Interpretacja indywidualna z dnia 25 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-1.4012.76.2026.3.JKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 stycznia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 26 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie skutków podatkowych związanych z dostawą działek w trybie postępowania egzekucyjnego. Uzupełniła go Pani pismami: z 2 marca 2026 r. (wpływ 6 marca 2026 r.) oraz z 16 marca 2026 r. (wpływ 16 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest Komornikiem Sądowym, prowadzącym kancelarię komorniczą w (...).

Przed Wnioskodawcą toczy się postępowanie egzekucyjne skierowane do Nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) (dalej: Nieruchomość).

Nieruchomość, należy do Dłużnika, Spółki pod firmą (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości (...) (dalej: Dłużnik).

Zgodnie z wpisem w KRS, Dłużnik został wpisany do Rejestru Przedsiębiorców KRS z dniem 19 lutego 2004 r. i od tego momentu prowadzi działalność gospodarczą. Przedmiot działalności gospodarczej w rejestrze został określony szeroko. Jako główny przedmiot działalności wskazano: sprzedaż hurtową drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (PKD 46.73.Z). Historycznie, ujawniony w KRS przedmiot działalności Dłużnika obejmował również działalność w zakresie związanym z nieruchomościami (kupno/sprzedaż nieruchomości, najem nieruchomości). Dłużnik aktualnie figuruje w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT (dalej: Rejestr VAT) jako podatnik VAT czynny. Data rejestracji Dłużnika jako podatnika VAT czynnego to dzień 1 grudnia 1996 r.

Nieruchomość została nabyta przez Dłużnika na podstawie umowy sprzedaży Nieruchomości z dnia 20 kwietnia 2016 r. (akt notarialny Rep A nr (...)), a więc w okresie, w którym Dłużnik prowadził działalność gospodarczą.

Jak wynika z operatu szacunkowego (operat szacunkowy sporządzony 12 września 2024 r.) sporządzonego dla Nieruchomości:

1)księga wieczysta o nr (...) prowadzona jest dla nieruchomości gruntowej niezabudowanej, składającej się z dwóch działek ewidencyjnych o nr 1 i 2 o łącznej powierzchni (...) ha,

2)Nieruchomość położona jest w (...),

3)Nieruchomość jest nieużytkowana, stanowi grunt porośnięty wysoką trawą, drzewami i krzewami (samosiewy).

4)Teren, na którym położona jest Nieruchomość nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) zatwierdzonym Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) przedmiot wyceny położony jest na terenach aktywności gospodarczej oznaczonych symbolem AG.

5)Dla przedmiotowej Nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z informacjami przedstawionymi w bilansie Spółki – Dłużnika za okres, w którym nabyta została Nieruchomość, Nieruchomość została potraktowana jako środek trwały w ramach przedsiębiorstwa Dłużnika.

Uzupełnienie wniosku

Komornik nie posiada informacji, o które zwrócono się w punktach 1–6 wezwania. Brak możliwości ich przedstawienia jest konsekwencją obiektywnych okoliczności. Podjęte zostały wszelkie niezbędne i udokumentowane działania zmierzające do uzyskania danych od Dłużnika, jednakże okazały się one bezskuteczne. W szczególności podejmowano próby kontaktu z Dłużnikiem zarówno w formie pisemnej, jak i telefonicznej, prowadzono czynności terenowe oraz dokonano sprawdzeń w dostępnych rejestrach i bazach danych, do których komornik ma ustawowy dostęp. Wszystkie te czynności zostały utrwalone w dokumentacji kancelarii i potwierdzają dołożenie należytej staranności w celu pozyskania wymaganych informacji.

Pomimo powyższych działań Dłużnik nie udzielił odpowiedzi, a dostępne źródła nie pozwalają na ustalenie danych objętych pytaniami organu. W związku z tym, udzielenie odpowiedzi na pytania wskazane w punktach 1–6 pozostaje niemożliwe. Jednocześnie zapewniam, że w przypadku uzyskania stosownych informacji w toku dalszych czynności egzekucyjnych, zostaną one niezwłocznie przekazane organowi.

Pytanie

W związku z przedstawionym powyżej opisem zdarzenia przyszłego Wnioskodawca zadaje następujące pytania:

1.Czy sprzedaż Nieruchomości, w zakresie działek ewidencyjnych o nr 1 i 2, należącej do Dłużnika, w toku prowadzonego przez Wnioskodawcę postępowania egzekucyjnego będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT?

2.Czy sprzedaż Nieruchomości, w zakresie działek ewidencyjnych o nr 1 i 2, należącej do Dłużnika, w toku prowadzonego przez Wnioskodawcę postępowania egzekucyjnego będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie,

1.Sprzedaż Nieruchomości, w zakresie działek ewidencyjnych o nr 1 i 2, należącej do Dłużnika, w toku prowadzonego przez Wnioskodawcę postępowania egzekucyjnego będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż Dłużnikowi w odniesieniu do dokonywanej dostawy będzie przysługiwać status podatnika podatku VAT.

2.Sprzedaż Nieruchomości, w zakresie działek ewidencyjnych o nr 1 i 2, należącej do Dłużnika, w toku prowadzonego przez Wnioskodawcę postępowania egzekucyjnego, będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT, gdyż Nieruchomość jest niezabudowana i nie posiada statusu terenu budowlanego w rozumieniu przepisów Ustawy VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 18 Ustawy VAT: „Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością Dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów”.

Przywołany powyżej przepis wprowadza zasadę, zgodnie z którą płatnikami podatku od towarów i usług są komornicy sądowi, wykonujący czynności egzekucyjne na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, w odniesieniu do dostawy towarów będących własnością Dłużnika, dokonywanej w trybie egzekucji.

Konsekwencją powyższego jest m.in. to, że dostawa realizowana przez komornika sądowego w ramach wykonywanych czynności egzekucyjnych jest oceniania całościowo w kontekście obowiązujących przepisów Ustawy VAT, w tym, w zakresie konieczności potraktowania jej jako opodatkowanej lub możliwości objęcia jej zwolnieniem od opodatkowania oraz stosowania właściwych stawek podatku VAT.

Ad. 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie zaś do treści art. 2 pkt 6 Ustawy VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Towarem w rozumieniu Ustawy VAT jest zatem m.in. budynek, budowla, a także niezabudowany grunt.

W konsekwencji, sprzedaż w toku postępowania egzekucyjnego Nieruchomości będzie stanowić odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 Ustawy VAT. Dalej, należy stwierdzić, że sprzedaż Nieruchomości – będąca odpłatną dostawą towarów – będzie stanowić czynność opodatkowaną VAT pod warunkiem, że Dłużnikowi w odniesieniu do tej czynności przysługiwać będzie status podatnika podatku VAT (Por. wyrok SN z dnia 13 grudnia 2002 r., sygn. akt III Rn 231/01 – w stanie prawnym obowiązującym przed 2004 r.; wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1684/11.).

Podatnikami, zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy VAT, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, w myśl z kolei ust. 2 tego przepisu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicję działalności gospodarczej, zawartą w Ustawie VAT, cechuje uniwersalny charakter, co oznacza, że pozwala ona na objęcie pojęciem „podatnika” tych wszystkich podmiotów, które prowadząc określoną działalność, występują w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ze wskazanych powyżej regulacji wynika, że, z perspektywy definicji działalności gospodarczej, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W konsekwencji dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, będzie można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej (okoliczność ta w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika tego podatku).

Uwzględniając powyższe uwagi wstępne, należy zaakcentować, że w orzecznictwie, jako okoliczność o decydującym znaczeniu z perspektywy konieczności potraktowania sprzedaży nieruchomości jako transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, postrzega się m.in. fakt wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej (jako składnika majątku przedsiębiorstwa) oraz cel w postaci stałego uzyskiwania dochodu z korzystania z takiej nieruchomości.

W tym świetle, w odniesieniu do Dłużnika, należy wskazać, że z okoliczności stanu faktycznego wynika, że nabył on Nieruchomość w okresie prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, w bilansie Spółki – Dłużnika sporządzonym za okres, w którym Nieruchomość została nabyta (rok 2016) obserwowalne jest zwiększenie wartości aktywów Dłużnika w pozycji środki trwałe: grunty w odniesieniu do stanu na koniec roku ubiegłego, co potwierdza, że Nieruchomość została nabyta przez Dłużnika w celu jej ekonomicznego wykorzystywania jako składnika majątku przedsiębiorstwa. Dalej, podkreślenia wymaga, że Nieruchomość sama w sobie przedstawia określoną wartość ekonomiczną, m.in. w postaci możliwości jej sprzedaży.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, należy uznać, że w wyniku zorganizowanego procesu (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej) Dłużnik zgromadził majątek, który wykorzystywany był/jest/może być przez Dłużnika w celu generowania przychodów, a więc w celach zarobkowych. Nie bez znaczenia pozostaje tu też okoliczność, że Dłużnik posiada status osoby prawnej – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, podlegającej obligatoryjnemu wpisowi do Rejestru Przedsiębiorców – w przypadku których to podmiotów nie występuje pojęcie majątku prywatnego (sprzedaż takiego majątku co do zasady nie podlega opodatkowaniu VAT).

W świetle powyższego należy uznać, że Nieruchomość, przez Dłużnika, została nabyta w ramach działalności gospodarczej tego Dłużnika w rozumieniu Ustawy VAT.

Powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przesądza o konieczności przypisania Dłużnikowi statusu podatnika VAT na gruncie art. 15 ust. 1 i 2 Ustawy VAT i w konsekwencji potraktowania sprzedaży Nieruchomości jako sprzedaży podlegającej Ustawie VAT (jako odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 Ustawy VAT).

Jednocześnie, warto podkreślić, że aktualnie Dłużnik ma status czynnego podatnika podatku VAT posiada.

Ad. 2

Jak przedstawiano w opisie zdarzenia przyszłego, Nieruchomość stanowi nieruchomość niezabudowaną, składającą się z dwóch działek ewidencyjnych, które w świetle definicji z art. 2 pkt 6 Ustawy VAT należy kwalifikować jako towar.

Jednocześnie, o ile dla celów VAT jako przedmiot dostawy (towar) powinna być traktowana każda z działek ewidencyjnych odrębnie, to jednak z uwagi na tożsamość okoliczności faktycznych decydujących o sposobie opodatkowania dostawy tych działek na gruncie VAT, ocena możliwości zwolnienia ww. dostawy z VAT zostanie dokonana w odniesieniu do Nieruchomości jako całości.

W przypadku, gdy przedmiotem dostawy podlegającej opodatkowaniu VAT jest niezabudowany grunt, odpowiedź na pytanie, czy dostawa tego gruntu korzystać będzie ze zwolnienia z VAT, wymaga przede wszystkim analizy przesłanek zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT zwolnieniu z opodatkowania VAT podlega dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

W myśl natomiast art. 2 pkt 33 ww. ustawy przez teren budowlany należy rozumieć grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą (Wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt. I FSK 49/22: „Dla stwierdzenia czy grunt został przeznaczony pod zabudowę, czy też nie, kluczowe znaczenie ma określenie w planie zagospodarowania przestrzennego podstawowego przeznaczenia terenu. Dopuszczone w tym planie pomocnicze funkcje służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu gospodarowania danego terenu, lecz go nie zmieniają.”) za kluczowe dla określenia, czy dany teren niezabudowany może być uznany za teren budowlany, ma przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a jednocześnie o kwalifikacji danego terenu jako budowlanego nie będą rozstrzygać postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego czy też dane wynikające z ewidencji gruntów.

W przedmiotowej sprawie działki ewidencyjne o nr 1 i 2 zlokalizowane są na terenach, dla których brak jest obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Dalej, jak wynika z operatu szacunkowego, dla Nieruchomości nie były wydawane decyzje o warunkach zabudowy. To oznacza, że Nieruchomość nie będzie spełniać definicji terenu budowlanego z Ustawy VAT, a zatem jej dostawa – jako terenu niezbudowanego o charakterze niebudowlanym – będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy VAT.

Jednocześnie organ egzekucyjny podaje, że podjął udokumentowane działania zmierzające do uzyskania informacji od Dłużnika w szczególności pismem z dnia 11 września 2024 r. wezwał Dłużnika do wskazania, czy sprzedaż Nieruchomości jest obciążona obowiązkiem zapłaty podatku VAT, jeżeli tak to w jakiej stawce, prosząc o wskazanie podstawy faktycznej i prawnej w udzielonej odpowiedzi.

Dłużnik pozostawił przedmiotowe wezwanie bez odpowiedzi.

Jednocześnie zapewniam, że w przypadku uzyskania stosownych informacji w toku dokonanych czynności egzekucyjnych zostaną one niezwłocznie przekazane organowi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów tej ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym:

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według przepisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników nabytych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy, wskazać należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel danej Nieruchomości – jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży tej Nieruchomości, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy Nieruchomości.

Z opisu sprawy wynika, że:

·Nieruchomość gruntowa niezabudowana, składająca się z dwóch działek ewidencyjnych o nr 1 i 2 o łącznej powierzchni (...) ha, należy do Dłużnika, Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

·zgodnie z wpisem w KRS, Dłużnik został wpisany do Rejestru Przedsiębiorców KRS z dniem 19 lutego 2004 r. i od tego momentu prowadzi działalność gospodarczą,

·przedmiot działalności Dłużnika obejmował również działalność w zakresie związanym z nieruchomościami (kupno/sprzedaż nieruchomości, najem nieruchomości),

·Dłużnik aktualnie figuruje w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT jako podatnik VAT czynny. Data rejestracji Dłużnika jako podatnika VAT czynnego to dzień 1 grudnia 1996 r.,

·Nieruchomość została nabyta przez Dłużnika na podstawie umowy sprzedaży Nieruchomości z dnia 20 kwietnia 2016 r. (akt notarialny), a więc w okresie, w którym Dłużnik prowadził działalność gospodarczą,

·Nieruchomość jest nieużytkowana, stanowi grunt porośnięty wysoką trawą, drzewami i krzewami (samosiewy),

·teren, na którym położona jest Nieruchomość nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

·dla przedmiotowej Nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

·zgodnie z informacjami przedstawionymi w bilansie Spółki – Dłużnika za okres, w którym nabyta została Nieruchomość, Nieruchomość została potraktowana jako środek trwały w ramach przedsiębiorstwa Dłużnika.

Pani wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia, czy sprzedaż Nieruchomości (działek ewidencyjnych o nr 1 i 2), należącej do Dłużnika, w toku prowadzonego przez komornika postępowania egzekucyjnego będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Mając zatem na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie Dłużnikiem jest Spółka, stwierdzić należy, że dojdzie do sprzedaży majątku przedsiębiorstwa Dłużnika. Zatem przy dostawie wskazanych we wniosku działek nr 1 i 2, spełnione będą przesłanki do uznania Dłużnika za podatnika podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem sprzedaż będzie dotyczyła składnika majątku przedsiębiorstwa Dłużnika.

Podsumowanie

Sprzedaż Nieruchomości, w zakresie działek ewidencyjnych o nr 1 i 2, należącej do Dłużnika – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w toku prowadzonego przez komornika postępowania egzekucyjnego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Następnie Pani wątpliwości dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku sprzedaży Nieruchomości – działek o nr 1 i 2 – na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:

Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r., w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Tym samym, w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustala się na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Zatem ustawa nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast nie odnosi się do ewidencji gruntów.

Jak Pani wskazała, teren, na którym położona jest Nieruchomość nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla przedmiotowej Nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wskazała Pani również, że Nieruchomość jest nieużytkowana, stanowi grunt porośnięty wysoką trawą, drzewami i krzewami (samosiewy). Tym samym, w przedstawionych okolicznościach będziemy mieli do czynienia z gruntem niezabudowanym.

Tym samym grunt ten nie stanowi terenu budowlanego zdefiniowanego w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie jego sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, pod warunkiem, że na dzień sprzedaży ww. działki nie będą objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wobec zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy w odniesieniu do tej transakcji bezzasadne jest badanie możliwości korzystania ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 pkt 1 ust. 2 ustawy.

Podsumowanie

Sprzedaż niezabudowanej Nieruchomości, tj. działki nr 1 i 2, należącej do Dłużnika, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, a zatem nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, pod warunkiem, że na dzień sprzedaży ww. działki nie będą objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. Niniejszą interpretację wydano w szczególności w oparciu o informacje zawarte w opisie sprawy, że: „(…) Teren, na którym położona jest Nieruchomość nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego” oraz „(…) Dla przedmiotowej Nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu”. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.