Interpretacja indywidualna z dnia 5 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.159.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH (zwana dalej „Spółką”, „Wnioskodawcą”) jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech. Spółka specjalizuje się w produkcji (…) dla branży (…). Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik w Niemczech pod numerem podatkowym: (…) oraz pod numerem identyfikacyjnym VAT: (…). W ramach nowego modelu działalności Spółka zarejestrowała się także jako podatnik VAT w Polsce (NIP (…)).

Działalność Spółki w państwie jej siedziby, tj. w Niemczech, polega na opracowywaniu, produkcji oraz globalnej dystrybucji przemysłowych urządzeń (…). A. GmbH jest niemieckim producentem, który w zakładzie w (…) rozwija i wytwarza m.in. (…) oraz inne systemy dla techniki (…), a także dostarcza swoje produkty klientom na całym świecie. W Niemczech przedsiębiorstwo dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi i kadrowymi, które umożliwiają przeprowadzenie pełnego procesu produkcyjnego. Ponadto dostępna jest infrastruktura biurowa i magazynowa, zapewniająca sprawną obsługę logistyczną oraz terminową dostawę. Spółka jest zorganizowana zgodnie z prawem niemieckim w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (GmbH). Zarząd odpowiada za strategiczne i operacyjne kierowanie przedsiębiorstwem. Zespół administracyjny i sprzedażowy zajmuje się obsługą klientów oraz koordynacją procesów biznesowych, wspierając tym samym kompleksową działalność operacyjną spółki z jej siedziby w Niemczech.

W ramach planowanej działalności na terytorium Polski Wnioskodawca będzie nabywał towary od polskiej Spółki powiązanej B. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka powiązana”). Spółka powiązana produkuje towary wyłącznie dla Wnioskodawcy. Produkcja następuje z materiałów, które Spółka powiązana nabywa we własnym zakresie (częściowo również od Wnioskodawcy). Wnioskodawca posiada (…)% udziałów w Spółce powiązanej. Własność nabywanych od polskiej Spółki powiązanej towarów przechodzi na Wnioskodawcę po wydaniu ich z magazynu. Zatem po zakończeniu procesu produkcji przez polską Spółkę powiązaną i podczas procesu ich magazynowania produkty są własnością polskiego podmiotu powiązanego.

Nabyte towary Wnioskodawca będzie następnie odsprzedawał kontrahentom w Polsce, innych krajach UE lub w krajach trzecich. Ostateczni nabywcy, na rzecz których Spółka dokonywać będzie dostawy towarów to podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

Towary będą transportowane bezpośrednio od Spółki powiązanej do ostatecznego nabywcy. Za organizację transportu będzie odpowiadał Wnioskodawca lub ostateczny nabywca. W zależności od ustalonych warunków dostawy przejście prawa do rozporządzania towarami jak właściciel między Spółką a ostatecznymi nabywcami może następować w Polsce - przy warunkach FCA lub w miejscu zakończenia dostawy - przy warunkach DAP. Zarówno Wnioskodawca jak i Spółka Powiązana będą posługiwać się polskimi numerami NIP. Kontrahenci z innych państw Unii Europejskiej będą używać numerów identyfikacyjnych właściwych dla swoich krajów.

Co do zasady polska Spółka powiązana będzie dostarczać do Wnioskodawcy towary. W celu realizacji procesów operacyjnych w przyszłości planowane jest jednak również aby Wnioskodawca korzystał z usług polskiej Spółki powiązanej w zakresie organizowania usług spedycyjnych.

Nie istnieje specjalna umowa pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką powiązaną w zakresie świadczeń o których mowa we wniosku. Między spółkami funkcjonuje relacja zleceniobiorca-zleceniodawca, w ramach której polska Spółka Powiązana wykonuje produkty dla Wnioskodawcy na podstawie poszczególnych zleceń. Polska Spółka powiązana produkuje towar zgodnie z otrzymanym zamówieniem. Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad produkcją.

Zasadniczo czas trwania współpracy uzależniony jest od aktualnie uzgodnionych zamówień oraz ich zakresu. Każde zamówienie zawierane jest na czas realizacji danej dostawy. Rozliczenia dokonywane są w odniesieniu do poszczególnych dostaw, przy czym warunki oraz sposób płatności określane są w odpowiednich dokumentach zamówieniowych. Płatności realizowane są zazwyczaj po otrzymaniu faktury, zgodnie z ustalonymi terminami płatności.

Polska spółka B. Sp. z o.o. dysponuje zarządem odpowiedzialnym za operacyjne kierowanie przedsiębiorstwem, a także zasobami technicznymi i kadrowymi umożliwiającymi obsługę oraz produkcję zamówień składanych przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani personalnych. Nie planuje zatrudniać pracowników na terytorium Polski, nie będzie posiadać biura, magazynu, sprzętu komputerowego, środków transportu ani żadnej infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie posiadał wyodrębnionej przestrzeni w siedzibie Spółki powiązanej. Polska Spółka powiązana nie będzie udostępniać magazynu Wnioskodawcy.

Spółka nie ma prawa do dysponowania zasobami polskiej spółki powiązanej, nie będzie miała wpływu na jej decyzje operacyjne ani nie będzie korzystać z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej. Nie są zawierane żadne umowy najmu, dzierżawy ani inne tytuły prawne do nieruchomości lub infrastruktury na terytorium Polski.

Całość działalności zarządczej i decyzyjnej jest prowadzona z Niemiec. Spółka podejmuje decyzje handlowe, zarządza relacjami z klientami, ustala warunki sprzedaży, prowadzi negocjacje oraz realizuje działania marketingowe wyłącznie z terytorium Niemiec. Wszelkie funkcje zarządcze i kontrolne są wykonywane przez personel zatrudniony w Niemczech.

Model działalności w Polsce zakłada zatem wyłącznie transakcje handlowe pomiędzy podmiotami powiązanymi, bez fizycznej obecności Spółki w Polsce, bez kontroli nad zasobami polskiej spółki oraz bez korzystania z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej.

Spółka powiązana jest producentem towaru i jako producent ponosi pełną odpowiedzialność gospodarczą, w tym ryzyko biznesowe. Spółka powiązana nie będzie upoważniona do reprezentowania Spółki ani do podpisywania jakichkolwiek umów na terenie Polski w imieniu Spółki.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce (zgodnie z definicją z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r) i w konsekwencji, nie będzie miała na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 Ustawy o VAT obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur ?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka stoi na stanowisku, że w związku z zaprezentowanym w opisie zdarzenia przyszłego modelem biznesowym nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. i w konsekwencji nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Zgodnie z art. 106ga oraz art. 106gb ust. 1 Ustawy o VAT, które weszły w życie z dniem 1 lutego 2026 r. podatnicy są zobowiązani do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, obowiązek ten nie będzie dotyczyć podatników, którzy nie posiadają na terytorium kraju ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Tym samym, w związku z faktem, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski nie będzie miała obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie

Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Jego definicja została natomiast zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., wydanym na podstawie Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie 282/2011”,”Rozporządzenie Wykonawcze”).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na potrzeby stosowania art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się odpowiednią trwałością oraz strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza technicznego i personalnego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby tego miejsca.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, samo posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że podatnik posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:

• wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz
• obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz
• możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek. W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-547/18 (Dong Yang Electronics) jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

W przedmiotowej sprawie nie są spełnione ww. warunki łącznie.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego i personalnego

Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnej infrastruktury technicznej ani personelu. Nie zatrudnia pracowników ani ich nie oddelegowuje do Polski, nie dysponuje biurem, magazynem, sprzętem komputerowym, środkami transportu ani innymi zasobami umożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Nie korzysta również z zasobów polskiej spółki powiązanej w sposób, który mógłby zostać uznany za przejaw prowadzenia działalności w Polsce. Personel Spółki powiązanej, z której wysyłane są towary działa wyłącznie na rzecz swojego pracodawcy.

Komunikacja bezpośrednia między przedstawicielami Wnioskodawcy a pracownikami Spółki powiązanej ma charakter wyłącznie operacyjny, tj. dotyczy ustalania potrzeb klienta, cech produktu, optymalizacji procesów, a nie poleceń służbowych. Wyłącznie przedstawiciele Spółki powiązanej zgodnie z zasadami wewnętrznej organizacji pracy mogą takie polecenia wydawać i skutecznie zmieniać zasady współpracy z pracownikami.

Fakt, że Wnioskodawca jest powiązany z polską Spółką, nie ma znaczenia dla oceny istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. TSUE w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini jednoznacznie wskazał, że kontrola kapitałowa nad podmiotem powiązanym nie jest wystarczająca do uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w państwie członkowskim, w którym działa spółka zależna. W wyroku tym TSUE orzekł także, iż spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.

Potwierdzeniem tej wykładni jest również interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 czerwca 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.180.2025.2.RST), w której organ podatkowy uznał, że rejestracja VAT oraz realizacja transakcji handlowych z polską spółką powiązaną nie prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli podatnik nie posiada w Polsce własnych zasobów umożliwiających prowadzenie działalności.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów itd.) mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski.

Brak wystarczającej trwałości struktury

Działalność Spółki na terytorium Polski nie wykazuje również cech organizacyjnego osadzenia. Spółka nie posiada tu żadnej struktury organizacyjnej, która mogłaby zostać uznana za trwałą w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011. Całość działalności operacyjnej, decyzyjnej i zarządczej prowadzona jest z Niemiec, gdzie znajduje się siedziba Spółki oraz jej zaplecze techniczne i personalne.

Czynności związane z zakupem towarów od polskiej spółki powiązanej oraz ich dalszą sprzedażą do kontrahenta choć formalnie dotyczą terytorium Polski, nie wiążą się z żadną fizyczną obecnością Spółki w Polsce. Działania te mają charakter wyłącznie transakcyjny i nie prowadzą do powstania zorganizowanej, trwałej struktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 października 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.615.2025.1.MW), w której organ uznał, że brak trwałości i samodzielności struktury wyklucza możliwość uznania, że działalność prowadzona jest w sposób zorganizowany i powtarzalny na terytorium Polski.

O stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie może również świadczyć długoterminowe korzystanie z usług danego kontrahenta (tu: Spółki powiązanej), w sytuacji, w której Spółka nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium Polski żadnych struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Relację między Wnioskodawcą a Spółką powiązaną należy więc uznać za typową relację, jaka występuje między usługobiorcą i usługodawcą.

Brak zdolności do odbioru i wykorzystania usług

Spółka nie korzysta z żadnych usług świadczonych na jej rzecz na terytorium Polski, które byłyby konsumowane przez jakąkolwiek strukturę organizacyjną. Nie istnieje żadne miejsce, w którym Spółka mogłaby odbierać usługi, zarządzać nimi czy je wykorzystywać. Całość procesów decyzyjnych, handlowych i administracyjnych realizowana jest z Niemiec, przez personel zatrudniony w siedzibie Spółki.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na ww. wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które dla tego innego podmiotu świadczy.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa unijnego i krajowego, w szczególności art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, a także utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów administracyjnych w Polsce, należy stwierdzić, że w przypadku Spółki nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Spółka nie posiada w Polsce żadnej struktury organizacyjnej, która spełniałaby łącznie przesłanki odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, wystarczającej trwałości, oraz zdolności do odbioru i wykorzystania usług świadczonych na potrzeby tego miejsca.

Brak infrastruktury, brak personelu, brak tytułu prawnego do korzystania z zasobów polskiej spółki powiązanej, a także brak jakiejkolwiek samodzielnej aktywności operacyjnej na terytorium Polski jednoznacznie wykluczają możliwość uznania, że Spółka prowadzi tu działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i trwały. Działalność Spółki ogranicza się do transakcyjnego nabywania towarów od polskiego podmiotu i ich dalszej sprzedaży, przy czym wszystkie decyzje handlowe, zarządcze i operacyjne podejmowane są wyłącznie z terytorium Niemiec.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 282/2011, Dyrektywy 2006/112/WE oraz zgodnie z wykładnią przyjętą w orzecznictwie TSUE i sądów administracyjnych. W konsekwencji, Spółka nie powinna być traktowana jako podmiot posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH (Spółka) jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech. Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w Niemczech. Spółka jest również zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce.

Działalność Spółki polega na opracowywaniu, produkcji oraz globalnej dystrybucji przemysłowych urządzeń (…). A. GmbH jest niemieckim producentem, który w zakładzie w (…) rozwija i wytwarza m.in. (…) oraz inne systemy dla techniki (…), a także dostarcza swoje produkty klientom na całym świecie. W Niemczech przedsiębiorstwo dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi i kadrowymi, które umożliwiają przeprowadzenie pełnego procesu produkcyjnego. Ponadto dostępna jest infrastruktura biurowa i magazynowa, zapewniająca sprawną obsługę logistyczną oraz terminową dostawę. W ramach planowanej działalności na terytorium Polski Spółka będzie nabywała towary od polskiej Spółki powiązanej B. Sp. z o.o. (Spółka powiązana). Spółka powiązana produkuje towary wyłącznie dla A. GmbH. Produkcja następuje z materiałów, które Spółka powiązana nabywa we własnym zakresie (częściowo również od A. GmbH). A. GmbH posiada (…)% udziałów w Spółce powiązanej. Nabyte towary Spółka będzie następnie odsprzedawała kontrahentom w Polsce, innych krajach UE lub w krajach trzecich. Ostateczni nabywcy, na rzecz których Spółka dokonywać będzie dostawy towarów to podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

Towary będą transportowane bezpośrednio od Spółki powiązanej do ostatecznego nabywcy. Za organizację transportu będzie odpowiadała Spółka lub ostateczny nabywca. W zależności od ustalonych warunków dostawy przejście prawa do rozporządzania towarami jak właściciel między Spółką a ostatecznymi nabywcami może następować w Polsce - przy warunkach FCA lub w miejscu zakończenia dostawy - przy warunkach DAP. Zarówno Spółka, jak i Spółka powiązana, będą posługiwać się polskimi numerami NIP.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C‑333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL TSUE stwierdził, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że działalność Spółki polega na opracowywaniu, produkcji oraz globalnej dystrybucji przemysłowych urządzeń (…). Spółka jest niemieckim producentem, który w zakładzie w (…) rozwija i wytwarza m.in. (…) oraz inne systemy dla techniki (…), a także dostarcza swoje produkty klientom na całym świecie. W Niemczech przedsiębiorstwo dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi i kadrowymi, które umożliwiają przeprowadzenie pełnego procesu produkcyjnego. Ponadto dostępna jest infrastruktura biurowa i magazynowa, zapewniająca sprawną obsługę logistyczną oraz terminową dostawę. Zarząd odpowiada za strategiczne i operacyjne kierowanie przedsiębiorstwem. Zespół administracyjny i sprzedażowy zajmuje się obsługą klientów oraz koordynacją procesów biznesowych, wspierając tym samym kompleksową działalność operacyjną spółki z jej siedziby w Niemczech. Całość działalności zarządczej i decyzyjnej jest prowadzona z Niemiec. Spółka podejmuje decyzje handlowe, zarządza relacjami z klientami, ustala warunki sprzedaży, prowadzi negocjacje oraz realizuje działania marketingowe wyłącznie z terytorium Niemiec. Wszelkie funkcje zarządcze i kontrolne są wykonywane przez personel zatrudniony w Niemczech. W Polsce Spółka będzie nabywać towary od polskiej Spółki powiązanej (B. Sp. z o.o.), która produkuje towary wyłącznie dla Wnioskodawcy. Produkcja następuje z materiałów, które Spółka powiązana nabywa we własnym zakresie. Wnioskodawca posiada (…)% udziałów w Spółce powiązanej. Nabyte towary Spółka będzie następnie odsprzedawała kontrahentom prowadzącym działalność gospodarczą w Polsce, innych krajach UE lub w krajach trzecich. Co do zasady polska Spółka powiązana będzie dostarczać towary, natomiast w celu realizacji procesów operacyjnych w przyszłości planowane jest również korzystanie z usług polskiej Spółki powiązanej w zakresie organizowania usług spedycyjnych. Nie istnieje specjalna umowa pomiędzy Spółką a Spółką powiązaną w zakresie świadczeń opisanych we wniosku. Między spółkami funkcjonuje relacja zleceniobiorca-zleceniodawca, w ramach której polska Spółka powiązana wykonuje produkty dla Wnioskodawcy na podstawie poszczególnych zleceń. Zasadniczo czas trwania współpracy uzależniony jest od aktualnie uzgodnionych zamówień oraz ich zakresu. Każde zamówienie zawierane jest na czas realizacji danej dostawy. Rozliczenia dokonywane są w odniesieniu do poszczególnych dostaw, przy czym warunki oraz sposób płatności określane są w odpowiednich dokumentach zamówieniowych. Płatności realizowane są zazwyczaj po otrzymaniu faktury, zgodnie z ustalonymi terminami płatności. Polska Spółka powiązana produkuje towar zgodnie z otrzymanym zamówieniem, a Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad produkcją. Polska Spółka powiązana dysponuje zarządem odpowiedzialnym za operacyjne kierowanie przedsiębiorstwem, a także zasobami technicznymi i kadrowymi umożliwiającymi obsługę oraz produkcję zamówień składanych przez Wnioskodawcę.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. We wniosku wskazali Państwo, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani personalnych. Nie planuje zatrudniać pracowników na terytorium Polski, nie będzie posiadać biura, magazynu, sprzętu komputerowego, środków transportu ani żadnej infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie posiadał wyodrębnionej przestrzeni w siedzibie Spółki powiązanej. Polska Spółka powiązana nie będzie udostępniać magazynu Wnioskodawcy. Jak już wspomniano wszelkie funkcje zarządcze i kontrolne są wykonywane przez personel zatrudniony w Niemczech. Zatem należy uznać, że Spółka nie posiada na stałe na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W Polsce Spółka nabywa towary od polskiej Spółki powiązanej, a następnie sprzedaje nabyte towary na rzecz kontrahentów z Polski, innych krajów UE oraz krajów trzecich. Towary będą transportowane bezpośrednio od Spółki powiązanej do ostatecznego nabywcy. Za organizację transportu będzie odpowiadał Wnioskodawca lub ostateczny nabywca. Spółka nie ma prawa do dysponowania zasobami polskiej Spółki powiązanej, nie będzie miała wpływu na jej decyzje operacyjne ani nie będzie korzystać z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej. Nie są zawierane żadne umowy najmu, dzierżawy ani inne tytuły prawne do nieruchomości lub infrastruktury na terytorium Polski. Model działalności w Polsce zakłada zatem wyłącznie transakcje handlowe pomiędzy podmiotami powiązanymi, bez fizycznej obecności Spółki w Polsce, bez kontroli nad zasobami polskiej spółki oraz bez korzystania z jej infrastruktury w sposób umożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka powiązana jest producentem towaru i jako producent ponosi pełną odpowiedzialność gospodarczą, w tym ryzyko biznesowe. Spółka powiązana nie będzie upoważniona do reprezentowania Spółki ani do podpisywania jakichkolwiek umów na terenie Polski w imieniu Spółki. Spółka nie ma więc możliwości korzystania z zasobów personalnych i technicznych Spółki powiązanej jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada na stałe w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych. Ponadto całość działalności zarządczej i decyzyjnej jest prowadzona z siedziby na terytorium Niemiec. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in., że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich podmiotów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym podmiotem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy podatku od towarów i usług. Jednocześnie Organ wskazuje, że w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.