Interpretacja indywidualna z dnia 5 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.157.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka (...) (dalej Spółka, Wnioskodawca) jest spółką z siedzibą w Niemczech i rezydentem podatkowym tamtejszego kraju. Podlega w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W Polsce nie prowadzi działalności w formie zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc nie podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Całość dochodu Spółki jest opodatkowana wyłącznie w Niemczech, gdzie składane są odpowiednie deklaracje podatkowe.

Z uwagi na wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium Polski jest zarejestrowana do celów podatku VAT w Polsce.

Spółka składa pliki JPK VAT, wykazując w nich zarówno podatek należny, jak i naliczony oraz składa informacje podsumowujące do właściwego urzędu skarbowego.

Za prowadzenie rejestrów VAT i przygotowanie oraz składanie plików VAT, jak i informacji podsumowujących Spółki (...) w zamian za wynagrodzenie odpowiedzialna jest spółka powiązania, A. Sp. z o.o. na podstawie zawartej umowy.

Spółka należy do Grupy (...) (dalej Grupa), specjalizującej się w produkcji (...). Spółka pełni w Grupie rolę centrum dystrybucyjnego, koordynując sprzedaż (...) produktów, wyprodukowanych przez spółki należące do grupy, do klientów indywidualnych i komercyjnych.

Spółka nabywa produkty od spółek z Grupy odpowiedzialnych za produkcję, następnie sprzedaje je do spółek w Grupie odpowiedzialnych za sprzedaż produktów Grupy w danym regionie.

Spółka w związku z pełnioną funkcją w Grupie dokonuje nabyć m.in. od A. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce. Zakupione towary następnie sprzedaje do innych podmiotów w ramach transakcji krajowych, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub eksportu towarów (odprawę celną Spółka zleca podmiotowi zewnętrznemu specjalizującemu się w odprawach).

Towary przemieszczane są bezpośrednio od dostawców Spółki do nabywców. Za organizację transportu odpowiada dostawca lub nabywca Spółki. W przypadku eksportu towarów odprawy celnej z terytorium Polski dokonuje Spółka.

Spółka w związku z prowadzoną działalnością, która podlega opodatkowaniu na terytorium Polski nie posiada własnego czy też udostępnianego jej zaplecza personalnego ani technicznego. Nie dysponuje żądną nieruchomością ani jej częścią. Tak więc nie można mówić o jakiejkolwiek stałości, niezależności czy też możliwości świadczenia usług w kontekście nieistniejącego zaplecza.

Wszelkie zasoby techniczne i osobowe Spółki niezbędne do prowadzenia działalności znajdują się w Niemczech.

Zamówienia obsługiwane są na podstawie systemu informatycznego Grupy. Nabywcy wprowadzają je do systemu i na ich podstawie Wnioskodawca dokonuje zakupów od podmiotów z Grupy.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego prawidłowe jest stanowisko Spółki (...) zgodnie, z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, a tym samym nie jest zobowiązany w myśl art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF.

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Obowiązek ten nie dotyczy m.in. wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju (art. 106ga ust. 2). W takim przypadku wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, chociaż podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane (art. 106ga ust. 3 i 4).

Nie tylko w powyższym przypadku ustawa o podatku od towarów i usług odwołuje się do stałego miejsca prowadzenia działalności. Odwołanie te są liczne w ustawie. Niemniej ustawa nie zawiera jego definicji.

To rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 15.03.2011 r. str. 1, z późn. zm.) wskazuje jak należy je interpretować na potrzeby dyrektywy 2006/112/WE oraz samego rozporządzenia.

W myśl artykułu 11 ust. 1 ww. rozporządzenia na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Z kolei ustęp 2 artykułu 11 mówi, że na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b)począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c)do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d)art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (artykuł 11 ust. 3 ww. rozporządzenia).

Na mocy art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Tak więc w świetle powyższych zapisów, aby móc mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności miejsce musi charakteryzować się:

•stałością;

•odpowiednią strukturą personalno-techniczną;

•umożliwiać odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do potrzeb tego miejsca, jak i wykonania usług.

Również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie rozstrzygał kwestię posiadania przez podmiot stałego miejsca prowadzenia działalności w kraju innym niż siedziba.

I tak w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. o sygn. C-931/19 Trybunał zauważył, że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą 2008/8, w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.

Wyrok ten pokazuje jak ważne jest spełnienie łącznie wszystkich warunków, a nie tylko jednego, aby można było uznać dane miejsce za stałe miejsce prowadzenia działalności.

Z kolei w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. 533/22 TSUE stwierdza, że nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej (VAT), mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. o sygn. C-333/20 TSUE potwierdził, że artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.

Dostępne jest też bogate orzecznictwo krajowe w kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2025 r. o sygn. akt I FSK 213/22 zauważył, że współpraca z podwykonawcami i spółkami zależnymi sama w sobie nie świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie kraju, skutkującym powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podatkowy powinien wykazać istnienie zarówno zaplecza technicznego, jak i kadrowego. Koniecznym jest udowodnienie, że spółka dysponuje lub sprawuje kontrolę nad tym zapleczem - przynajmniej w zakresie umożliwiającym wydawanie wiążących poleceń dotyczących realizacji działań na terytorium kraju.

Również w wyroku z dnia 5 czerwca 2025 r. o sygn. akt I FSK 473/22 Naczelny Sad Administracyjny zgodził się ze strona skarżącą co do braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. „Skarżąca nie miała tego rodzaju kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym polskich producentów, która pozwalałaby przypisać jej stałe miejsce prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce. Samo zaś korzystanie tu przez Spółkę z usług księgowych i bankowych pozostawało bez istotnego wpływu w zakresie ustalenia owego stałego miejsca”.

Zdaniem Wnioskodawcy nie można też pominąć objaśnień podatkowych Ministra Finansów i Gospodarki z 28 stycznia 2026 r. dotyczących zasad ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju dla potrzeb wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Zgodnie z objaśnieniami przesłankami wskazującymi na posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności jest posiadanie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecze technicznego i personalnego, własnego bądź udostępnionego, posiadanie struktury, która umożliwia świadczenie usług oraz wystarczająca stałość posiadanego zaplecza personalno-technicznego.

Spółka nie dysponuje na terytorium Polski żadną nieruchomością bądź jej częścią czy to w formie własności czy na podstawie umowy najmu bądź użyczenia. Nie ma też na terytorium Polski żadnego innego zaplecza technicznego. Spółce nie jest też udostępniany personel innego podmiotu, a w Polsce Spółka nie ma własnego.

Wszelkie decyzje związane z działaniami Spółki podejmowane są w miejscu jej siedziby w Niemczech.

Fakt, że towar od dostawców Spółki trafia bezpośrednio do nabywców i za organizację transportu odpowiedzialni są pracownicy dostawcy nie oznacza, że Spółka dysponuje jakimkolwiek personelem na terytorium Polski. Spółka nie może wydawać żadnych poleceń im, a wykonywane przez nich czynności są wykonywane w ramach stosunku pracy łączącego ich dostawcą Spółki.

Jeżeli powyższa okoliczność byłaby wystarczająca do uznania, że Spółka ma stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, to każda spółka, której towar trafia bezpośrednio od dostawcy do nabywcy i za organizację transportu odpowiedzialny jest dostawca, miałaby stałe miejsce prowadzenia działalności w miejscu prowadzenia działalności przez dostawcę.

Również fakt organizacji transportu przez nabywcę jest często spotykaną okolicznością, która w żadnym wypadku nie determinuje posiadania stałego miejsca powadzenia działalności przez sprzedawcę na terytorium kraju.

Podmioty, od których Spółka nabywa towar i którym sprzedaje są podmiotami powiązanymi, jednak to nie Spółka posiada udziały w polskich podmiotach i to nie on ma wpływ na wybór zarządu polskich spółek.

Wnioskodawca nie prowadzi żadnych działań sprzedażowych bądź marketingowych na terytorium Polski mających na celu pozyskanie nowych nabywców. To na podstawie zamówień, które wprowadzone są do systemu informatycznego Grupy przez nabywców, do którego dostęp ma Spółka dokonywane są nabycia od polskich podmiotów i to pracownicy Spółki w Niemczech je obsługują.

Na koniec Spółka zauważa, że fakt zarejestrowania do celów podatku VAT w Polsce nie może w jakikolwiek sposób przesądzać o posiadaniu przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami Spółka była zobowiązana do dokonania rejestracji, pomimo braku stałego miejsca prowadzenia działalności.

Wnioskodawca chciałby również zwrócić uwagę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0114-KDIP1-2.4012.621.2025.2.RM z dnia 3 grudnia 2025 r., w której organ interpretacyjny uznał, że Wnioskodawca nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie działania związane z podejmowaniem decyzji zarządczych i biznesowych podejmowane są przez Spółkę poza Polską. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W świetle powyższego Spółka zauważa, że nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i nie jest zobowiązana do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF, choć może wystawiać faktury za pośrednictwem KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) jest spółką z siedzibą w Niemczech, rezydentem podatkowym tamtejszego kraju i podlega tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Całość dochodu Spółki jest opodatkowana wyłącznie w Niemczech, gdzie składane są odpowiednie deklaracje podatkowe. Z uwagi na wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu Spółka jest zarejestrowana do celów podatku VAT w Polsce. Spółka należy do Grupy (...) (Grupa), specjalizującej się w produkcji (...). Spółka pełni w Grupie rolę centrum dystrybucyjnego, koordynując sprzedaż (...) produktów, wyprodukowanych przez spółki należące do grupy, do klientów indywidualnych i komercyjnych. Spółka nabywa produkty od spółek z Grupy odpowiedzialnych za produkcję, następnie sprzedaje je do spółek w Grupie odpowiedzialnych za sprzedaż produktów Grupy w danym regionie. Spółka w związku z pełnioną funkcją w Grupie dokonuje nabyć m.in. od A. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce. Zakupione towary następnie sprzedaje do innych podmiotów w ramach transakcji krajowych, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub eksportu towarów (odprawę celną Spółka zleca podmiotowi zewnętrznemu specjalizującemu się w odprawach). Towary przemieszczane są bezpośrednio od dostawców Spółki do nabywców. Za organizację transportu odpowiada dostawca lub nabywca Spółki. W przypadku eksportu towarów odprawy celnej z terytorium Polski dokonuje Spółka. Zamówienia obsługiwane są na podstawie systemu informatycznego Grupy. Nabywcy wprowadzają je do systemu i na ich podstawie Wnioskodawca dokonuje zakupów od podmiotów z Grupy.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT oraz czy jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”.W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka należy do Grupy (...) (Grupa), specjalizującej się w produkcji (...). Spółka pełni w Grupie rolę centrum dystrybucyjnego, koordynując sprzedaż (...) produktów, wyprodukowanych przez spółki należące do grupy, do klientów indywidualnych i komercyjnych. Spółka nabywa produkty od spółek z Grupy odpowiedzialnych za produkcję, następnie sprzedaje je do spółek w Grupie odpowiedzialnych za sprzedaż produktów Grupy w danym regionie. Spółka w związku z pełnioną funkcją w Grupie dokonuje nabyć m.in. od A. Sp. z o.o. i B. Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce. Zakupione towary następnie sprzedaje do innych podmiotów w ramach transakcji krajowych, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub eksportu towarów (odprawę celną Spółka zleca podmiotowi zewnętrznemu specjalizującemu się w odprawach). Towary przemieszczane są bezpośrednio od dostawców Spółki do nabywców. Za organizację transportu odpowiada dostawca lub nabywca Spółki. W przypadku eksportu towarów odprawy celnej z terytorium Polski dokonuje Spółka. Zamówienia obsługiwane są na podstawie systemu informatycznego Grupy. Nabywcy wprowadzają je do systemu i na ich podstawie Wnioskodawca dokonuje zakupów od podmiotów z Grupy.

Należy jednak wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie dysponuje na terytorium Polski żadną nieruchomością bądź jej częścią czy to w formie własności czy na podstawie umowy najmu bądź użyczenia. Spółka nie ma też na terytorium Polski żadnego innego zaplecza technicznego, a wszelkie zasoby techniczne Spółki niezbędne do prowadzenia działalności znajdują się w Niemczech. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie posiada własnego czy też udostępnianego jej zaplecza personalnego na terytorium Polski, a w Niemczech znajdują się wszelkie zasoby osobowe Spółki niezbędne do prowadzenia działalności. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka (...) nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda nabywa na terytorium Polski usługi od dostawców Spółki, którzy są odpowiedzialni za organizację transportu towarów, jednak jak wynika z wniosku towary od dostawców Spółki trafiają bezpośrednio do nabywców, a za organizację transportu odpowiedzialni są pracownicy dostawcy. Spółka nie dysponuje jakimkolwiek personelem na terytorium Polski, nie może wydawać żadnych poleceń pracownikom dostawców, a wykonywane przez nich czynności są wykonywane w ramach stosunku pracy łączącego ich z dostawcą Spółki. Tym samym należy wskazać, że Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz.

W konsekwencji Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców (dostawców Spółki) porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości, zasobów technicznych oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Spółka nie sprawuje również kontroli nad zapleczem usługodawców (dostawców). Dodatkowo wszelkie decyzje związane z działaniami Spółki podejmowane są w miejscu jej siedziby w Niemczech. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.