Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.309.2026.1.JG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 16 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działki nr 1.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W 2010 r. Wnioskodawczyni oraz A. A. nabyli nieruchomości położone miejscowości (…). Nabyli oni: W ww. udziałach po 1/2 części własność nieruchomości obejmującej działki nr 2, 3, 4 i 5, w udziałach po 1/4 części udział wynoszący łącznie 1/2 części w nieruchomości obejmującej działki nr 6, 7, 8 i 9.

Następnie, po śmierci A.A. w 2010 r., udział należący do niego wszedł do spadku. Spadek po A.A. nabyła w całości jego córka B. B. W konsekwencji współwłaścicielkami wskazanych wyżej nieruchomości stały się: Wnioskodawczyni oraz B.B.

W 2011 r. pomiędzy Wnioskodawczynią a B.B. doszło do częściowego zniesienia współwłasności oraz umowy sprzedaży. Na mocy tej czynności dokonano częściowego zniesienia współwłasności w ten sposób, że Wnioskodawczyni nabyła na wyłączną własność nieruchomość obejmującą działki nr 2, 3, 4 i 5.

W związku ze zniesieniem współwłasności Wnioskodawczyni została zobowiązana do dokonania na rzecz B.B. spłaty. Ponadto B. B. sprzedała Wnioskodawczyni udział wynoszący 1/4 części we współwłasności nieruchomości obejmującej działki nr 6, 7, 8 i 9.

W rezultacie powyższych czynności Wnioskodawczyni stała się wyłącznym właścicielem nieruchomości obejmującej działki nr 2, 3, 4 i 5 oraz właścicielem udziału wynoszącego 1/2 części w nieruchomości drogowej obejmującej działki nr 6, 7, 8 i 9.

Wnioskodawczyni zawarła już umowy przedwstępne dotyczące sprzedaży działek nr 2, 3, 4 i 5 wraz z odpowiednimi udziałami w drogach wewnętrznych. Niezależnie od tych transakcji, Wnioskodawczyni rozważa również sprzedaż ostatniej należącej do niej działki, tj. działki nr 1.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku: nie została zawarta żadna umowa przedwstępna dotycząca działki nr 1, nie został wybrany nabywca tej działki, nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa, zgody ani uprawnienia do działania w związku z tą nieruchomością, Wnioskodawczyni nie zobowiązała się wobec jakiejkolwiek osoby trzeciej do podejmowania czynności przygotowujących działkę nr 1 do inwestycji lub sprzedaży. Wnioskodawczyni nie wyklucza, że w przyszłości działka nr 1 zostanie przez nią sprzedana. Na obecnym etapie rozważana sprzedaż ma charakter przyszły i niepewny, ale jest brana pod uwagę jako element wyzbycia się pozostałych składników prywatnego majątku nabytego pierwotnie na cele osobiste.

Wnioskodawczyni wskazuje, że działka nr 1, podobnie jak pozostałe działki nabyte w ramach tej samej nieruchomości, została nabyta do majątku prywatnego. Celem jej nabycia nie było prowadzenie działalności gospodarczej, wykorzystywanie nieruchomości do czynności opodatkowanych ani jej dalsza odsprzedaż z zyskiem. Nieruchomość została nabyta z zamiarem realizacji celów osobistych Wnioskodawczyni, tj. budowy domu wspólnie z partnerem. Zamierzenie to nie zostało jednak zrealizowane. W związku ze zmianą planów życiowych Wnioskodawczyni podjęła decyzję o sukcesywnej sprzedaży posiadanych działek. Sprzedaż ta nie jest wynikiem zamiaru handlowego ani elementem zorganizowanej aktywności gospodarczej, lecz konsekwencją rezygnacji z pierwotnie planowanego prywatnego sposobu wykorzystania nieruchomości.

Działka nr 1 nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, użyczenia ani innego odpłatnego lub nieodpłatnego udostępnienia na rzecz osób trzecich. Wnioskodawczyni nie odliczała podatku VAT w związku z nabyciem tej nieruchomości ani w związku z wydatkami dotyczącymi tej nieruchomości. W odniesieniu do tej nieruchomości Wnioskodawczyni nie ponosiła również nakładów inwestycyjnych. Wnioskodawczyni nie podejmowała także aktywnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. W szczególności nie dokonywała działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności działki nr 1 przed sprzedażą, nie występowała o decyzje administracyjne związane z przygotowaniem tej nieruchomości do inwestycji lub sprzedaży, nie inicjowała zmian planistycznych, nie udzielała potencjalnym nabywcom prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ani nie udzielała pełnomocnictw do uzyskiwania decyzji, uzgodnień lub warunków technicznych dotyczących tej działki. Wnioskodawczyni od 2017 r. jest czynnym podatnikiem VAT, jednak status ten wynika z wynajmu innych nieruchomości należących do niej, tj. pokoju hotelowego oraz mieszkania wynajmowanego na cele biurowe. Nieruchomości te zostały nabyte z zamiarem prowadzenia działalności zarobkowej. Natomiast działka nr 1, będąca przedmiotem niniejszego wniosku, nie była nabyta ani wykorzystywana w takim celu.

Pytanie

Czy planowana w przyszłości sprzedaż przez Wnioskodawczynię działki nr 1 będzie stanowiła czynność dokonywaną przez Wnioskodawczynię w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, planowana w przyszłości sprzedaż działki nr 1 nie będzie dokonana w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W konsekwencji transakcja ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Niewątpliwie grunt stanowi towar w rozumieniu ustawy, a jego zbycie może co do zasady mieścić się w pojęciu dostawy towarów. Sama ta okoliczność nie oznacza jednak jeszcze, że każda sprzedaż nieruchomości automatycznie podlega VAT. Dla objęcia danej czynności opodatkowaniem konieczne jest bowiem nie tylko to, aby czynność miała charakter odpłatnej dostawy towarów, lecz także to, aby została wykonana przez podmiot działający przy tej konkretnej transakcji w charakterze podatnika VAT. Kluczowe znaczenie ma zatem nie sam przedmiot sprzedaży, lecz status podmiotu dokonującego zbycia oraz charakter jego aktywności w odniesieniu do tej właśnie czynności.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikiem jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, rozumianą m.in. jako działalność handlowców lub wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z tego względu nie każda czynność rozporządzenia własnym majątkiem przez osobę fizyczną może być uznana za działalność gospodarczą. Sprzedaż składnika majątku osobistego, który nie został nabyty dla celów handlowych ani nie był wykorzystywany dla potrzeb działalności zarobkowej, co do zasady nie oznacza jeszcze, że zbywca staje się podatnikiem VAT.

Innymi słowy, nawet jeśli osoba fizyczna dokonuje odpłatnej sprzedaży nieruchomości, to nie zawsze działa przy tej transakcji jako handlowiec czy usługodawca.

W praktyce zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy dana nieruchomość należała do sfery majątku prywatnego, czy też była powiązana z działalnością gospodarczą.

W niniejszej sprawie działka nr 1 została nabyta do majątku prywatnego, w celu realizacji osobistych planów życiowych Wnioskodawczyni, tj. budowy domu wspólnie z partnerem. W chwili nabycia nieruchomości Wnioskodawczyni nie zamierzała jej sprzedawać ani osiągać zysku z jej zbycia. Decyzja o ewentualnej sprzedaży została rozważona dopiero później, w związku ze zmianą planów życiowych i rezygnacją z realizacji pierwotnego zamierzenia. Co równie ważne, działka nr 1 nie została w żaden sposób włączona do działalności gospodarczej. Nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, nie była wykorzystywana do najmu, dzierżawy, użyczenia ani innego udostępniania, nie generowała dochodu i nie służyła czynnościom opodatkowanym VAT. Wnioskodawczyni nie odliczała podatku naliczonego związanego z jej nabyciem ani z wydatkami dotyczącymi tej nieruchomości. Nie ponosiła także nakładów inwestycyjnych mających na celu przygotowanie działki do komercyjnego zbycia.

W sprawach dotyczących zbycia nieruchomości kluczowe znaczenie ma również to, czy sprzedający podejmował aktywne działania podobne do tych, jakie podejmują podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami.

W orzecznictwie TSUE przyjmuje się, że zwykłe wykonywanie prawa własności nie stanowi jeszcze działalności gospodarczej, a sama liczba transakcji nie może przesądzać o statusie podatnika. Znaczenie ma dopiero taki ciąg działań jak uzbrojenie terenu, aktywne przygotowywanie go do inwestycji, uzyskiwanie decyzji administracyjnych dla celów handlowych czy organizowanie złożonego procesu sprzedażowego.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym taka sytuacja nie występuje. Na dzień złożenia wniosku nie została zawarta żadna umowa przedwstępna dotycząca działki nr 1, nie został wybrany nabywca, nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa ani zgody do działania w związku z tą nieruchomością, a Wnioskodawczyni nie zobowiązała się wobec jakiejkolwiek osoby trzeciej do podejmowania czynności przygotowujących tę działkę do inwestycji lub sprzedaży. Jest to istotna różnica względem innych planowanych transakcji dotyczących pozostałych działek. Wnioskodawczyni nie podejmowała działań wykraczających poza zwykłe wykonywanie prawa własności. Nie ponosiła nakładów inwestycyjnych na działkę nr 1, nie uzbrajała terenu, nie występowała o warunki zabudowy, pozwolenia lub inne decyzje służące komercyjnemu przygotowaniu gruntu do zbycia, nie inicjowała zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dzieliła tej nieruchomości w celach handlowych i nie organizowała działalności o charakterze deweloperskim czy handlowym.

Również okoliczność, że Wnioskodawczyni dokonała lub planuje dokonać sprzedaży pozostałych działek nr 2, 3 i 4, sama w sobie nie powinna automatycznie prowadzić do uznania jej za podatnika VAT przy ewentualnej przyszłej sprzedaży działki nr 1. Jak wynika z orzecznictwa TSUE, sama liczba czy zakres transakcji nie mogą być jedynym kryterium rozstrzygającym. Konieczna jest ocena całokształtu działań podejmowanych przez zbywcę. Jeżeli więc sprzedaż poszczególnych nieruchomości nie wpisuje się w zorganizowaną, powtarzalną aktywność handlową, lecz stanowi rozporządzenie składnikami jednego majątku prywatnego nabytego na cele osobiste, to brak jest podstaw do przyjęcia, że zbywca działa jako podatnik VAT.

Nie zmienia tej oceny również okoliczność, że Wnioskodawczyni od 2017 r. jest czynnym podatnikiem VAT w związku z wynajmem innych nieruchomości. Dla oceny skutków podatkowych planowanej sprzedaży decydujące znaczenie ma bowiem charakter konkretnej nieruchomości będącej przedmiotem zbycia. Skoro działka nr 1 stanowi składnik majątku prywatnego i nie była wykorzystywana w działalności zarobkowej, sam fakt posiadania statusu podatnika VAT w innym obszarze aktywności nie przesądza opodatkowaniu jej sprzedaży.

Na gruncie przedstawionego opisu decydujące znaczenie mają następujące elementy:

·działka nr 1 została nabyta do majątku prywatnego,

·celem nabycia była budowa domu i realizacja osobistych planów życiowych,

·nieruchomość nie została nabyta w celu odprzedaży,

·nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej,

·nie była wynajmowana, dzierżawiona ani udostępniana,

·nie odliczano od niej VAT,

·nie ponoszono nakładów inwestycyjnych,

·nie podejmowano aktywnych działań typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami,

·nie zawarto jeszcze żadnej umowy przedwstępnej dotyczącej tej działki,

·nie udzielono żadnych pełnomocnictw ani zgód dla potencjalnego nabywcy.

Taki układ okoliczności prowadzi do wniosku, że ewentualna przyszła sprzedaż działki nr 1 nie będzie realizacją działalności gospodarczej, lecz będzie stanowiła zwykłe rozporządzenie składnikiem majątku osobistego. Wnioskodawczyni, dokonując tej czynności, nie będzie występowała jako handlowiec ani usługodawca, lecz jako właścicielka korzystająca z prawa do dysponowania własnym majątkiem.

W konsekwencji należy uznać, że planowana w przyszłości sprzedaż działki nr 1 będzie dokonana przez Wnioskodawczynię w sferze prywatnej, w ramach zarządu własnym majątkiem, a nie w ramach działalności gospodarczej. Tym samym Wnioskodawczyni nie będzie występowała przy tej czynności jako podatnik VAT, a planowana sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu planowanej sprzedaży działki nr: 1 istotne jest, czy w celu dokonania jej dostawy podjęła/podejmie Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Na tle przedstawionego opisu sprawy Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy planowana sprzedaż działki nr 1 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności planowanej sprzedaży działki niezabudowanej, będzie Pani spełniać przesłanki do uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka aktywność Zainteresowanej, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że przyszła sprzedaż wskazanej we wniosku działki wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.

Działka nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Nie ponosiła Pani nakładów inwestycyjnych, nie podejmowała aktywnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. Działka nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Celem zakupu działki było jej przeznaczenie na własne potrzeby mieszkaniowe (budowa domu). Ponadto nie zostały udzielone żadne pełnomocnictwa, ani zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do przyszłej sprzedaży działki nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

W efekcie należy stwierdzić, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działki nr 1 będzie Pani korzystała z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym, nie będzie Pani podatnikami podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a przyszła dostawa wskazanej działki nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Zaznaczam, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślam, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, np. podejmie Pani aktywne działania marketingowe (np. reklama), inwestycyjne, wykorzysta Pani działkę w działalności gospodarczej lub wydzierżawi Pani działkę, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.