Interpretacja indywidualna z dnia 24 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.172.2026.1.KAB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy Spółka w odniesieniu do podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia Budynków ma obowiązek stosować korektę podatku VAT naliczonego, o której mowa art. 91 ust. 2 ustawy.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą prawną oraz posiada siedzibę i prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej.

Wnioskodawca rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie lokali mieszkalnych oraz użytkowych, której to opis przedstawiono w kolejnych akapitach.

Usługi polegające na wynajmie lokali opodatkowane będą zarówno podstawową stawką podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT), jak również korzystać będą ze zwolnienia z podatku VAT.

Wskazane powyżej lokale znajdować będą się w budynkach wielorodzinnych (dalej: Budynki) klasyfikowanych na gruncie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej: PKOB) do działu 11 – Budynki mieszkalne.

W celu prowadzenia opisanej wyżej działalności Wnioskodawca nabył (jak również może nabyć w przyszłości) Budynki wraz z gruntem oraz infrastrukturą wokół budynku taką jak przyłącza, chodniki, miejsca parkingowe, ogrodzenia, stojaki dla rowerów, ławki itp. (dalej łącznie jako Nieruchomość).

W związku z wykonywaniem zarówno działalności opodatkowanej i zwolnionej z podatku VAT Wnioskodawca zobowiązany jest to odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia Nieruchomości zgodnie z proporcją, o której mowa w art. 90 ust. 2 i nast. ustawy o podatku VAT.

Budynki będą spełniać warunki do uznania ich za środki trwałe, określone w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: ustawa o CIT), tj. zostaną nabyte, będą kompletne i zdatne do użytku, przewidywany okres ich użytkowania będzie dłuższy niż rok oraz zostaną oddane (a ściślej lokale znajdujące się w budynkach) do użytkowania na podstawie umowy najmu. Jednakże na mocy regulacji szczególnej zawartej w z art. 16c pkt 2a Budynki nie będą podlegać amortyzacji w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.

Na gruncie prawa bilansowego Budynki ujęte będą jako nieruchomości inwestycyjne, wyceniane w wartości godziwej. Budynki również nie zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

W ramach sprawozdawczości w zakresie podatku VAT (JPK-VAT) nabycie Budynku będzie rozpoznane w pozycji „Nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych”.

Pytanie

Czy w odniesieniu do podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia Budynków opisanych we wniosku, Wnioskodawca ma obowiązek stosować korektę podatku VAT naliczonego, o której mowa art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, tj. korektę w okresie 10 lat, licząc od roku, w którym dany budynek został oddany do użytkowania?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia Budynków opisanych we wniosku, Wnioskodawca ma obowiązek stosować korektę podatku VAT naliczonego, o której mowa art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, tj. korektę w okresie 10 lat, licząc od roku, w którym dany budynek został oddany do użytkowania.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT:

W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Powyższy przepis wprowadza ogólną zasadę nakazującą podatnikom wykonującym zarówno czynności opodatkowane podatkiem VAT jak i zwolnione z tego podatku przypisanie kwot podatku naliczonego do właściwego rodzaju czynności. Zasada ta nie ma jednak bezwzględnego charakteru.

Gdy przypisanie to nie jest możliwe, w celu ustalenia kwoty podatku VAT naliczonego podlegającego odliczeniu koniecznie jest ustalenie właściwej proporcji o czym stanowi art. 90 ust. 2 ustawy o VAT:

Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

Zasady ustalania proporcji odliczenia podatku VAT naliczonego określone zostały w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT:

Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

Proporcja jest ustalana zatem w oparciu o udział czynności opodatkowanych podatkiem VAT w stosunku do wartości całej sprzedaży objętej przepisami podatku VAT. W kolejnych przepisach artykułu 90 określono szczegółowe zasady kalkulacji proporcji.

Szczególnie istotny jest art. 90 ust 4 ustawy o VAT, który stanowi, że:

Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.

Art. 90 ust. 4 ustawy o VAT określa zatem, iż proporcję odliczenia podatku VAT naliczonego na dany rok ustala się, co do zasady, w oparciu o dane dotyczące sprzedaży z roku poprzedniego.

Uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 91, który w ust. 1 nakazuje, po zakończeniu roku, dokonanie ostatecznej korekty w oparciu o wartość sprzedaży z tego roku, którego korekta dotyczy:

Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

Jednocześnie w odniesieniu do podatku naliczonego wynikającego z nabyć towarów i usług zaliczanych do środków trwałych, w tym nieruchomości obowiązek korekty wydłużono (tzw. korekta wieloletnia), o czym stanowi art. 91 ust 2 ustawy o VAT:

W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Powyższy przepis ma zastosowanie do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, których to wartość początkowa jest równa lub wyższa od kwoty 15 000 zł. W odniesieniu do nieruchomości mieszczących się w tym zakresie okres korekty został ustalony jako 10 lat.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą obowiązku stosowania korekty przez okres 10 lat, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT w odniesieniu do podatku VAT naliczonego wynikającego z nabycia Budynków. Wątpliwości te wynikają z faktu, iż nabyte Budynki, choć spełniają definicję środków trwałych to nie podlegają amortyzacji.

W tym miejscu należy przypomnieć, iż budynki mieszkalne spełniające warunki uznania za środki trwałe generalnie podlegały amortyzacji na podstawie przepisów ustawy o CIT. Zatem również były uwzględniane na potrzeby stosowania wieloletniej korekty podatku VAT naliczonego. Dopiero z początkiem 2022 r., na mocy ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. poz. 2105 ze zm.) wprowadzono ograniczenie uniemożliwiające amortyzację budynków mieszkalnych. Przy czym, zdaniem Spółki celem ustawodawcy była jedynie nowelizacja przepisów o podatku dochodowym. Nie była nim z pewnością zmiana zasad rozliczeń podatku VAT. Zatem brak dostosowania przepisów ustawy o VAT do zmian w zakresie regulacji na gruncie podatku dochodowego można uznać co najwyżej jako niedopatrzenie ustawodawcy. Jednakże w praktyce, zdaniem Wnioskodawcy, nie może ono mieć wpływu na zasady korekty podatku VAT naliczonego. Wynika to z faktu, iż przepisy ustawy o VAT powinny być stosowane z uwzględnieniem ogólnych zasad podatku VAT oraz przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.; dalej: Dyrektywa VAT).

Jedną z podatkowych zasad podatku VAT jest jego neutralność, która wyraża się w prawie do odliczenia podatku VAT naliczonego. Przy czym neutralność podatku VAT nie oznacza nieograniczonego prawa do odliczenia, tylko konieczność możliwie najbardziej precyzyjnego ustalenia związku pomiędzy nabytymi towarami i usługami (a w efekcie wynikającego z tego tytułu podatku VAT naliczonego) z czynnościami opodatkowanymi.

Dyrektywa VAT w art. 187 określa obowiązek korekty wieloletniej w przypadku dóbr inwestycyjnych, która powinna wynosić 5 lat. W odniesieniu do nieruchomości Państwa członkowie mogą przedłużyć okres korekty do 20 lat. Niewątpliwie nieruchomości nabyte w celu pobierania z nich pożytków z tytułu umowy najmu mają walor dóbr inwestycyjnych, a co za tym idzie zasady korekty określonej w art. 91 ust. 2 mają swoje podstawy w postanowieniach Dyrektywy VAT, z których państwa członkowskie nie mogą zrezygnować.

Istotność korekty podatku VAT naliczonego jako elementu systemu podatku VAT podkreślana jest również w orzecznictwie, m.in. w wyroku z 17 września 2020 r., w sprawie C-791/18, TSUE stwierdził:

Mechanizm korekty stanowi bowiem integralną część systemu odliczenia ustanowionego przez dyrektywę VAT i ma na celu zwiększenie stopnia dokładności odliczeń VAT w sposób zapewniający neutralność podatkową, która stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT ustanowionego przez prawodawcę Unii w tej dziedzinie (…). Zgodnie z tą zasadą transakcje dokonane na wcześniejszym etapie nadal będą uprawniać do odliczenia tylko w takim zakresie, w jakim służą one do świadczenia dostaw objętych VAT. Dyrektywa VAT ma zatem na celu ustanowienie ścisłego i bezpośredniego związku pomiędzy prawem do odliczenia naliczonego VAT a wykorzystaniem danych towarów i usług do transakcji opodatkowanych (…).

Mając zatem na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, zmiana w podatku dochodowym wprowadzona w 2022 r. powinna pozostawać bez wpływu na dotychczas stosowane zasady korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT.

Przyjęcie przeciwnego wniosku, polegającego na uwzględnieniu jedynie literalnej wykładni przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o VAT skutkowałoby tym, że w przypadku nabycia nieruchomości mieszkalnych, tylko ze względu na ich rodzaj (budynek mieszkalny), wyłączone byłyby z obowiązku korekty w okresie 10 lat, choć tak samo jak inne nieruchomości ze względu na swój charakter mogłyby być wykorzystywane do różnego rodzaju czynności przez okres wielu lat. Zdaniem Wnioskodawcy byłoby to niezgodne z zasadą neutralności podatku VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również odzwierciedlenie w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w zakresie korekt dokonywanych na podstawie art. 91 ustawy o VAT:

Interpretacja z 29 lipca 2025 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.444.2025.2.OS:

Nie można więc uznać, że nieujęcie przez Państwa opisanej Nieruchomości A wykorzystywanej do świadczenia usług najmu w ewidencji środków trwałych, powoduje, że przestaje ona być towarem, który na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczany jest przez podatnika do środków trwałych, o których mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT. Przepis ten odnosi się bowiem ogólnie do tego typu towarów, które z zasady są środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji, a do tego typu towarów należy w szczególności zaliczyć budynki, lokale.

Interpretacja z 11 grudnia 2024 r.nr 0112-KDIL1-2.4012.472.2024.2.PM:

Zatem fakt, że Lokal nie został wprowadzony do środków trwałych oraz nie dokonują Państwo odpisów amortyzacyjnych od Lokalu - jak wskazali Państwo w opisie stanu faktycznego - pozostaje bez znaczenia dla zaistniałej sytuacji. Zasadą bowiem jest, że wszelkie nieruchomości (a zatem i lokale mieszkalne) podlegają uregulowaniom art. 91 ust. 2 ustawy i ma do nich zastosowanie 10-letni okres korekty.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, skoro Budynki mają cechy środka trwałego, to fakt, iż nie podlegają amortyzacji, nie powinien mieć znaczenia, w efekcie czego należy uznać, że w odniesieniu do podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia Budynków opisanych we wniosku, Wnioskodawca ma obowiązek stosować korektę podatku VAT naliczonego, o której mowa art. 91 ust 2 ustawy o VAT, tj. korektę w okresie 10 lat, licząc od roku, w którym dany budynek został oddany do użytkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jestprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Wyrażoną w cytowanym wyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 90 ustawy.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 90 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 90 ust. 3 ustawy:

Art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że:

Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje.

Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy.

W art. 91 ustawy zostały określone zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego.

Stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:

Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 3 ustawy:

Korekta, o której mowa w art. 91 ustawy odnosi się m.in. do takich towarów, które stanowią u podatnika środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, a także grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Z powyższych przepisów wynika, że podatnik jest zobowiązany do rozpoznania prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i usług oraz dokonania ewentualnej korekty odliczonego bądź nieodliczonego podatku w przypadku późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany sposobu wykorzystania.

Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywanej z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych np. budynków ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka jako osoba prawna rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie lokali mieszkalnych oraz użytkowych. Usługi polegające na wynajmie lokali opodatkowane będą zarówno podstawową stawką podatku od towarów i usług, jak również korzystać będą ze zwolnienia z podatku VAT. W celu prowadzenia opisanej wyżej działalności Spółka nabyła Budynki wraz z gruntem oraz infrastrukturą wokół budynku taką jak przyłącza, chodniki, miejsca parkingowe, ogrodzenia, stojaki dla rowerów, ławki itp. W związku z wykonywaniem zarówno działalności opodatkowanej i zwolnionej z podatku VAT Spółka zobowiązana jest do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia Nieruchomości zgodnie z proporcją, o której mowa w art. 90 ust. 2 i nast. ustawy o podatku VAT. Budynki będą spełniać warunki do uznania ich za środki trwałe. Jednakże Budynki nie będą podlegać amortyzacji w rozumieniu przepisów ustawy o CIT. Budynki ujęte będą jako nieruchomości inwestycyjne, wyceniane w wartości godziwej. Budynki również nie zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

Wątpliwości Spółki sprowadzają się do ustalenia, czy z tytułu nabycia Budynków, które spełniają definicję środka trwałego ale nie podlegają amortyzacji, Spółka ma obowiązek stosować korektę podatku VAT naliczonego, o której mowa art. 91 ust. 2 ustawy.

Z uwagi na brzmienie cytowanych wyżej przepisów należy zauważyć, że obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności zwolnionych od podatku.

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany wyłącznie z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (lub usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że obowiązku stosowania korekt nie zmienia fakt, że środek trwały nie podlega u Państwa amortyzacji na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie bowiem z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.):

W myśl art. 16c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:

Zgodnie z ww. art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Należy zauważyć, że wskazany art. 16c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wymienia również jako niepodlegające amortyzacji grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które w zakresie podatku od towarów i usług są objęte ww. przepisem art. 91 ust. 2 ustawy.

W przypadku art. 91 ust. 2 ustawy ustawodawca posłużył się określeniem „zaliczanych”, a nie zaliczonych do środków trwałych, zatem chodzi tu o takie towary, w tym nieruchomości, które co do zasady są zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji, a budynki takimi są. Zatem fakt, że dany środek trwały nie podlega amortyzacji pozostaje bez znaczenia dla zaistniałej sytuacji, bowiem zasadą jest, że wszelkie nieruchomości (a zatem i budynki mieszkalne) podlegają uregulowaniom art. 91 ust. 2 ustawy i ma do nich zastosowanie 10-letni okres korekty.

W efekcie odpowiadając na Państwa pytanie stwierdzić należy, że w odniesieniu do podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia opisanych we wniosku Budynków, Spółka ma obowiązek stosować korektę podatku VAT naliczonego, o której mowa art. 91 ust. 2 ustawy, tj. korektę w okresie 10 lat, licząc od roku, w którym dany Budynek został oddany do użytkowania.

Zatem, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazuję, że Państwa stwierdzenie zawarte w stanowisku:

potraktowałem jako oczywistą omyłkę pisarską i przyjąłem, że powinien być to art. 91 ust. 1 ustawy.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.