Interpretacja indywidualna z dnia 10 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.116.2026.1.KP

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) w zakresie usług transportu drogowego osób (taksówka), korzystając z pośrednictwa platformy A. Pana działalność opodatkowana jest podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (według skali podatkowej), a ewidencja prowadzona jest w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów (KPiR).

Do ewidencjonowania sprzedaży na rzecz osób fizycznych wykorzystuje Pan kasę rejestrującą mającą postać oprogramowania (e-kasa), zintegrowaną z aplikacją A.

Proces realizacji usług i ich dokumentowania wygląda następująco:

Ustalenie ceny: Platforma A narzuca cenę za przejazd (np. 20 PLN).

Akcja marketingowa: Platforma stosuje zniżkę dla pasażera (np. 8 PLN), w wyniku czego pasażer faktycznie płaci za usługę 12 PLN.

Fiskalizacja: Z uwagi na techniczne uwarunkowania integracji systemowej, e-kasa automatycznie generuje paragon na pełną kwotę (20 PLN), tj. kwotę przed zastosowaniem zniżki.

Kompensata: Po zakończeniu miesiąca A wystawia fakturę kosztową, w której wartość ich usług pośrednictwa (prowizja) jest pomniejszona o sumę udzielonych pasażerom zniżek.

W praktyce A „rekompensuje” Panu niedopłatę od pasażerów poprzez obniżenie Pana zobowiązania wobec platformy (tzw. (...)). W rezultacie przychód zarejestrowany na kasie (Raport miesięczny) jest wyższy niż faktyczny przychód ekonomiczny (należny), a kwota końcowa na fakturze od A nie pozwala na pełne odzwierciedlenie rzeczywistych kosztów prowizji platformy w KPiR.

Pytanie

Czy na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, Wnioskodawca ma prawo do dokonywania miesięcznej korekty (pomniejszenia) przychodu zaewidencjonowanego na kasie rejestrującej o kwotę udzielonych zniżek („Promocje dla pasażerów”), która nie stanowi kwoty należnej Wnioskodawcy? Czy dopuszczalne jest dokumentowanie tej korekty poprzez wpis do KPiR kwoty ujemnej na podstawie dowodu wewnętrznego, do którego załączone zostanie szczegółowe zestawienie miesięczne (Statement) z platformy A?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, taka korekta jest prawidłowa i uzasadniona z następujących względów:

Definicja przychodu należnego:

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Ponieważ cena z uwzględnieniem zniżki jest ustalana przez platformę w momencie zlecenia, kwota tej zniżki nigdy nie stała się „kwotą należną” Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie ma roszczenia o jej zapłatę ani wobec pasażera, ani wobec A.

Prywatność treści ekonomicznej:

Opodatkowaniu powinien podlegać realny przychód. Kwota wykazana na paragonie bez uwzględnienia zniżki wynika z ograniczeń technicznych systemu. Zapłata podatku od tej różnicy prowadziłaby do opodatkowania fikcyjnego dochodu, co stoi w sprzeczności z zasadami prawa podatkowego.

Dokumentowanie operacji:

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie prowadzenia KPiR, zapisy w księdze mogą być dokonywane na podstawie innych dowodów, jeżeli potwierdzają one dokonanie operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Szczegółowe raporty A pozwalają na jednoznaczną identyfikację kwot zniżek przypisanych do konkretnych przejazdów.

Uniknięcie błędu w kosztach:

Brak pomniejszenia przychodu przy jednoczesnym otrzymywaniu faktur „netto” od A (gdzie prowizja jest już pomniejszona o zniżki) uniemożliwia rzetelne rozliczenie kosztów uzyskania przychodu, co prowadzi do nieuzasadnionego zawyżenia podstawy opodatkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1)wystawienia faktury albo

2)uregulowania należności.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

U podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa.(...)

Zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Zgodnie z art. 14 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 1m, podatnik nie osiągnął przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone przychody.

W opisie sprawy wskazał Pan, że:

·Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (JDG) w zakresie usług transportu drogowego osób (taksówka), korzystając z pośrednictwa platformy A.

·Pana działalność opodatkowana jest podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych (według skali podatkowej), a ewidencja prowadzona jest w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów (KPiR).

·Do ewidencjonowania sprzedaży na rzecz osób fizycznych wykorzystuje Pan kasę rejestrującą mającą postać oprogramowania (e-kasa), zintegrowaną z aplikacją A.

·Proces realizacji usług i ich dokumentowania wygląda następująco:

–Ustalenie ceny: Platforma A narzuca cenę za przejazd (np. 20 PLN).

–Akcja marketingowa: Platforma stosuje zniżkę dla pasażera (np. 8 PLN), w wyniku czego pasażer faktycznie płaci za usługę 12 PLN.

–Fiskalizacja: Z uwagi na techniczne uwarunkowania integracji systemowej, e-kasa automatycznie generuje paragon na pełną kwotę (20 PLN), tj. kwotę przed zastosowaniem zniżki.

–Kompensata: Po zakończeniu miesiąca A wystawia fakturę kosztową, w której wartość ich usług pośrednictwa (prowizja) jest pomniejszona o sumę udzielonych pasażerom zniżek.

·W praktyce A „rekompensuje” Panu niedopłatę od pasażerów poprzez obniżenie Pana zobowiązania wobec platformy (tzw. (...)). W rezultacie przychód zarejestrowany na kasie (Raport miesięczny) jest wyższy niż faktyczny przychód ekonomiczny (należny), a kwota końcowa na fakturze od A nie pozwala na pełne odzwierciedlenie rzeczywistych kosztów prowizji platformy w KPiR.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia „bonifikata” i „skonto” nie są zdefiniowane. W odczytaniu znaczenia przepisu art. 12 ust. 3 ww. ustawy należy kierować się więc ich powszechnym znaczeniem. Zgodnie z „Uniwersalnym słownikiem języka polskiego” pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, tom 1, str. 303) „bonifikata” – to „zniżka, odstępstwo od ustalonej ceny towaru, zwłaszcza jako forma odszkodowania za poniesioną stratę albo w celach reklamowych: opust, rabat”. Przez bonifikatę należy więc rozumieć pomniejszenie ustalonej uprzednio ceny towaru lub usługi. Bonifikata jest udzielana wówczas, gdy wystąpią okoliczności uzasadniające obniżenie ustalonej wcześniej ceny, których nie można było przewidzieć w momencie zawierania umowy sprzedaży (np. udzielenie długoletnim kontrahentom bonifikaty wyrażonej procentowo lub kwotowo w stosunku do określonej wartości zakupów w przeciągu jakiegoś ustalonego okresu czasu). Natomiast w przypadku, jeżeli okoliczności wpływające na zmniejszenie ceny są znane stronom przed zawarciem umowy sprzedaży, to powinny znaleźć odzwierciedlenie w cenie określonej w tej umowie.

Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a także szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument stanowiący podstawę dokonania wpisu w tej księdze, określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2025 r. poz. 1299).

Stosownie do treści § 11 powołanego rozporządzenia:

1.Zapisy w księdze dotyczące przychodów ze sprzedaży są dokonywane na podstawie:

1) wystawionych faktur;

2) raportów fiskalnych, o których mowa w § 12

– w przypadku sprzedaży ujętej w ewidencji prowadzonej przy użyciu kas rejestrujących, o której mowa w przepisach ustawy o VAT;

3) wystawionego na koniec dnia dowodu wewnętrznego, w którym w jednej kwocie jest wykazana wysokość tych przychodów za dany dzień, albo prowadzonego zestawienia sprzedaży (ewidencji sprzedaży) – w przypadku przychodów, które nie są dokumentowane fakturami lub raportami fiskalnymi.

2. Zapisów na podstawie dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonuje się najpóźniej do 20. dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu uzyskania tych przychodów.

3. Zapisów w księdze na podstawie:

1) dowodów wewnętrznych – dokonuje się raz dziennie po zakończeniu dnia, nie później niż przed rozpoczęciem działalności w dniu następnym, albo

2) zestawienia sprzedaży (ewidencji sprzedaży) – dokonuje się do 20. dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu uzyskania tych przychodów, w jednej pozycji na koniec każdego miesiąca.

W myśl § 12 powołanego rozporządzenia:

1. Podatnik, który prowadzi ewidencję sprzedaży przy użyciu kas rejestrujących, o której mowaw przepisach ustawy o VAT, dokonuje zapisów w księdze na podstawie danych wynikających z raportów fiskalnych dobowych, z zastrzeżeniem ust. 2, skorygowanych o kwoty mające wpływ na wysokość przychodu.

2. Podatnik, o którym mowa w ust. 1, może dokonywać zapisów w księdze na koniec każdego miesiąca, na podstawie danych wynikających z raportów fiskalnych okresowych (miesięcznych) skorygowanycho kwoty mające wpływ na wysokość przychodu.

3. Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie wpisują do księgi kwot wynikających z faktur dokumentujących dokonanie sprzedaży uprzednio ujętej w ewidencji prowadzonej przy użyciu kas rejestrujących, o której mowa w przepisach ustawy o VAT.

4. Korekty danych wynikających z raportów fiskalnych dobowych lub okresowych (miesięcznych),o którym mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się na podstawie:

1)odrębnych ewidencji;

2)dowodu wewnętrznego – w przypadku korekt, które nie podlegają ujęciu w odrębnych ewidencjach.

5. Dowód wewnętrzny, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, stanowi podstawę dokonania zapisu w księdze ze znakiem (–). Dowód ten powinien zawierać co najmniej następujące dane: numer dowodu, datę wystawienia, oznaczenie raportu fiskalnego, którego dotyczy korekta, przyczynę korekty oraz wysokość korekty, która pomniejsza wysokość przychodu wynikającą z raportu fiskalnego.

Zgodnie z § 13 rozporządzenia podatnicy, o których mowa w art. 84 ustawy o podatku od towarów i usług, mogą wykazywać przychody w księdze oraz w ewidencji sprzedaży łącznie z podatkiem od towarów i usług, przy czym na koniec miesiąca przychód pomniejsza się o należny podatek VAT.

Na podstawie § 14 zapisy w księdze dotyczące pozostałych przychodów dokonywane są na podstawie dokumentów potwierdzających ich uzyskanie, nie później niż do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu ich uzyskania. Z kolei zapisy dotyczące poniesionych wydatków (kosztów) ujmuje się na podstawie dowodów wskazanych w § 6–9 rozporządzenia (§ 15).

Podatnicy świadczący usługi przewozu osób samochodem osobowym (w tym taksówką), mają obowiązek ewidencjonowania przy pomocy kasy rejestrującej tego rodzaju usług, przy czym obowiązek ten może być realizowany przy zastosowaniu kas mających postać oprogramowania.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu takich kas określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz.U. z 2025 r. poz. 861). Przepisy te regulują w szczególności wymagania techniczne dotyczące kas, elementy paragonu fiskalnego oraz zasady sporządzania raportów fiskalnych.

Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:

Rozporządzenie określa wymagania techniczne dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania, zwanych dalej „kasami”, oraz sposób ich używania, w tym sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy ich użyciu, sposób zakończenia ich używania w przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy kas oraz sposób wystawiania dokumentów z kas i szczególne przypadki wydawania nabywcy dowodu sprzedaży.

W myśl § 2 pkt 14) tego rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym – rozumie się przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy i wydawany nabywcy podczas sprzedaży, potwierdzający dokonanie sprzedaży.

Zgodnie z § 2 pkt 23) tego rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o raporcie fiskalnym dobowym, raporcie fiskalnym okresowym, w tym miesięcznym, raporcie fiskalnym rozliczeniowym, łącznym raporcie fiskalnym okresowym, w tym miesięcznym, i łącznym raporcie fiskalnym rozliczeniowym – rozumie się przez to odpowiednio pełny lub skrócony (łączny) raport fiskalny zawierający w szczególności dane sumaryczne o wartości sprzedaży i wysokości podatku należnego w ujęciu według poszczególnych stawek podatku oraz wartości sprzedaży zwolnionej od podatku odpowiednio za daną dobę, wybrany okres lub cały okres pracy kasy;

Rozporządzenie przewiduje również szczególne kategorie kas o zastosowaniu specjalnym, w tym kasy przeznaczone do ewidencjonowania usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką (§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. a). Wymagania techniczne dotyczące takich kas zostały określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Zgodnie z § 3 tego załącznika paragon fiskalny wystawiany przez kasę stosowaną przy świadczeniu usług przewozu osób powinien zawierać m.in. numer rejestracyjny pojazdu, czas rozpoczęcia i zakończenia kursu, długość trasy, oznaczenie opłaty początkowej oraz ceny umownej za kurs, a także szczegółowe dane dotyczące poszczególnych pozycji sprzedaży, wartości sprzedaży brutto, wysokości podatku należnego według poszczególnych stawek, wartości udzielonych obniżek oraz łącznej wartości sprzedaży.

Ponadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) podatnik jest zobowiązany dokumentować operacje gospodarcze zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Dowody księgowe powinny być rzetelne, a więc zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Powyższe oznacza, że każde zdarzenie gospodarcze powinno być właściwie dokumentowane (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1438/06, z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 418/09, z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 462/11, z 23 października 2012 r., sygn. akt II FSK 946/11, z 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1391/11, z 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2152/12, z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2004/14).

W świetle powyższych regulacji raport fiskalny dobowy dokumentujący przychody uzyskane z tytułu świadczenia usług przewozowych stanowi dowód księgowy będący podstawą ujęcia przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Taką podstawę mogą stanowić również zestawienia fiskalnych raportów dobowych.

Należy przy tym wskazać, że udzielona bonifikata powinna zostać wykazana na paragonie fiskalnym w jego części fiskalnej poprzez odpowiednie pomniejszenie ceny świadczonej usługi, a także zostać uwzględniona w raportach fiskalnych. W przypadku stosowania kas rejestrujących rabaty lub bonifikaty, które nie zostały ujęte w ewidencjonowanym obrocie, nie mogą stanowić podstawy do pomniejszenia przychodu.

Istotne jest również, aby w momencie zawierania transakcji sprzedaży obie jej strony znały cenę sprzedaży. Cena (wartość) ta powinna znaleźć odzwierciedlenie w dokumencie potwierdzającym dokonanie sprzedaży. Sama znajomość przez kupującego ostatecznej kwoty do zapłaty, odbiegającej od wartości wynikającej z przemnożenia liczby nabytych usług przez ich cenę jednostkową, niepomniejszoną o bonifikatę cenę, warunku tego nie spełnia.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że nieprawidłowo zaewidencjonowane zdarzenie gospodarcze (przejazd) nie może stanowić podstawy do obniżenia przychodu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie przysługuje Panu prawo do pomniejszenia przychodu zaewidencjonowanego na kasie rejestrującej o wartość promocji udzielonych pasażerom na podstawie dowodu wewnętrznego.

W związku z powyższym stanowisko przedstawione przez Pana należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawyz dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawyz dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.