Interpretacja indywidualna z dnia 13 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.195.2026.2.JM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Są Państwo spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: CIT). Spółka jest polskim rezydentem podatkowym. Posiada ona bowiem zarówno siedzibę, jak i zarząd, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka działa w branży hydrauliki siłowej. Przeważający przedmiot działalności przedsiębiorcy to PKD 33.12.Z „Naprawa i konserwacja maszyn”. Swoją ofertę Spółka kieruje do przedsiębiorców z całej Polski. Zarząd odbywa częste podróże biznesowe w celu realizacji przedsięwzięć jakich Spółka jest wykonawcą.

Funkcję członków zarządu Spółki na podstawie tzw. powołania (tj. art. 201 § 4 k.s.h.) pełnią:

1) A.A. Prezes Zarządu Spółki, który posiada jednocześnie w kapitale zakładowym Spółki 650 udziałów o łącznej wartości nominalnej wynoszącej 65.000 zł. Dalej we wniosku określany będzie jako: „CZŁONEK ZARZĄDU 1”.

2) B.B. Wiceprezes Zarządu Spółki, która posiada w kapitale zakładowym Spółki 350 udziałów o łącznej wartości nominalnej wynoszącej 35.000 zł. Dalej we wniosku określana będzie jako: „CZŁONEK ZARZĄDU 2”.

Oboje razem będą określani jako: „CZŁONKOWIE ZARZĄDU”.

CZŁONKOWIE ZARZĄDU otrzymują wynagrodzenia za sam zarząd w dwóch formach. Pierwszą część stanowi wynagrodzenie w formie pieniężnej. Dodatkowo CZŁONKOWIE ZARZĄDU otrzymują także w formie benefitu możliwość objęcia ubezpieczeniem przez Spółkę na zasadach opisanych w dalszej części. W tym drugim przypadku rozpoznawany jest przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w części w jakiej składka ubezpieczeniowa dotyczy ubezpieczenia na życie (ryzyko śmierci).

CZŁONKOWIE ZARZĄDU otrzymują wynagrodzenie w związku z umowami o pracę w Spółce. Członek Zarządu 1 jest zatrudniony jako (…), a Członek Zarządu 2 jako (…). Żaden z CZŁONKÓW ZARZĄDU nie współpracuje ze Spółką w modelu B2B (business-to-business) ani na podstawie umowy o dzieło i umowy zlecenia.

Zgromadzenie Wspólników podjęło decyzję o przyznaniu CZŁONKOM ZARZĄDU benefitu poza wynagrodzeniem pieniężnym świadczenia dodatkowego w postaci ubezpieczenia na życie. Podstawą prawną dokonanego świadczenia jest uchwała Zgromadzenia Wspólników Spółki zgodnie z art. 203 ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

Spółka jako ubezpieczająca zawarła zatem dwie umowy ubezpieczenia, gdzie:

1.W przypadku umowy nr 1 (indywidualne ubezpieczenie na życie i dożycie) Spółka jest ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest CZŁONEK ZARZĄDU 2;

2.W przypadku umowy nr 2 i 3 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Spółka jest ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest CZŁONEK ZARZĄDU 1.

Spółka jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi ona z własnych środków pieniężnych.

Spółka jako ubezpieczający zawarła Umowę na ubezpieczenie z towarzystwem ubezpieczeń, na mocy której ubezpiecza się życie Członków Zarządu Spółki. Produkt ubezpieczeniowy jest ubezpieczeniem na życie i dożycie. Przedmiotem ubezpieczenia jest życie ubezpieczonego. Zakres ubezpieczenia obejmuje śmierć ubezpieczonego w okresie ubezpieczenia albo dożycie przez niego daty dożycia określonej w umowie.

Uposażeni, czyli osoby uprawnione do otrzymania świadczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego określeni zostali zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia. Zgodnie z nimi są to osoby wskazane przez osoby ubezpieczone. W tym zakresie wskazania osób ubezpieczonych polisa może być zmieniana. Może tak np. z powodu, gdy osoba wskazana jako osoba uposażona zmarła w trakcie trwania polisy albo skonfliktowała się z osobą ubezpieczoną – jest to prawo osoby ubezpieczonej do takiego wskazania. Na moment składania wniosku uposażonymi są osoby blisko spokrewnione z CZŁONKAMI ZARZĄDU. Osobą uposażoną nie jest i nie będzie nigdy Spółka.

Składka polisy ubezpieczeniowej opłacana jest w miesięcznych ratach. Składka obejmuje dwie części: największa część „odpowiadająca” za inwestowanie (dotyczy tzw. dożycia) oraz znacznie mniejsza formalnie „odpowiadająca” za ryzyko śmierci (na życie). Kwota składki za ryzyko ubezpieczeniowe jest stała niezależnie od miesiąca i wynosi:

Polisa nr 1 - 837,91 zł (Członek Zarządu 2)

Polisa nr 2 - 481,69 zł (Członek Zarządu 1)

Polisa nr 3– 90 zł (Członek Zarządu 1)

Minimalny okres składkowy na opisywanych polisach, do momentu możliwości przejścia o tzw. okres bez składkowy wynosi 5 lat.

Spółka nie ma możliwości swobodnego dysponowania wpłaconymi tytułem składek środkami. Środki te są inwestowane zgodnie z polityką towarzystwa ubezpieczeniowego. Oczywistym jest, że do „dożycia” może nie dojść. Istnieje także możliwość rozwiązania polisy przez Spółkę (np. w związku z zaprzestaniem sprawowania funkcji członka zarządu decyzją Spółki lub na skutek jego odejścia). Może się zatem okazać, że przez kilka lat Spółka będzie opłacać składki a dana osoba przestanie być członkiem zarządu i nie dojdzie do żadnej wypłaty świadczenia (nie zostanie osiągnięty okres „dożycia” odpowiedniego wieku). Z tego względu polisa jest narzędziem także lojalnościowym dla ubezpieczonych.

Ponoszone przez Spółkę wydatki na składki nie zostaną Spółce w jakikolwiek sposób zwrócone. Zgodnie z umową do 5 lat od zawarcia Polisy nie ma możliwości rezygnacji, bez utraty większości wpłaconych środków. Po 15 latach od zawarcia Polisy, możliwy jest zwrot 99% poniesionych wydatków. Ubezpieczenie nie obejmuje działalności samej Spółki.

Umowa jest zawarta na okres od 22 marca 2024 r. do 21 marca 2039 r.

Umowa ubezpieczenia na życie, zawiera postanowienie, że w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:

a.wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,

b.możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,

c.wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

Umowa ubezpieczenia CZŁONKÓW ZARZĄDU należy do umów dotyczących ryzyka grup 1, 3 i 5 działu I oraz grup 1 i 2 działu II wymienionych w załączniku do ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 838 ze zm.).

W przypadku dwóch osób ubezpieczonych nie ma potrzeby prowadzenia ewidencji osób objętych ubezpieczeniem, dlatego nie jest ona prowadzona i Spółka nie zamierza jej prowadzić. Wiadomym jest kto jest ubezpieczonym i katalog tych osób jest zamknięty. Na dzień zapłaty składki (lub jej raty) krąg osób objętych ww. ubezpieczeniem (beneficjentów) jest zamknięty.

Istnieje możliwość rozwiązania polisy przez Spółkę np. w związku z zaprzestaniem sprawowania funkcji członka zarządu decyzją Spółki lub na skutek jego odejścia. Wartość składki została wyliczona w oparciu o szacowaną czasochłonność obowiązków jakie są powierzone CZŁONKOM ZARZĄDU. Wzięto również pod uwagę to, aby była ona realnym sposobem na związanie członka zarządu ze spółką a nie tylko symbolicznym świadczeniem. Ostatecznie wysokość ustalono jako wypadkową tych dwóch okoliczności.

Jednym z głównych celów, jaki przyświecał Spółce w momencie podejmowania opisanej w powyższym akapicie decyzji, było zmotywowanie swoich członków zarządu do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Spółki (w ramach pełnienia funkcji członków zarządu). Wykupione ubezpieczenie ma być ekwiwalentem za wykonywaną pracę na rzecz Spółki oraz ma zapewnić Członkom Zarządu bezpieczeństwo/ochronę w razie wystąpienia zdarzeń losowych. Ponoszenie przez spółkę kosztów ubezpieczenia na życie członków jej zarządu stanowi dość standardowy i popularny w praktyce mechanizm motywacyjny. Członkowie zarządów spółek w związku z zajmowaną funkcją są bowiem bardziej narażeni na różne choroby, a nawet nagłą śmierć, co wynika choćby z dużej ilości stresu, jaka jest związana z pełnieniem obowiązków członka zarządu. Naturalnie w obliczu takich zagrożeń dużo bardziej komfortowe staje się piastowanie funkcji członka zarządu, w sytuacji, gdy spółka zapewnia menedżerowi finansowanie ubezpieczenia na życie. Dodatkowo jak już wspomniano powyżej może się okazać, że przez kilka lat Spółka będzie opłacać składki a dana osoba przestanie być członkiem zarządu i nie dojdzie do żadnej wypłaty świadczenia (nie zostanie osiągnięty okres „dożycia” odpowiedniego wieku).

Według umowy i według ogólnych warunków zawartych polis, przez cały okres trwania polisy, dysponentem do składania oświadczeń w sprawie polisy i decydowania co do polisy, np. w sprawie jej rozwiązania ma ubezpieczający.

Pytania

1.Czy prawidłowe jest stanowisko, że w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje Spółce prawo do zaliczania miesięcznych składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenia obu CZŁONKÓW ZARZĄDU w całości do kosztów uzyskania przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT)?

2.Czy prawidłowe jest stanowisko, że w przedstawionym stanie faktycznym po stronie CZŁONKÓW ZARZĄDU powstaje przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych tylko w części w jakiej składka dotyczy ubezpieczenia ryzyka śmierci i dlatego Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych będzie zobowiązany wypełnić swoje obowiązki jako płatnika tylko w tej części?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 2 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie Nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, prawidłowe jest stanowisko, że w przedstawionym stanie faktycznym po stronie CZŁONKÓW ZARZĄDU powstaje przychód do opodatkowania tylko w części w jakiej składka odpowiada za ryzyko śmierci i dlatego Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych będzie zobowiązany wypełnić swoje obowiązki tylko w tej części. Tylko w tym zakresie można mówić o spełnieniu ustawowych przesłanek uznania świadczenia za przychód w rozumieniu ustawy o PIT.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.) – dalej ustawy o PIT – przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Otrzymywane przez członków zarządu wynagrodzenie należy zakwalifikować do innych źródeł z art. 10 ust. 1 pkt 9 powyższej ustawy. Przychodów uzyskiwanych z tytułu polisy nie można zaliczyć do przychodów z działalności wykonywanej osobiście.

Wykładni tych przepisów dokonuje się przez pryzmat wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (K 7/13). Zgodnie ze stanowiskiem TK za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

1)zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

2)zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenie aktywów lub uniknięcie wydatku, który musiałby ponieść,

3)korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Brak spełnienia choćby jednej z powyższych przesłanek wyklucza uznanie danego świadczenia za przychód podatkowy.

W ocenie Spółki, powyższe przesłanki nie są spełnione, gdyż to w interesie Spółki było zawarcie takich umów i to ona osiąga z tego tytułu korzyść wymierną i zabezpieczenie swojego bytu. To Spółka jest stroną umowy, dysponentem polisy oraz podmiotem uprawnionym do decydowania o jej dalszym trwaniu, zmianie lub rozwiązaniu. Celem zawarcia tych umów jest zabezpieczenie interesów Spółki, w tym stabilności zarządczej, ciągłości prowadzenia działalności oraz ograniczenie ryzyk finansowych związanych z nagłą zmianą składu zarządu. Bez takiego zabezpieczenia Spółka mogłaby nie być zainteresowana zawarciem tego rodzaju umów, a CZŁONKOWIE ZARZĄDU nie mieliby motywacji do ich finansowania. W tym zakresie świadczenie nie jest spełniane w interesie członków zarządu, lecz w interesie Spółki, co oznacza, że jedna z kluczowych przesłanek wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny nie jest spełniona. Gdyby nie to, CZŁONKOWIE ZARZĄDU nie byliby zainteresowani takimi ubezpieczeniami.

W ocenie Spółki, jedynie w części, w której składka odpowiada za ryzyko śmierci można mówić o przychodzie dla CZŁONKÓW ZARZĄDU. Bowiem tylko w tej części CZŁONEK ZARZĄDU uzyskuje realne przysporzenie korzystając z takiej ochrony i możliwości wypłaty świadczenia w razie zaistnienia śmierci. Ochrona na wypadek śmierci daje ubezpieczonemu (lub jego bliskim) prawo do wypłaty określonego świadczenia w razie ziszczenia się zdarzenia losowego. W tym sensie ubezpieczony unika wydatku, który musiałby ponieść samodzielnie, zawierając analogiczną umowę we własnym imieniu. Korzyść ta jest konkretna, możliwa do wyceny i przypisana do danej osoby, co spełnia wszystkie przesłanki wskazane przez Trybunał Konstytucyjny.

W pozostałej części, ponieważ dysponentem polisy jest Spółka i do „dożycia” może nie dojść a także ponieważ istnieje możliwość rozwiązania polisy przez Spółkę (np. w związku z zaprzestaniem sprawowania funkcji członka zarządu decyzją Spółki lub na skutek jego odejścia) nie ma takiego realnego przysporzenia. Może się bowiem okazać, że przez kilka lat Spółka będzie opłacać składki a dana osoba przestanie być członkiem zarządu i nie dojdzie do żadnej wypłaty świadczenia. Na moment opłacania składki korzyść ta ma więc charakter wyłącznie potencjalny, warunkowy i niepewny, co wyklucza uznanie jej za przychód w rozumieniu ustawy o PIT. Gdyby zatem podatek został wykazany i zapłacony a doszło do rozwiązania polisy przed czasem (w efekcie świadczenia nigdy nie było i nie będzie) to ubezpieczony byłby w pewnym sensie poszkodowany. Poniósłby bowiem koszt podatkowy od ekspektatywy wypłaty świadczenia. Dodatkowo, gdyby doszło do cesji polisy na ubezpieczonego wówczas zgodzić by się należało, że przychód powstaje, ale dopiero od tego momentu i w wysokości dotychczasowej wartości umowy. Jak wskazano bowiem w stanie faktycznym według umowy i według ogólnych warunków zawartych polis, przez cały okres trwania polisy, dysponentem do składania oświadczeń w sprawie polisy i decydowania co do polisy, np. w sprawie jej rozwiązania ma ubezpieczający. Ta sytuacja mogłaby się zatem zmienić dopiero na skutek cesji i dlatego ewentualny przychód u ubezpieczonego z tej części polisy powstałby w momencie przekazania tych praw z ubezpieczającego na ubezpieczonego a nie w trakcie jej trwania.

Dodatkowo należy podkreślić, że konstrukcja polisy pełni także funkcję lojalnościową, związaną z długoterminowym związaniem członka zarządu ze Spółką. Sam fakt istnienia takiego mechanizmu nie oznacza jednak automatycznie powstania przychodu podatkowego. Funkcja lojalnościowa nie przekłada się na realne, indywidualne i wymierne przysporzenie po stronie ubezpieczonego w momencie opłacania składek. Jest to raczej instrument organizacyjny i motywacyjny, służący realizacji celów Spółki, a nie świadczenie spełnione w interesie członka zarządu.

Z tych względów, w ocenie Spółki, jedynie część składki odpowiadająca ochronie na wypadek śmierci może zostać uznana za przychód do opodatkowania, natomiast pozostała część składki pozostaje neutralna podatkowo po stronie członków zarządu.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

W efekcie tylko w części w jakiej powstaje przychód Spółka wykona swoje obowiązki płatnika czyli obliczy, pobierze i wpłaci podatek dochodowy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:

1)obliczenie,

2)pobranie,

3)wpłacenie

‒podatku, zaliczki.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Według art. 11 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 9 ww. ustawy są:

Na mocy art. 12 ust. 1 ustawy:

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Według art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy:

Przychodami z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy są:

Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 32 ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy:

Artykuł 42a ust. 1 ustawy stanowi, że:

Z opisu stanu faktycznego wynika, że zawarli Państwo umowy ubezpieczenia (w przypadku umowy nr 1 – indywidualne ubezpieczenie na życie i dożycie, zaś w przypadku umowy nr 2 i 3 – indywidualnej ubezpieczenie na życie) gdzie Spółka jest ubezpieczającym, a ubezpieczonymi jest dwóch Członków Zarządu. Podstawą prawną świadczenia jest uchwała Zgromadzenia Wspólników Spółki zgodnie z art. 203 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych. Spółka jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te Spółka ponosi z własnych środków pieniężnych. Zakres ubezpieczenia obejmuje śmierć ubezpieczonego w okresie ubezpieczenia albo dożycie przez niego daty dożycia określonej w umowie. Uposażeni, czyli osoby uprawnione do otrzymania świadczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego określeni zostali zgodnie z Ogólnymi Warunkami Ubezpieczenia. Uposażonymi są osoby wskazane przez ubezpieczonych. Na moment składania wniosku uposażonymi są osoby blisko spokrewnione z Członkami Zarządu. Osobą uposażoną nie jest i nie będzie nigdy Spółka. Składka obejmuje dwie części. Największa część odpowiadająca za inwestowanie (dotyczy tzw. dożycia) oraz znacznie mniejsza formalnie odpowiadająca za ryzyko śmierci (na życie). Umowa ubezpieczenia Członków Zarządu należy do umów dotyczących ryzyka grup 1, 3 i 5 działu I oraz grup 1 i 2 działu II wymienionych w załączniku do ustawy z 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 838 ze zm.). Na dzień zapłaty składki krąg osób ubezpieczonych jest Spółce znany.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy będą na Państwu spoczywały obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z pokrywaniem składek na ubezpieczenia w związku z ewentualnym przychodem wspólników z tytułu ww. opłaconych składek.

Z treści art. 805 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 1071 ze zm.) wynika, że:

Na podstawie art. 808 § 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 829 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Kwestie uposażenia zostały natomiast uregulowane w art. 831 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Świadczenia pieniężne ponoszone za osoby objęte ubezpieczeniem należą do nieodpłatnych świadczeń. Ich pojęcia nie definiuje jednak ustawa o podatku dochodowym.

Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów 18 listopada 2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla celów podatkowych pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” (…) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony – por. art. 353 KC), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01, jeszcze nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13 poz. 496)”.

W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem koniecznym do uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód, jest jego otrzymanie lub postawienie do dyspozycji podatnika.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

‒po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

‒po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

‒po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne jak należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i może mieć zastosowanie do świadczeń ponoszonych na rzecz Członków Zarządu.

Odnosząc się do sprawy przedstawionej w stanie faktycznym zwracam uwagę, że nie są Państwo zobligowani żadnymi przepisami prawa do ponoszenia za członków zarządu wydatków na ubezpieczenie na życie i dożycie. Z wniosku jednoznacznie wynika, że krąg osób objętych ubezpieczeniem jest zamknięty, ograniczony – dotyczy wyłącznie dwóch członków zarządu. Spółka zna skład i ilość osób objętych ubezpieczeniem, znane są również dokładne okresy, kiedy osoby te pełnią swoje funkcje. W rezultacie mogą Państwo wskazać każdą osobę, która będzie objęta tym ubezpieczeniem w momencie zapłacenia składki.

Opłacanie przez Spółkę (Ubezpieczającego) składki w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie – stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ubezpieczonymi są bowiem Członkowie Zarządu pełniącymi funkcję powołania, którzy zostali objęci ochroną ubezpieczeniową. Przychód powstaje w momencie zapłacenia składki przez Spółkę, gdyż ubezpieczony prawa wynikające z umowy ubezpieczenia nabywa z chwilą zawarcia przez Spółkę umowy ubezpieczenia. Powyższe oznacza, że Spółka, jako płatnik, będzie obowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy z ww. tytułu.

Przychód z działalności wykonywanej osobiście, którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje również w sytuacji, gdy zgodnie z umową ubezpieczenia opłacającym składkę – w części inwestycyjnej (dotyczy tzw. dożycia) – jest Spółka, natomiast uprawnionym do wypłaty środków jest Członek Zarządu. Podstawą prawną dokonanego świadczenia jest bowiem uchwała Zgromadzenia Wspólników Spółki oraz świadczenie Spółka ponosi na rzecz osób wchodzących w skład Zarządu Spółki. Przy czym, w przypadku, gdy z umowy ubezpieczenia jednoznacznie wynika, że beneficjentem wypłaconych z polisy świadczeń jest Członek Zarządu, przychód powstaje w momencie wpłaty środków (składki) przez ubezpieczającą Spółkę.

W opisanym stanie faktycznym, Spółka opłaca za Ubezpieczonych składkę, którą osoby te musiałyby finansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpiły do analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem uzyskają one korzyść z tego tytułu, że opłaty składki dokonywać będzie za nich Spółka – jako ubezpieczający.

Pomimo, że Członkowie Zarządu Spółki uzyskują świadczenie jako benefit pozapłacowy, to jako ubezpieczeni są oni członkami zarządu pełniącymi funkcję na podstawie powołania, zatem przychodem jest działalność wykonywana osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7 ustawy, a nie inne źródła, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy. Przychód z innych źródeł wystąpiłby, gdyby była to osoba nie związana ze Spółką w żaden sposób, a jedynie jako wspólnik z zewnątrz otrzymywałby wynagrodzenie za świadczenia niepieniężne.

Na powstanie po stronie członków zarządu przychodu, w momencie opłacenia składki przez ubezpieczającego nie wpływa okoliczność, że osoby ubezpieczone dopiero po kilku latach mogą uzyskać uprawnienie do otrzymania kwoty z tytułu objęcia ich ubezpieczeniem w zakresie składki ubezpieczeniowej bądź też okoliczność gdzie do dożycia może nie dojść. W opisanym stanie faktycznym, Spółka opłaca za Ubezpieczonych składkę, którą osoby te musiałaby sfinansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpiłyby do analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem każdy Członek Zarządu uzyska korzyść z tego tytułu, że opłaty składki dokonuje za niego Spółka – jako ubezpieczający.

Zatem, składka (ochronna i inwestycyjna) opłacona przez Spółkę (Ubezpieczającego) w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie i dożycie za Ubezpieczonych (Członków Zarządu) stanowi przychód każdego Ubezpieczonego z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w dacie poniesienia wydatku przez Spółkę, czyli w dacie zapłaty składki Towarzystwu Ubezpieczeniowemu. Przychód powstanie w momencie zapłacenia składki przez Spółkę, gdyż ubezpieczony prawa wynikające z umowy ubezpieczenia nabywa z chwilą nabycia przez Spółkę poprzez zawartą umowę ubezpieczenia produktu ubezpieczenia na życie i dożycie.

Powyższe oznacza, że Spółka – jako płatnik – będzie obowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od opłaconej za Członków Zarządu składki ubezpieczeniowej zarówno w części dotyczącej życia, jak i w części dotyczącej dożycia (inwestycyjnej) w świetle art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.