Interpretacja indywidualna z dnia 29 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-1.4012.103.2026.4.PS

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lutego 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 10 marca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą obejmującą działalność dziennikarską, krytycznofilmową, ekspercką, konferansjerską oraz organizacyjną w obszarze kultury i rynku audiowizualnego.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca:

• pełni funkcję (…), gdzie odpowiada m.in. za reprezentowanie uczelni w relacjach zagranicznych, podczas wydarzeń branżowych, festiwali filmowych, konferencji i spotkań oficjalnych,
• prowadzi zajęcia dydaktyczne oraz występuje publicznie jako ekspert branżowy,
• współpracuje z nadawcami telewizyjnymi (…), występując jako komentator i ekspert filmowy,
• prowadzi bloki filmowe w programach telewizyjnych oraz bierze udział w programach o charakterze publicystycznym,
• realizuje relacje wideo i komentarze eksperckie dla portali internetowych (m.in. …) z międzynarodowych wydarzeń filmowych takich jak ceremonia wręczenia Oscarów, Europejskie Nagrody Filmowe, Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes, Wenecji, Toronto oraz inne wydarzenia branżowe,
• prowadzi premiery filmowe, spotkania z twórcami, panele dyskusyjne i wydarzenia festiwalowe w kraju i za granicą.

Charakter działalności Wnioskodawcy polega na stałej obecności publicznej oraz występowaniu w mediach audiowizualnych, podczas wydarzeń o wysokim stopniu formalizacji oraz w przestrzeni międzynarodowej, gdzie obowiązują określone standardy wizerunkowe.

W związku z powyższym Wnioskodawca nabył odzież o charakterze formalnym i sceniczno‑reprezentacyjnym (m.in. garnitury, marynarki, koszule, obuwie formalne), wykorzystywaną w trakcie wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą - w szczególności podczas wystąpień telewizyjnych, wydarzeń branżowych, konferencji, premier filmowych, festiwali oraz oficjalnych spotkań międzynarodowych.

Zakup tej odzieży wynika z obiektywnych wymogów zawodowych związanych z reprezentacją instytucji, udziałem w wydarzeniach o charakterze oficjalnym oraz występowaniem w mediach audiowizualnych. Zachowanie odpowiedniego standardu ubioru stanowi element wykonywania działalności gospodarczej Wnioskodawcy i wpływa na możliwość realizacji kontraktów medialnych oraz reprezentacyjnych.

Wnioskodawca zamierza w przyszłości nabywać odzież o analogicznym charakterze, przeznaczoną do wykorzystywania w tożsamym zakresie działalności.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabywana odzież jest wykorzystywana w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT.

Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1.Nieograniczony obowiązek podatkowy

Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Moje centrum interesów życiowych oraz miejsce zamieszkania znajduje się w Polsce.

2.Od kiedy Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą

Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia 18 czerwca 2020 r.

3.Forma opodatkowania i dokumentacja

Dochody z działalności gospodarczej opodatkowane są podatkiem liniowym rozliczanym Książką Przychodów i Rozchodów.

4.Wyjaśnienie pojęć odzieży

Pod pojęciem „odzieży formalnej” Wnioskodawca rozumie elegancką odzież wykorzystywaną podczas wydarzeń branżowych, takich jak festiwale filmowe, premiery, konferencje prasowe, spotkania branżowe czy wydarzenia medialne. Uczestnictwo w nich wymaga przestrzegania ściśle określonej etykiety: Wnioskodawca nie może pojawiać się na nich w ubraniach z logo firm, ubrania te muszą też spełniać określony wymóg formalny: na festiwale filmowe takie, jak Cannes, nie można pojawić się na czerwonym dywanie w ubraniu innym niż smoking i biała koszula, na Oscarach Wnioskodawca nie może nosić innych butów niż na wysokiej podeszwie, na uroczystość nie da się wejść w ubraniu innym niż czarna marynarka smokingowa z białą koszulą oraz czarne spodnie. Są to ubrania, które są bezużyteczne na co dzień, bo nie da się ich wykorzystać w życiu codziennym. Trudno sobie wyobrazić, żeby Wnioskodawca wybrał się np. na imprezę w (…) w takim ubraniu.

Pod pojęciem „odzieży sceniczno-reprezentacyjnej” Wnioskodawca rozumie odzież wykorzystywaną w związku z wystąpieniami publicznymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności podczas:

• prowadzenia wydarzeń filmowych,
• wystąpień na scenie,
• moderowania paneli dyskusyjnych,
• występów w programach telewizyjnych,
• nagrań medialnych,
• obecności na czerwonych dywanach festiwali filmowych.

Odzież ta ma charakter reprezentacyjny i jest związana z publicznym wykonywaniem działalności zawodowej jako dziennikarz filmowy, prowadzący wydarzenia oraz wykładowca. Telewizje, dla których Wnioskodawca pracuje, a także partnerzy, dla których Wnioskodawca wykonuje działalność konferansjerską, mają określony kodeks, który obowiązuje ludzi mediów. W programach telewizyjnych, w których Wnioskodawca pokazuje się na co dzień, może występować wyłącznie w odzieży, na której nie widać metek firm i która jest nieznoszona. Do prowadzenia konferansjerki Wnioskodawca nie może używać odzieży, w której chodzi na co dzień, bo to muszą być ubrania, które sprawiają wrażenie nowości. Wnioskodawca nie zostałby zatrudniony do prowadzenia premiery albo konferencji prasowej, gdyby się na nich pokazał w ubraniach, w których ma zdjęcia na Facebooku w codziennej sytuacji. Podobnie jest z antenami telewizji - programy, dla których Wnioskodawca pracuje, pokazują widzom świat elegancki, a nie ubrań, które nosi się na co dzień.

5.Charakter odzieży sceniczno-reprezentacyjnej

a)Odzież ta nie jest opatrzona logo firmy, natomiast jej charakter jest ściśle związany z publicznym wykonywaniem działalności zawodowej, w szczególności wystąpieniami w mediach oraz prowadzeniem wydarzeń branżowych.

b)Odzież ta jest ściśle związana z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na działalności dziennikarskiej, medialnej oraz wystąpieniach publicznych. Wizerunek i sposób prezentacji są istotnym elementem wykonywania tej działalności.

c)Odzież ta wykorzystywana jest w praktyce wyłącznie podczas wykonywania działalności gospodarczej, tj. podczas wydarzeń branżowych, nagrań telewizyjnych, festiwali filmowych, konferencji oraz spotkań zawodowych.

6.Możliwość wykorzystania prywatnego

Ze względu na charakter działalności oraz specyfikę odzieży wykorzystywanej podczas wydarzeń branżowych, jej zakup jest uzasadniony potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. W praktyce odzież ta wykorzystywana jest w ramach wykonywania działalności zawodowej, a nie na co dzień.

7.Dokumentowanie wydatków

Wydatki na zakup odzieży są i będą dokumentowane fakturami VAT, wystawionymi na dane działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

8.Faktury VAT

Faktury dokumentujące zakup odzieży są/będą wystawiane na Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę z wykazanym podatkiem VAT.

Pytania

1)Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup opisanej odzieży, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług? (oznaczone we wniosku nr 3)

2)Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów odzieży nabywanej w przyszłości w analogicznym celu i zakresie wykorzystania? (oznaczone we wniosku nr 4)

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu (oraz będzie przysługiwało w przyszłości) prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup opisanej odzieży, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, a nabywana odzież wykorzystywana jest w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych (usługi medialne, eksperckie, konferansjerskie, organizacyjne). Tym samym spełniona jest podstawowa przesłanka prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Ustawa o VAT nie zawiera przepisu wyłączającego wprost możliwość odliczenia podatku naliczonego od wydatków na odzież w sytuacji, gdy pozostaje ona w związku z działalnością opodatkowaną.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego zarówno od wydatków już poniesionych, jak i od wydatków ponoszonych w przyszłości w analogicznym zakresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a)nabycia towarów i usług,

b)dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Uprawnienie do dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługuje zatem w przypadku nabycia towarów i usług, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Należy zauważyć, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością. Jednakże ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć zatem charakter pośredni lub bezpośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast, ze związkiem pośrednim nabywanych towarów i usług z działalnością podatnika mamy do czynienia w sytuacji, gdy ponoszone wydatki nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.

Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają pośredni związek z działalnością, musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości.

Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą obejmującą działalność dziennikarską, krytycznofilmową, ekspercką, konferansjerską oraz organizacyjną w obszarze kultury i rynku audiowizualnego. Charakter Pana działalności polega na stałej obecności publicznej oraz występowaniu w mediach audiowizualnych, podczas wydarzeń o wysokim stopniu formalizacji oraz w przestrzeni międzynarodowej, gdzie obowiązują określone standardy wizerunkowe. W związku z powyższym nabył Pan odzież o charakterze formalnym i sceniczno‑reprezentacyjnym (m.in. garnitury, marynarki, koszule, obuwie formalne), wykorzystywaną w trakcie wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą - w szczególności podczas wystąpień telewizyjnych, wydarzeń branżowych, konferencji, premier filmowych, festiwali oraz oficjalnych spotkań międzynarodowych. Zachowanie odpowiedniego standardu ubioru stanowi element wykonywania przez Pana działalności gospodarczej i wpływa na możliwość realizacji kontraktów medialnych oraz reprezentacyjnych. Zamierza Pan w przyszłości nabywać odzież o analogicznym charakterze, przeznaczoną do wykorzystywania w tożsamym zakresie działalności. Jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabywana odzież jest wykorzystywana w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT. Pod pojęciem „odzieży formalnej” rozumie Pan elegancką odzież wykorzystywaną podczas wydarzeń branżowych, takich jak festiwale filmowe, premiery, konferencje prasowe, spotkania branżowe czy wydarzenia medialne. Uczestnictwo w nich wymaga przestrzegania ściśle określonej etykiety: nie może Pan pojawiać się na nich w ubraniach z logo firm, ubrania te muszą też spełniać określony wymóg formalny. Pod pojęciem „odzieży sceniczno-reprezentacyjnej” rozumie Pan odzież wykorzystywaną w związku z wystąpieniami publicznymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności podczas: prowadzenia wydarzeń filmowych, wystąpień na scenie, moderowania paneli dyskusyjnych, występów w programach telewizyjnych, nagrań medialnych, obecności na czerwonych dywanach festiwali filmowych. Odzież ta ma charakter reprezentacyjny i jest związana z publicznym wykonywaniem działalności zawodowej jako dziennikarz filmowy, prowadzący wydarzenia oraz wykładowca. Telewizje, dla których Pan pracuje, a także partnerzy, dla których wykonuje Pan działalność konferansjerską, mają określony kodeks, który obowiązuje ludzi mediów. W programach telewizyjnych, w których pokazuje się Pan na co dzień, może Pan występować wyłącznie w odzieży, na której nie widać metek firm i która jest nieznoszona. Do prowadzenia konferansjerki nie może Pan używać odzieży, w której chodzi na co dzień, bo to muszą być ubrania, które sprawiają wrażenie nowości. Ze względu na charakter działalności oraz specyfikę odzieży wykorzystywanej podczas wydarzeń branżowych, zakup odzieży jest uzasadniony potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. W praktyce odzież ta wykorzystywana jest w ramach wykonywania działalności zawodowej, a nie na co dzień.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup odzieży.

W tym miejscu wskazać należy, że fakt istnienia bezpośredniego związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku jest również akcentowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W orzeczeniu z 6 kwietnia 1995 r. (w sprawie C-4/94, BLP Group plc v. Commissioners of Customs & Excise), TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia podatku jest uzależnione od bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi (ang. direct and immediate link with the taxable transactions). Także w wyroku z 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank plc), TSUE nie miał wątpliwości, że art. 2 Pierwszej Dyrektywy i art. 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. Ponadto Trybunał w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta przesądził, że w sytuacji gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika.

W orzeczeniu z 27 września 2001 r. w sprawie CIBO Participations S.A. (C-16/00) Trybunał doszedł do wniosku, że aby możliwe było odliczenie VAT naliczonego, musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy wydatkiem a sprzedażą opodatkowaną VAT, co oznacza, że wydatek musi stanowić element kosztowy sprzedaży opodatkowanej. Niemniej TSUE stwierdził, że wydatki na doradztwo związane z procesem przejmowania spółek zależnych przez CIBO stanowią koszty ogólne, mające związek z działalnością opodatkowaną tej spółki.

W świetle powyższego orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że kierując się wykładnią dokonywaną w zgodzie z zasadami VI Dyrektywy (od 1 stycznia 2007 r. - Dyrektywy 2006/112/WE), na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy, podobnie jak i art. 17(2)(3) i (5) VI Dyrektywy (art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE) należy przyjąć - co do zasady - że niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami (wydatkami), a konkretną transakcją opodatkowaną. Wydatki te powinny stanowić część składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie. Jednak brak takiej konkretnej transakcji opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT. W przypadku bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych wprawdzie nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług, a sprzedażą opodatkowaną, lecz w sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy produktów podatnika, pozostając w ten sposób w pośrednim związku z jego opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych zakupów (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna działalność daje prawo do odliczenia VAT.

W odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy należy wskazać, że wydatków na zakup odzieży nie można zaliczyć do wydatków związanych - ani bezpośrednio, ani pośrednio - z opodatkowaną działalnością gospodarczą.

Wbrew Pana twierdzeniu nie można uznać, że zakupiona odzież jest wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie wykorzystuje Pan odzież w trakcie wykonywania czynności związanych z działalnością gospodarczą - w szczególności podczas wystąpień telewizyjnych, wydarzeń branżowych, konferencji, premier filmowych, festiwali oraz oficjalnych spotkań międzynarodowych, jednak z opisu sprawy nie wynika, aby zakup odzieży był elementem koniecznym, a tym samym wydatkiem bez którego nie można prowadzić działalności gospodarczej w podanym przez Pana zakresie.

Nie ulega wątpliwości, że odzież jest przydatnym i pożądanym przez Pana zasobem, jednak stanowi element Pana wizerunku i głównie takiemu celowi ma ona służyć.

Wskazał Pan, że zachowanie odpowiedniego standardu ubioru wpływa na możliwość realizacji kontraktów medialnych oraz reprezentacyjnych. Nie można jednak uznać, że przesądza to o tym, że wydatki na zakup odzieży, są wydatkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy odnieść się do wykładni językowej pojęcia reprezentacji. I tak reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu każdych działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.

Obejmuje ona zarówno działania zmierzające do:

• stworzenia oczekiwanego wizerunku, pozycji podatnika jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jak i
• stworzenia korzystnych warunków w celu nawiązania nowych lub też podtrzymania (rozszerzenia) dotychczasowych kontaktów.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów czy współpracy.

Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu dbałość o wizerunek. Ocena charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w jego działalności gospodarczej.

Odnosząc się do powyższego należy również wskazać, że zakupy odpowiednich ubrań stanowią generalnie wydatki związane z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu społecznym. Zatem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież. Dlatego też zakup odzieży stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, czy też obuwia, w sytuacji gdy rzeczy te utraciły charakter osobisty, na przykład z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.

Obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy, itp. Podkreślić należy, że schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, a z pewnością nie warunkuje sukcesów w jej prowadzeniu.

Niewątpliwie w wykonywanej przez Pana działalności dbałość o wizerunek zewnętrzny jest bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych.

Wykazany przez Pana związek zakupów odzieży z prowadzoną działalnością gospodarczą jest tak daleko pośrednim, że nie można przyjąć, że wpływa w jakikolwiek sposób na działalność generującą podatek należny. Trudno zatem przesądzać, że może być decydującym warunkiem, od którego uzależnione jest powodzenie przy realizacji kontraktów medialnych oraz reprezentacyjnych.

Zatem ponoszenie przez Pana wydatków na zakup odzieży nie pozostaje w pośrednim czy bezpośrednim i ścisłym związku z czynnościami opodatkowanymi, które rodzą prawo do odliczenia.

W opisanej przez Pana sytuacji, pomimo, że wskazał Pan, że nabywana odzież jest wykorzystywana w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, wydatki ponoszone na zakup odzieży nie mają ścisłego i niebudzącego wątpliwości związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem opisane wydatki nie wiążą się również z całokształtem funkcjonowania Pana działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa, jak również przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne sprawy, stwierdzić należy, że skoro zakup odzieży nie ma związku z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, to na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, nie przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ich zakup.

Podsumowując, nie ma oraz nie będzie Pan miał prawa do odliczenia podatku naliczonego od faktur dokumentujących zakup odzieży, o której mowa we wniosku.

Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.