terytorium Polski, w siedzibie Spółki w Wielkiej Brytanii. Podwykonawcy angażowani za pośrednictwem brytyjskiej agencji zatrudnienia wykonują wyłącznie czynności pomocnicze wspierające współpracę Spółki z PL. Na co dzień podwykonawcy działają niezależnie, bez nadzoru ani ingerencji Spółki w wykonywaniu ich zadań. Poszczególni podwykonawcy nie są pracownikami Spółki i nie mogą w jej imieniu zawierać umów ani negocjować warunków handlowych. Wykonują oni czynności pomocnicze. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

A zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie nieposiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski uznaję za prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.