Interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.147.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 6 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo pismem z dnia 11 marca 2026 r. (wpływ 18 marca 2026 r.) oraz w odpowiedzi na wezwanie - pismem z dnia 8 kwietnia 2026 r. (wpływ 8 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1.Wnioskodawca

Wnioskodawcą jest (...) Limited z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”). W obrocie gospodarczym Wnioskodawca posługuje się nazwą jednostki organizacyjnej (...) (division/business unit/a division of (...)). Podstawową działalnością Spółki jest sprzedaż satelitarnych modemów na rzecz klientów zlokalizowanych w różnych państwach. Zamówienia klientów są przyjmowane i przetwarzane w Wielkiej Brytanii. Kluczowe decyzje biznesowe dotyczące sprzedaży oraz organizacji łańcucha dostaw podejmowane są w Wielkiej Brytanii. Spółka posiada w Wielkiej Brytanii zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności, w ramach którego realizowane są funkcje inżynieryjne i projektowe, jak również ograniczone testowanie i prace prototypowe. Spółka zatrudnia ok. 14 pracowników w Wielkiej Brytanii. Spółka nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani biura oraz nie zatrudnia w Polsce pracowników ani stałych współpracowników.

2. Umowa regulująca współpracę i podmioty zaangażowane w Polsce

Współpraca w zakresie wytwarzania produktów jest uregulowana umową Manufacturing Services Agreement zawartą pomiędzy:

• Spółką (działającą jako (...) - division/business unit) oraz
• (...) Grupą A. LLC (dalej: „Grupa A”).

Umowa obowiązuje od ok. (...) 2022 r. i została przedłużona do (...) 2026 r. (wypowiedzenie z 12-miesięcznym okresem).

Umowa wskazuje (...) sp. z o.o. (dalej: „Spółka A PL”) jako lokalizację produkcji (manufacturing location). Spółka A PL nie jest stroną umowy MSA, natomiast faktycznie wykonuje czynności produkcyjne i magazynowe w Polsce jako podmiot operacyjny.

Spółka A PL wykonuje analogiczne czynności również na rzecz innych podmiotów (Spółka nie jest jedynym klientem).

3. Organizacja procesu „end-to-end” i przepływ towarów

Proces sprzedaży i realizacji dostaw z wykorzystaniem czynności wykonywanych w Polsce przebiega następująco:

• przedstawiciele Spółki kontaktują się z klientami, a zamówienia klientów są przetwarzane w Wielkiej Brytanii;
• Spółka A PL wytwarza satelitarne modemy na podstawie prognozy (forecast) przekazywanej przez Spółkę, w tym: pozyskuje komponenty, zarządza zapasami, wykonuje montaż i testy;
• wyroby gotowe są magazynowane w Polsce w lokalizacji Spółki A PL;
• następnie Spółka A PL dokonuje konfiguracji wyrobów do specyfikacji klienta, a wyroby gotowe są wysyłane bezpośrednio z Polski (drop shipment) z lokalizacji Spółki A PL do klientów Spółki;
• powyższy model nie obejmuje wysyłek wyrobów gotowych do klientów Spółki zlokalizowanych w Polsce.

Typowy czas magazynowania wyrobów gotowych w Polsce wynosi nie dłużej niż 2 tygodnie przed ich wysyłką do klientów.

W związku z realizacją powyższego modelu Spółka nabywa od Spółki A PL świadczenia o charakterze usługowym związane z obsługą procesu w Polsce, w szczególności czynności związane z wytwarzaniem i okołoprodukcyjne, testowaniem i konfiguracją wyrobów, magazynowaniem /składowaniem, czynnościami logistycznymi (w tym przygotowaniem wyrobów do wysyłki i przekazaniem do przewoźnika) oraz czynnościami związanymi z zarządzaniem zapasami na potrzeby realizacji zamówień klientów.

4. Przejście własności, rozliczenia i transport

Prawo własności (title/ownership) do wyrobów przechodzi na Spółkę z chwilą dostarczenia wyrobu gotowego do zapasu (stock) oraz wystawienia faktury.

Wynagrodzenie/rozliczenia są oparte o cennik (price list) oraz mechanizm wolumenowy (throughput) przewidujący rabaty i rozliczenia korygujące (discount/penalties) - zgodnie z postanowieniami MSA. Co do zasady Spółka organizuje transport wyrobów gotowych do klientów oraz przemieszczenia zapasów pomiędzy lokalizacjami. Wyjątkiem są sytuacje, gdy określone pozycje są dostarczane bezpośrednio do Wielkiej Brytanii (do siedziby Spółki), a nie do zapasu utrzymywanego w Polsce.

5. Zasoby techniczne w Polsce i ich charakter

Na etapie rozpoczęcia współpracy Spółka przekazała do zakładu Spółki A PL określone wyposażenie testowe:

• (...),
• 2x (...),
• 2x (...),
• (...) do testowania kart opcyjnych.

Sprzęt stanowi własność Spółki i ma zostać zwrócony w przypadku zakończenia współpracy (tj. gdy Spółka A PL przestanie być wykonawcą/producentem w tym modelu).

W lokalizacji Spółki A PL funkcjonuje niewielka, organizacyjnie wydzielona komórka produkcyjna (m.in. 3 stoły produkcyjne, 3 systemy regałowe oraz ww. sprzęt testowy). Komórka ta stanowi wyłącznie element organizacji pracy Spółki A PL, nie jest wynajmowana ani oddana do dyspozycji Spółce i może zostać w każdym czasie przeniesiona/zmieniona przez Spółkę A PL według jej uznania.

6. Brak kontroli Spółki nad zasobami w Polsce i brak dostępu do IT

Spółka nie ma bezpośredniej kontroli nad personelem Spółki A PL wykorzystywanym do realizacji czynności produkcyjno-magazynowych. Spółka nie ma prawa bezpośredniego instruowania ani nadzorowania personelu Spółki A PL (w tym: brak prawa wydawania wiążących poleceń, akceptowania/odrzucania personelu, żądania wymiany konkretnych osób).

Pracownicy Spółki nie mają swobodnego dostępu do zakładu/magazynu Spółki A PL. Wizyty przedstawicieli Spółki w Polsce mają charakter incydentalny (ok. 1 raz w roku), odbywają się wyłącznie na zaproszenie/za uprzednią zgodą Spółki A PL i są eskortowane przez przedstawicieli Spółki A PL.

Spółka nie ma dostępu ani kontroli nad systemami IT Spółki A PL wykorzystywanymi do gospodarki magazynowej i operacji (...), w tym nie posiada uprawnień do zarządzania zapasem w systemach Spółki A PL (np. blokowania/zwalniania, rezerwacji, tworzenia zadań magazynowych).

Spółka nabywa w Polsce również usługi księgowe/rozliczeniowe związane z obsługą obowiązków rozliczeniowych (w szczególności VAT), świadczone przez niezależny podmiot, przy czym usługodawca ten nie jest uprawniony do negocjowania ani zawierania umów handlowych w imieniu Spółki.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Głównym przedmiotem działalności Spółki w Wielkiej Brytanii jest sprzedaż modemów satelitarnych. Funkcje inżynieryjne oraz projektowe są realizowane w Wielkiej Brytanii, gdzie znajduje się również zaplecze testowe i prototypowe, zatrudniające 14 pracowników. Przedstawiciele handlowi Spółki kontaktują się z klientami globalnymi w odpowiedzi na zapotrzebowanie na modemy satelitarne, natomiast proces przetwarzania zamówień klientów odbywa się w Wielkiej Brytanii.

Spółka A PL produkuje modemy satelitarne w oparciu o prognozy dostarczane przez Spółkę, co obejmuje: pozyskiwanie komponentów niezbędnych do produkcji, zarządzanie zapasami, montaż, testowanie oraz magazynowanie i dostarczanie modemów do zapasów (stocku) utrzymywanych w Polsce. Następnie, po zakończeniu procesów rozwoju biznesu (business development) oraz operacji sprzedażowych, Spółka A PL konfiguruje towar zgodnie ze specyfikacją klienta. Gotowe produkty są wysyłane w formule drop-shippingu bezpośrednio z zakładów Spółki A PL. Powyższe nie obejmuje wysyłki gotowych towarów do klientów (...) Grupy A zlokalizowanych na terytorium Polski. Działalność Spółki w Polsce ogranicza się wyłącznie do zakresu wynikającego z umowy o świadczenie usług produkcyjnych ze Spółką A PL oraz drop-shippingu z Polski.

Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce od 1 maja 2021 r., rejestracja odbyła się z uwagi na wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski: sprzedaż krajowa, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, eksport towarów oraz import towarów.

Spółka na terytorium Polski nie posiada nieruchomości/lokali/miejsc magazynowych itp.

Spółka nie posiada na terytorium Polski (poza wyposażeniem testowym przekazanym do zakładu Spółki A PL) zasobów technicznych/rzeczowych.

Spółka nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni magazynu Spółki A PL.

Nie oddelegowują Państwo do Polski swoich pracowników.

Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych Spółki A PL ma zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach Umowy.

Spółka A PL nie jest uprawniony do negocjowania, zawierania umów w imieniu Spółki.

Nie sprawują Państwo bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi oraz technicznymi /rzeczowymi polskiego podmiotu, od którego Spółka nabywa usługi księgowe/rozliczeniowe.

Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców.

Pytania

1)Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, a w konsekwencji - czy usługi nabywane przez Spółkę od Spółkę A PL (w szczególności usługi związane z czynnościami produkcyjnymi/magazynowymi/konfiguracyjnymi/logistycznymi) oraz od polskiego podmiotu świadczącego usługi księgowe/rozliczeniowe powinny być uznane za świadczone dla tego ewentualnego stałego miejsca w Polsce (art. 28b ust. 2 ustawy o VAT), czy też miejscem ich świadczenia jest siedziba Spółki w Wielkiej Brytanii (art. 28b ust. 1 ustawy o VAT)?

2)Czy Spółka - jako podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski - jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF na podstawie art. 106ga ustawy o VAT, w zakresie faktur wystawianych zgodnie z polskimi przepisami o VAT, w sytuacji gdy Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem

Ad. 1) FE/SMPD oraz art. 28b ustawy o VAT

1. Brak stałego miejsca prowadzenia działalności (FE/SMPD) w Polsce

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Uzasadnienie:

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie zawierają definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L. 11 z dnia 23 marca 2011 r., dalej: „Rozporządzenie”). Wspominanie Rozporządzenie nie wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.

Z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wynika, że FE to miejsce inne niż siedziba podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług do własnych potrzeb. Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne miejsce prowadzenia działalności).

Jednocześnie w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.

Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) orzeczeń w sprawach odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.

W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności „(...) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...)”. Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie: C-73/06 Planzer Luxembourg Sari przeciwko Budeszentralamt fur Steuern; C-164/84 Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt; C-260/95 Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s; C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA.

Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności w tym państwie. Dodatkowo, Wnioskodawca zwraca uwagę, iż 14 listopada 2019 r. wydana została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang, dotycząca istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zagranicznego w Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne tezy płynące z przedmiotowej opinii:

• „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);
• „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej innej osoby prawnej” (pkt 43);
• „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne (tutaj stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie” (pkt 47);
• Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów dotyczących VAT. Tym samym zbędna staje się również odpowiedź na pytanie, czy Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób rozpoznać strukturę stanowiącą nadużycie ze strony LG Korea” (pkt 56).

Wobec powyższego, Wnioskodawca podkreśla, że z przywołanej linii wynika, iż (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na terytorium Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju).

Dodatkowych wskazówek w zakresie zasad ustalania, czy podmiot posiadający siedzibę w jednym państwie ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w innym państwie, dostarczył również wyrok TSUE wydany 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. C-333/20 (Berlin-Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech, która sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła umowę na świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał, że istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie. W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze informowanie w Rumunii przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i konsumentów o produktach farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę niemiecką. Pracownicy spółki rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania zamówień pochodzących od dziewięciu dystrybutorów hurtowych produktów leczniczych w Rumunii i przekazywania ich spółce niemieckiej, a także do przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom w tym państwie członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i w dostawie produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań wobec podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki.

Tymczasem należy przede wszystkim odróżnić usługi świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz spółki niemieckiej od towarów, które ta ostatnia sprzedaje i dostarcza w Rumunii. Chodzi o odrębne świadczenie usług i odrębną dostawę towarów, które podlegają różnym systemom VAT (zob. analogicznie wyrok z 16 października 2014 r, Welmory, C-605/12).

Następnie, jak wynika z orzecznictwa (...), stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji.

Wreszcie z akt sprawy wynika, że w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które, zdaniem rumuńskich organów podatkowych, pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.

Jeżeli rzeczone okoliczności faktyczne zostaną wykazane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, spółka niemiecka nie posiada w Rumunii stałego miejsca prowadzenia działalności, ponieważ nie ma w tym państwie członkowskim struktury pozwalającej jej na odbiór w tym państwie przez spółkę rumuńską usług i wykorzystywanie ich do celów prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży i dostawie produktów farmaceutycznych.

Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacyjne świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane przez spółkę niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne znajdujące się w Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z dystrybutorami jej produktów farmaceutycznych w Rumunii.

W świetle całości powyższych rozważań na trzy pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć, iż art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”. Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy tym bardziej stałe miejsce prowadzenia działalności nie powstanie w strukturze, w której Wnioskodawca nie utworzy oddziału Spółki tylko zleci produkcję odrębnemu podmiotowi, który w każdej chwili może wycofać się ze świadczenia usług.

Ponadto, w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastics sygn. C-232/22 dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:

„Kwalifikacja jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego. Należy jej dokonać w świetle realiów gospodarczych i handlowych. Sam fakt, że firma ma filię w innym kraju, nie oznacza, że ma tam FE.

Nie jest konieczne posiadanie własnych zasobów ludzkich i technicznych. Konieczne jest, aby podatnik mógł rozporządzać tymi środkami w taki sam sposób, jak gdyby były one jego własnymi - np. na podstawie umowy o pracę lub leasingu.

Nawet jeśli podatnik świadczy usługi tylko na rzecz jednego klienta, należy uznać, że podatnik rozporządza swoimi zasobami na własne potrzeby. Inaczej jest w przypadku stwierdzenia, że na podstawie obowiązujących postanowień umownych usługobiorca rozporządza zasobami usługodawcy jak swoimi własnymi. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy usługobiorca ma stały i natychmiastowy dostęp do obiektów, jak gdyby były jego własnymi. Istotne mogą tu być następujące czynniki: podmiot belgijski jest zobowiązany do używania sprzętu wyłącznie do wytwarzania produktów dla firmy szwajcarskiej oraz stanowi to prawie cały obrót podmiotu belgijskiego. Jednak nawet w takich okolicznościach nie można stwierdzić, że obiekty podmiotu belgijskiego stają się obiektami firmy szwajcarskiej - spółka belgijska pozostaje odpowiedzialna za własne obiekty i świadczy te usługi na własne ryzyko.

Należy odróżnić świadczenie usług produkcyjnych przez podmiot belgijski podmiotowi szwajcarskiemu od sprzedaży przez podmiot szwajcarski towarów pochodzących z tej produkcji. Jeśli chodzi o usługi produkcyjne: te same obiekty nie mogą być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbierania tych samych usług. W przedmiotowej sprawie trudno jest dokonać rozróżnienia między podmiotami belgijskimi świadczącymi usługi a obiektami otrzymującymi usługi. Dzięki dodatkowym usługom belgijska firma wspiera szwajcarski podmiot w prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży towarów na terenie Belgii.

Należy jednak rozróżnić FE wynikające z zakupu usług od faktu prowadzenia działalności sprzedażowej”.

Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również wniosków z przytoczonego orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako miejsce, w odniesieniu do którego:

• występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
• istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która powala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również
• działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:

„(...) Z przywołanego zgodnie przez Stronę orzecznictwa TSUE oraz sądów krajowych (C-190/95 ARO Lease, C-168/84 Berholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/16 Planzer Luxembourg Sari, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej", użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:

1)wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności, niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te musza wystąpić łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,

2)pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,

3)orzecznictwo ETS (TSUE) wskazuje pewne różnice w podejściu do omawianego zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami wykonującymi usługę,

4)okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia stałego miejsca działalności powinna być oceniana każdorazowo w kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że art. 11 Rozporządzenia odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą”.

Wobec powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych oraz w interpretacjach organów podatkowych.

Przykładowo, odwołując się do orzecznictwa TSUE, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 18 stycznia 2023 r. sygn. I FSK 797/19 podkreślił, że: „(...) W szczególności spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski jakiegokolwiek zaplecza personalnego i technicznego, które determinowałoby powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Wykonywane przez partnera usługi mają charakter pomocniczy i przygotowawczy i nie stanowią głównego przedmiotu działalności spółki. Spółkę i partnera, jako podmioty prowadzące działalność niezależnie od siebie, łączy umowa, na mocy której partner świadczy usługi na materiale powierzonym od spółki. Dodatkowych argumentów przemawiających za prawidłowością przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, dostarcza wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (...), w którym TSUE stwierdził, że jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka (Zainteresowany usługobiorca) dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (pkt 48). Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (pkt 53)”.

Ponadto NSA wskazał również, iż „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, pkt 54)”.

Jednocześnie NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, analogicznie jak w orzecznictwie TSUE wskazał, iż „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” skarżącej na terenie Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione skarżącej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności skarżącej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz skarżącej. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na stosowne postanowienia umowne skarżąca dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki krajowej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że dysponuje strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce”.

Ponadto, NSA w wyroku z 22 października 2021 r. o sygn. akt I FSK 1519/19, zauważył również, że:

• dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce konieczne jest zawarcie umów o świadczenie usług i umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie i konieczne jest posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym;
• dla ustalenia miejsca opodatkowania podstawowym punktem odniesienia jest siedziba działalności gospodarczej. Inne miejsca powinny być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy odniesienie do siedziby prowadzi do nieracjonalnych rezultatów lub stwarza konflikty w odniesieniu do innego państwa członkowskiego. Jednocześnie to inne miejsce powinno zostać ustalone jedynie w wyjątkowych sytuacjach i nie może być domniemywane. Celem przepisów określających miejsce opodatkowania usług jest uniknięcie z jednej strony zbiegu właściwości mogącego prowadzić do podwójnego opodatkowania, a z drugiej strony do braku opodatkowania.

Jednocześnie, w wyroku NSA z 19 maja 2022 r. o sygn. akt I FSK 968/20 wskazano, iż zgodnie z Opinią Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. (w sprawie C-605/12 W. sp. z o.o.) i z dorobkiem orzeczniczym polskich sądów administracyjnych, jak również TSUE „(...) do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony, i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jednak jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie”.

Ponadto NSA wskazał również: „(...) Jedynie zatem w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka (Zainteresowany usługobiorca) dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B., pkt 48)”.

W interpretacji indywidualnej z 27 kwietnia 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.613.2021.2.RST wskazano, że „zaplecze osobowe i techniczne Zainteresowanego, nad którym Spółka posiada kontrolę, nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności w zakresie dystrybucji towarów różnymi kanałami sprzedaży na odległość (handel elektroniczny i call center)”. Nie można uznać, że Zainteresowany na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech, posiadając zaplecze personalne i techniczne, prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji. Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce, nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Jest to działalność pomocnicza mająca na celu wsparcie głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast takiej działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, jak wynika z wniosku wszelkie decyzje strategiczne dotyczące działalności Spółki podejmowane są poza granicami Polski”.

Jednocześnie warto zwrócić uwagę na interpretację indywidualną z 15 maja 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.54.2023.2.RST, w której to Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, iż posiada on stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski podkreślając przy tym, że „(...) aby dane miejsce można uznać za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, powinno ono posiadać odpowiednie zaplecze personalne i techniczne. Zaplecze to powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej” (podobnie w interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST oraz w interpretacji indywidualnej z 24 maja 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR).

Ponadto, w interpretacji indywidualnej z 24 maja 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR, DKIS jednoznacznie wskazał, że „(...) podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe muszą pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem konieczne jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby”. Jak wynika z powyższych rozważań, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, polskich sądów administracyjnych oraz w interpretacjach organów podatkowych podkreśla się, że dla stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju konieczne jest łączne spełnienie kilku warunków. W szczególności działalność danego podmiotu musi mieć charakter wystarczająco trwały, a na terytorium kraju powinny znajdować się odpowiednie zasoby techniczne oraz personel, pozostające do dyspozycji tego podmiotu w sposób umożliwiający mu prowadzenie działalności gospodarczej w sposób samodzielny i porównywalny do działalności wykonywanej przez siedzibę przedsiębiorstwa.

Istotne jest przy tym, że przesłanki te muszą zostać spełnione jednocześnie. Niespełnienie chociażby jednego z wymaganych elementów - w szczególności brak infrastruktury technicznej, brak personelu pozostającego do dyspozycji podmiotu zagranicznego lub brak samodzielności prowadzonej działalności - uniemożliwia uznanie, że podmiot zagraniczny posiada na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT. Przedkładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Spółki, nie spełni ona wszystkich przesłanek niezbędnych do potwierdzenia posiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W konsekwencji usługi nabywane przez Spółkę w Polsce będą opodatkowane VAT zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, tj. na terytorium Kanady.

Zdaniem Wnioskodawcy model działalności Wnioskodawcy nie powoduje i nie będzie powodował powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

1. Kryterium stałości prowadzonej działalności

Stałość prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako zamiar wykonywania jej na terytorium danego państwa w sposób permanentny, nieprzerwany oraz w perspektywie długoterminowej. Działalność taka powinna również cechować się takim poziomem zaangażowania podmiotu, który wskazuje, że nie ma ona charakteru tymczasowego czy okazjonalnego.

W analizowanym przypadku Spółka współpracuje z Dostawcą na terytorium Polski od dłuższego czasu, a planowana współpraca ma mieć charakter długoterminowy. W związku z tym - w ocenie Wnioskodawcy - przesłanka dotycząca stałości prowadzonej działalności jest spełniona. Należy jednak podkreślić, że jak wskazano w dalszej części wniosku, pozostałe kryteria niezbędne do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, tj. kryterium niezależności oraz posiadanie na terytorium Polski odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych, nie są i nie będą spełnione. Niespełnienie tych warunków powoduje, że nie można zidentyfikować w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki.

2. Kryterium niezależności prowadzonej działalności

W ocenie Wnioskodawcy, działalność prowadzona na terytorium Polski nie spełnia kryterium niezależności, które jest jednym z elementów koniecznych do uznania, że zagraniczny podmiot posiada na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności.

Na terytorium Polski nie ma i nie będzie osób uprawnionych do podejmowania jakichkolwiek wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, w tym w szczególności nie będzie osób posiadających prawo do negocjowania lub zawierania umów w imieniu Spółki. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, wszelkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące funkcjonowania Spółki są i będą podejmowane wyłącznie w państwie jej siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. Tam zlokalizowane jest miejsce efektywnego zarządu Spółki.

Brak możliwości zawierania wiążących umów w imieniu zagranicznego podmiotu oraz brak uprawnienia personelu działającego w państwie przyjmującym (Polsce) do podejmowania decyzji strategicznych były wielokrotnie wskazywane przez organy podatkowe jako przesłanki świadczące o niespełnieniu kryterium niezależności.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 29 sierpnia 2018 r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.146.2018.1.JS) jednoznacznie stwierdził:

„Nie można zatem stwierdzić, że Kontrahent prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie w państwie członkowskim, gdyż nie posiada on zaplecza na terytorium kraju i jest jedynie odbiorcą usług świadczonych przez Wnioskodawcę w całości przy pomocy personelu i infrastruktury należących do Wnioskodawcy. Ponadto w przedmiotowej sprawie wszelkie decyzje dotyczące działalności przedsiębiorstwa Kontrahenta (...) podejmowane są przez personel Kontrahenta za granicą, co wskazuje na brak niezależności czynności wykonywanych na terenie kraju od działalności głównej”.

Analogiczne stanowisko potwierdzono m.in.:

• w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 19 marca 2018 r. (sygn. 0112-KDIP1-2.4012.19.2018.2.MC),
• w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2021 r. (sygn. III SA/Wa 2074/20).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że warunek niezależności prowadzonej działalności gospodarczej nie jest i nie będzie spełniony, ponieważ Spółka:

• nie posiada na terytorium Polski zaplecza decyzyjnego,
• nie deleguje do Polski personelu uprawnionego do podejmowania decyzji istotnych dla działalności gospodarczej,
• wszelkie decyzje strategiczne, operacyjne i zarządcze podejmuje w całości w Kanadzie, gdzie znajduje się jej siedziba i faktyczne centrum zarządzania.

W konsekwencji, pomimo spełnienia przesłanki stałości prowadzenia działalności, brak spełnienia kryterium niezależności (oraz kryterium zasobów ludzkich i technicznych) uniemożliwia uznanie, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności.

3. Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych

W ocenie Wnioskodawcy, na podstawie przedstawionego opisu stanu faktycznego nie można przyjąć, że Spółka będzie posiadała na terytorium Polski zasoby ludzkie lub techniczne, które mogłyby umożliwiać prowadzenie działalności gospodarczej w sposób samodzielny i niezależny. Spółka nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce żadnych własnych ani kontrolowanych zasobów personalnych ani technicznych, które mogłyby świadczyć o prowadzeniu działalności z tego terytorium.

Z utrwalonej linii orzeczniczej TSUE (w tym wyroku C-333/20 Berlin Chemie) wynika, że FE można rozważać wtedy, gdy podatnik w praktyce dysponuje zasobami ludzkimi i technicznymi w innym państwie w sposób pozwalający na realne funkcjonowanie (zasoby „jak własne”, a nie wyłącznie zasoby kontrahenta).

Powyższe potwierdzają następujące okoliczności:

W realiach sprawy Spółka nie posiada w Polsce własnego personelu oraz nie dysponuje personelem Spółki A PL jak własnym: Spółka nie ma uprawnień do instruowania i nadzorowania personelu Spółki A PL, do wpływu na obsadę stanowisk, akceptowania/odrzucania personelu czy żądania wymiany konkretnych osób

Spółka A PL wykonuje i będzie wykonywać świadczenia z wykorzystaniem wyłącznie własnych pracowników, pozostających pod jego bezpośrednim kierownictwem i nadzorem. Spółka nie ma żadnego wpływu na zarządzanie personelem Dostawcy.

Spółka nie posiada w Polsce infrastruktury „do dyspozycji”: nie wynajmuje ani nie dzierżawi powierzchni w Polsce, nie ma swobodnego dostępu do zakładu/magazynu (wizyty są incydentalne, wyłącznie na zaproszenie/za zgodą i pod eskortą Spółki A PL), co wyklucza władztwo nad przestrzenią. Spółka nie ma dostępu ani kontroli nad systemami WMS/ERP/IT Spółki A PL i nie może sterować gospodarką magazynową (brak możliwości blokowania/zwalniania/rezerwacji stocku czy tworzenia zadań). Brak takich narzędzi operacyjnych przemawia przeciwko uznaniu, że Spółka ma w Polsce strukturę FE.

Przekazanie przez Spółkę sprzętu testowego nie przesądza o FE: sprzęt jest wykorzystywany w procesie organizowanym i wykonywanym przez Spółkę A PL, bez władztwa Spółki nad sposobem jego wykorzystania, a ponadto podlega zwrotowi po zakończeniu współpracy. Organizacyjnie wydzielona komórka produkcyjna ma charakter wyłącznie wewnętrznej organizacji pracy Spółki A PL i może być przez Spółkę A PL przenoszona/zmieniana; nie stanowi przestrzeni oddanej do dyspozycji Spółki.

Powyższe stanowisko jest konsekwentnie potwierdzane w praktyce interpretacyjnej. W interpretacji indywidualnej z 12 lipca 2022 r. (0114-KDIP1-2.4012.187.2022.2.RST) Dyrektor KIS wskazał: „Co prawda dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez Spółkę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Niemniej jednak, korzystanie przez Spółkę z usług spółki B nie oznacza, że jej zaplecze osobowe i techniczne pozostaje w bezpośredniej zależności od Państwa i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności. (...) W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli (...) nad zasobami technicznymi B. (...) W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizowała zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski. (...) należy stwierdzić, że nie zostaną spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”. Analogiczne wnioski płyną z wcześniejszych interpretacji oraz orzecznictwa sądów administracyjnych.

Orzecznictwo TSUE i NSA - Berlin Chemie oraz I FSK 968/20. Szczególnie istotne jest stanowisko Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Berlin Chemie (C-333/20) oraz stanowisko NSA z 19 maja 2022 r. (I FSK 968/20). W obu tych orzeczeniach wskazano, że:

„Stałe miejsce prowadzenia działalności nie powstaje w państwie członkowskim, jeżeli te same zasoby personalne i techniczne, które mają rzekomo stanowić zaplecze stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej, są jednocześnie wykorzystywane przez spółkę krajową do świadczenia usług na rzecz tej spółki zagranicznej”.

Trybunał podkreślił, że te same zasoby nie mogą być jednocześnie używane do świadczenia usług i do ich odbioru, co wyklucza możliwość uznania, że stanowią one stałe miejsce prowadzenia działalności zagranicznego usługobiorcy.

W świetle przedstawionych faktów, interpretacji podatkowych oraz orzecznictwa TSUE i NSA, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski własnych ani kontrolowanych zasobów ludzkich i technicznych, nie będzie posiadała wpływu na zaplecze Dostawcy oraz nie będzie miała infrastruktury pozwalającej na samodzielne wykonywanie działalności na terytorium RP.

W konsekwencji, mimo stałego charakteru współpracy oraz wykonywania w Polsce przez Spółkę A PL czynności produkcyjno-magazynowych, brak jest po stronie Spółki odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego pozostającego do dyspozycji Spółki, co jest warunkiem koniecznym do uznania FE.

2. Skutki na gruncie art. 28b ustawy o VAT (miejsce świadczenia usług)

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest co do zasady miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Natomiast art. 28b ust. 2 ustawy o VAT znajduje zastosowanie, jeżeli usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba.

Skoro - zgodnie z uzasadnieniem powyżej - Spółka nie posiada w Polsce FE, brak jest podstaw do zastosowania art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w odniesieniu do usług nabywanych przez Spółkę od podmiotów z Polski.

W konsekwencji, w zakresie, w jakim Spółka nabywa usługi od Spółki A PL (np. usługi okołoprodukcyjne, testowania, konfiguracji, magazynowania, czynności logistyczne) oraz usługi księgowe/rozliczeniowe świadczone przez polski podmiot, miejscem ich świadczenia - jako zasada ogólna dla usług B2B - jest Wielka Brytania (siedziba Spółki), tj. art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Uwaga redakcyjna: niniejsza część dotyczy usług; jeśli w relacji ze Spółką A PL występują również dostawy towarów, ocena tych dostaw odbywa się według reguł właściwych dla dostaw towarów, a nie art. 28b.

Ad. 2) KSeF - brak obowiązku stosowania w przedstawionym stanie faktycznym

Zdaniem Wnioskodawcy Spółka nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF, jeżeli Spółka nie posiada w Polsce ani siedziby, ani FE.

Uzasadnienie:

Od 1 lutego 2026 r., obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF wynika z art. 106ga ustawy o VAT (przy uwzględnieniu przepisów przejściowych i etapowania wdrożenia).

Z art. 106ga ust. 2 wynika, że obowiązek ten nie dotyczy m.in. faktur wystawianych przez podatnika:

• nieposiadającego siedziby ani FE na terytorium kraju, oraz
• nieposiadającego siedziby na terytorium kraju, który posiada FE w Polsce, przy czym to FE nie uczestniczy w danej dostawie towarów lub świadczeniu usług.

Minister Finansów wydał 28 stycznia 2026 r. objaśnienia podatkowe dotyczące zasad ustalania FE/ SMPD na potrzeby wystawiania faktur w KSeF (dla stanu prawnego obowiązującego od 1 lutego 2026 r.), co potwierdza powiązanie obowiązku KSeF u podatników zagranicznych z posiadaniem FE w Polsce i jego uczestnictwem w transakcji.

Skoro - zgodnie ze stanowiskiem w części Ad. 1 - Spółka nie posiada w Polsce FE (a co najmniej: FE nie uczestniczy w transakcjach), to spełnia przesłankę z art. 106ga ust. 2, a zatem nie jest objęty obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF w zakresie wskazanym w pytaniu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.

I tak, zgodnie z art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące - determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47 przewiduje, że:

Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1) zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 - dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) posiada siedzibę w Wielkiej Brytanii, a jej podstawową działalnością jest sprzedaż satelitarnych modemów na rzecz klientów zlokalizowanych w różnych państwach. Spółka posiada w Wielkiej Brytanii zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności, w ramach którego realizowane są funkcje inżynieryjne i projektowe, jak również ograniczone testowanie i prace prototypowe, a Spółka zatrudnia 14 pracowników. Przedstawiciele handlowi Spółki kontaktują się z klientami globalnymi w odpowiedzi na zapotrzebowanie na modemy satelitarne, natomiast proces przetwarzania zamówień klientów odbywa się w Wielkiej Brytanii. Spółka nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani biura oraz nie zatrudnia w Polsce pracowników ani stałych współpracowników. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce od 1 maja 2021 r., rejestracja odbyła się z uwagi na wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski: sprzedaż krajowa, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, eksport towarów oraz import towarów. Współpraca w zakresie wytwarzania produktów jest uregulowana umową Manufacturing Services Agreement zawartą pomiędzy Spółką oraz (...) Grupą A. Umowa obowiązuje od ok. (...) r. i została przedłużona do (...) r. (wypowiedzenie z 12-miesięcznym okresem). Umowa wskazuje (...) sp. z o.o. (Spółkę A PL) jako lokalizację produkcji. Spółka A PL nie jest stroną umowy MSA, natomiast faktycznie wykonuje czynności produkcyjne i magazynowe w Polsce jako podmiot operacyjny. Spółka A PL wykonuje analogiczne czynności również na rzecz innych podmiotów (Spółka nie jest jedynym klientem). Proces sprzedaży i realizacji dostaw z wykorzystaniem czynności wykonywanych w Polsce przebiega następująco: przedstawiciele Spółki kontaktują się z klientami, a zamówienia klientów są przetwarzane w Wielkiej Brytanii, Spółka A PL wytwarza satelitarne modemy na podstawie prognozy (forecast) przekazywanej przez Spółkę, w tym: pozyskuje komponenty, zarządza zapasami, wykonuje montaż i testy, wyroby gotowe są magazynowane w Polsce w lokalizacji Spółki A PL, następnie Spółka A PL dokonuje konfiguracji wyrobów do specyfikacji klienta, a wyroby gotowe są wysyłane bezpośrednio z Polski (drop shipment) z lokalizacji Spółki A PL do klientów Spółki, powyższy model nie obejmuje wysyłek wyrobów gotowych do klientów Spółki zlokalizowanych w Polsce. Typowy czas magazynowania wyrobów gotowych w Polsce wynosi nie dłużej niż 2 tygodnie przed ich wysyłką do klientów. W związku z realizacją powyższego modelu Spółka nabywa od Spółki A PL świadczenia o charakterze usługowym związane z obsługą procesu w Polsce, w szczególności czynności związane z wytwarzaniem i okołoprodukcyjne, testowaniem i konfiguracją wyrobów, magazynowaniem /składowaniem, czynnościami logistycznymi (w tym przygotowaniem wyrobów do wysyłki i przekazaniem do przewoźnika) oraz czynnościami związanymi z zarządzaniem zapasami na potrzeby realizacji zamówień klientów. Prawo własności do wyrobów przechodzi na Spółkę z chwilą dostarczenia wyrobu gotowego do zapasu oraz wystawienia faktury. Wynagrodzenie/rozliczenia są oparte o cennik oraz mechanizm wolumenowy przewidujący rabaty i rozliczenia korygujące - zgodnie z postanowieniami MSA. Co do zasady Spółka organizuje transport wyrobów gotowych do klientów oraz przemieszczenia zapasów pomiędzy lokalizacjami. Wyjątkiem są sytuacje, gdy określone pozycje są dostarczane bezpośrednio do Wielkiej Brytanii (do siedziby Spółki), a nie do zapasu utrzymywanego w Polsce. Na etapie rozpoczęcia współpracy Spółka przekazała do zakładu Spółki A PL określone wyposażenie testowe: (...), 2x (...), 2x (...), (...) do testowania kart opcyjnych. Sprzęt stanowi własność Spółki i ma zostać zwrócony w przypadku zakończenia współpracy (tj. gdy Spółka A PL przestanie być wykonawcą/producentem w tym modelu). W lokalizacji Spółki A PL funkcjonuje niewielka, organizacyjnie wydzielona komórka produkcyjna (m.in. 3 stoły produkcyjne, 3 systemy regałowe oraz ww. sprzęt testowy). Spółka nabywa w Polsce również usługi księgowe/rozliczeniowe związane z obsługą obowiązków rozliczeniowych (w szczególności VAT), świadczone przez niezależny podmiot.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, a w konsekwencji czy usługi nabywane przez Spółkę od Spółki A PL oraz od polskiego podmiotu świadczącego usługi księgowe/rozliczeniowe powinny być uznane za świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce (pytanie nr 1 wniosku) oraz czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie nr 2 wniosku).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011 r., str. 1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”.W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z wniosku, podstawową działalnością Spółki jest sprzedaż satelitarnych modemów na rzecz klientów zlokalizowanych w różnych państwach. Spółka zatrudnia w Wielkiej Brytanii 14 pracowników oraz posiada tam zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności, w ramach którego realizowane są funkcje inżynieryjne i projektowe, jak również ograniczone testowanie i prace prototypowe. Przedstawiciele handlowi Spółki kontaktują się z klientami globalnymi w odpowiedzi na zapotrzebowanie na modemy satelitarne, natomiast proces przetwarzania zamówień klientów odbywa się w Wielkiej Brytanii. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce od 1 maja 2021 r., rejestracja odbyła się z uwagi na wykonywanie czynności opodatkowanych VAT na terytorium Polski. Spółka nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani biura oraz nie zatrudnia w Polsce pracowników ani stałych współpracowników. Współpraca w zakresie wytwarzania produktów jest uregulowana umową zawartą pomiędzy Spółką oraz (...) Grupą A. Umowa wskazuje (...) sp. z o.o. (Spółkę A PL) jako lokalizację produkcji. Spółka A PL nie jest stroną umowy MSA, natomiast faktycznie wykonuje czynności produkcyjne i magazynowe w Polsce jako podmiot operacyjny. Spółka A PL wykonuje analogiczne czynności również na rzecz innych podmiotów (Spółka nie jest jedynym klientem). Proces sprzedaży i realizacji dostaw z wykorzystaniem czynności wykonywanych w Polsce przebiega następująco: przedstawiciele Spółki kontaktują się z klientami, a zamówienia klientów są przetwarzane w Wielkiej Brytanii, Spółka A PL wytwarza satelitarne modemy na podstawie prognozy (forecast) przekazywanej przez Spółkę, w tym: pozyskuje komponenty, zarządza zapasami, wykonuje montaż i testy, wyroby gotowe są magazynowane w Polsce w lokalizacji Spółki A PL, następnie Spółka A PL dokonuje konfiguracji wyrobów do specyfikacji klienta, a wyroby gotowe są wysyłane bezpośrednio z Polski (drop shipment) z lokalizacji Spółki A PL do klientów Spółki, powyższy model nie obejmuje wysyłek wyrobów gotowych do klientów Spółki zlokalizowanych w Polsce. Typowy czas magazynowania wyrobów gotowych w Polsce wynosi nie dłużej niż 2 tygodnie przed ich wysyłką do klientów. W związku z realizacją powyższego modelu Spółka nabywa od Spółki A PL świadczenia o charakterze usługowym związane z obsługą procesu w Polsce, w szczególności czynności związane z wytwarzaniem i okołoprodukcyjne, testowaniem i konfiguracją wyrobów, magazynowaniem/składowaniem, czynnościami logistycznymi (w tym przygotowaniem wyrobów do wysyłki i przekazaniem do przewoźnika) oraz czynnościami związanymi z zarządzaniem zapasami na potrzeby realizacji zamówień klientów. Prawo własności do wyrobów przechodzi na Spółkę z chwilą dostarczenia wyrobu gotowego do zapasu oraz wystawienia faktury. Co do zasady Spółka organizuje transport wyrobów gotowych do klientów oraz przemieszczenia zapasów pomiędzy lokalizacjami. Wyjątkiem są sytuacje, gdy określone pozycje są dostarczane bezpośrednio do Wielkiej Brytanii (do siedziby Spółki), a nie do zapasu utrzymywanego w Polsce. Spółka nabywa w Polsce również usługi księgowe/rozliczeniowe związane z obsługą obowiązków rozliczeniowych (w szczególności VAT), świadczone przez niezależny podmiot.

Należy jednak wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby, oddziału ani biura oraz nie posiada i nie wynajmuje ani nie dzierżawi nieruchomości/lokali/miejsc magazynowych itp. Spółka poza wyposażeniem testowym przekazanym do zakładu Spółki A PL nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych/rzeczowych. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani stałych współpracowników, nie oddelegowuje pracowników do Polski oraz nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli /handlowców. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka (...) nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Co prawda, na etapie rozpoczęcia współpracy Spółka przekazała do zakładu Spółki A PL określone wyposażenie testowe (1 x (...), 2x (...), 2x (...), (...) do testowania kart opcyjnych), jednak jak sami Państwo wskazaliście, sprzęt ten stanowi własność Spółki i ma zostać zwrócony w przypadku zakończenia współpracy. Ponadto w lokalizacji Spółki A PL funkcjonuje niewielka, organizacyjnie wydzielona komórka produkcyjna (m.in. 3 stoły produkcyjne, 3 systemy regałowe oraz ww. sprzęt testowy), jednakże co bardzo istotne, komórka ta stanowi wyłącznie element organizacji pracy Spółki A PL, nie jest wynajmowana ani oddana do dyspozycji Spółki i może zostać w każdym czasie przeniesiona/zmieniona przez Spółkę A PL według jej uznania. Mając na uwadze, że wszelkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące funkcjonowania Spółki są i będą podejmowane wyłącznie w państwie siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii, a ponadto, że Spółka nie posiada własnych zasobów osobowych i technicznych na terytorium kraju (z wyjątkiem określonego wyposażenia testowego przekazanego do zakładu Spółki A PL), nie sposób uznać, że Spółka jest w stanie w sposób niezależny i samodzielny prowadzić części działalności gospodarczej na terytorium Polski. W związku z tym, należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski infrastruktury technicznej i rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia usług.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka nie ma bezpośredniej kontroli nad personelem Spółki A PL wykorzystywanym do realizacji czynności produkcyjno-magazynowych. Spółka nie ma prawa bezpośredniego instruowania ani nadzorowania personelu Spółki A PL (w tym brak prawa wydawania wiążących poleceń, akceptowania/odrzucania personelu, żądania wymiany konkretnych osób). Pracownicy Spółki nie mają swobodnego dostępu do zakładu/magazynu Spółki A PL. Wizyty przedstawicieli Spółki w Polsce mają charakter incydentalny (ok. 1 raz w roku), odbywają się wyłącznie na zaproszenie/za uprzednią zgodą Spółki A PL i są eskortowane przez przedstawicieli Spółki A PL. Spółka nabywa w Polsce również usługi księgowe/rozliczeniowe związane z obsługą obowiązków rozliczeniowych (w szczególności VAT), świadczone przez niezależny podmiot, przy czym Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi tego podmiotu, a usługodawca ten nie jest uprawniony do negocjowania ani zawierania umów handlowych w imieniu Spółki. W odniesieniu do zasobów technicznych, Spółka nie ma dostępu ani kontroli nad systemami IT Spółki A PL wykorzystywanymi do gospodarki magazynowej i operacji (...), w tym nie posiada uprawnień do zarządzania zapasem w systemach Spółki A PL (np. blokowania/zwalniania, rezerwacji, tworzenia zadań magazynowych). Niewielka, organizacyjnie wydzielona komórka produkcyjna funkcjonująca w lokalizacji Spółki A PL (obejmująca m.in. 3 stoły produkcyjne, 3 systemy regałowe oraz ww. sprzęt testowy), stanowi wyłącznie element organizacji pracy Spółki A PL, nie jest wynajmowana ani oddana do dyspozycji Spółki i może zostać w każdym czasie przeniesiona/zmieniona przez Spółkę A PL według jej uznania. Spółka nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni magazynu Spółki A PL. Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów technicznych/rzeczowych Spółki A PL ma zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach Umowy. Nie sprawują Państwo również bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi polskiego podmiotu, od którego Spółka nabywa usługi księgowe/rozliczeniowe. Jak wynika z wniosku, Spółka zgodnie z postanowieniami Umowy, nabywa od Spółki A PL świadczenia o charakterze usługowym związane z obsługą procesu w Polsce, w szczególności czynności związane z wytwarzaniem i okołoprodukcyjne, testowaniem i konfiguracją wyrobów, magazynowaniem /składowaniem, czynnościami logistycznymi (w tym przygotowaniem wyrobów do wysyłki i przekazaniem do przewoźnika) oraz czynnościami związanymi z zarządzaniem zapasami na potrzeby realizacji zamówień klientów. Nie można jednak wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym Kontrahenta na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem technicznym Kontrahenta w Polsce. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka posiada w Wielkiej Brytanii zarejestrowane miejsce prowadzenia działalności, w ramach którego realizowane są funkcje inżynieryjne i projektowe, jak również ograniczone testowanie i prace prototypowe. Spółka zatrudnia pracowników w Wielkiej Brytanii, a w Polsce nie posiada siedziby, oddziału ani biura oraz nie zatrudnia pracowników ani stałych współpracowników. Spółka nie oddelegowuje do Polski swoich pracowników oraz nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców. Ponadto Spółka nie posiada oraz nie wynajmuje żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski i nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych/rzeczowych (poza określonym wyposażeniem testowym przekazanym do zakładu Spółki A PL). Spółka nie ma wpływu jaka część zasobów osobowych/technicznych/rzeczowych Spółki A PL ma zostać wykorzystana do dokonywanych świadczeń w ramach Umowy, a także Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi polskiego podmiotu, od którego nabywa usługi księgowe/rozliczeniowe. Spółka A PL nie jest uprawniona do negocjowania czy zawierania umów w imieniu Spółki. Wszelkie decyzje strategiczne i operacyjne dotyczące funkcjonowania Spółki są i będą podejmowane w państwie siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Natomiast odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących opodatkowania usług nabywanych od Spółki A PL oraz od polskiego podmiotu świadczącego usługi księgowe/rozliczeniowe zaznaczyć należy, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii i jednocześnie, jak ustaliłem, nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z treści wniosku wynika, że nabywacie Państwo od Spółki A PL świadczenia o charakterze usługowym związane z obsługą procesu w Polsce, w szczególności czynności związane z wytwarzaniem i okołoprodukcyjne, testowaniem i konfiguracją wyrobów, magazynowaniem /składowaniem, czynnościami logistycznymi (w tym przygotowaniem wyrobów do wysyłki i przekazaniem do przewoźnika) oraz czynnościami związanymi z zarządzaniem zapasami na potrzeby realizacji zamówień klientów. Wskazali Państwo, że pracownicy Spółki nie mają swobodnego dostępu do zakładu/magazynu Spółki A PL. Wizyty przedstawicieli Spółki w Polsce mają charakter incydentalny (ok. 1 raz w roku), odbywają się wyłącznie na zaproszenie/za uprzednią zgodą Spółki A PL i są eskortowane przez przedstawicieli Spółki A PL. Spółka nie ma dostępu ani kontroli nad systemami IT Spółki A PL wykorzystywanymi do gospodarki magazynowej i operacji (...), w tym nie posiada uprawnień do zarządzania zapasem w systemach Spółki A PL (np. blokowania/zwalniania, rezerwacji, tworzenia zadań magazynowych). Spółka nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni magazynu Spółki A PL.

Zatem, mając ma uwadze powyższe należy stwierdzić, że nabywane przez Spółkę usługi od Spółki A PL, o których mowa we wniosku, stanowią usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. W szczególności wskazać należy, że ww. usługi nie mają bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy. W konsekwencji miejsce świadczenia, a tym samym opodatkowania ww. usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy.

Ponadto jak wynika z wniosku, Spółkanabywa w Polsce również usługi księgowe/rozliczeniowe związane z obsługą obowiązków rozliczeniowych (w szczególności VAT), świadczone przez niezależny podmiot.

Należy zauważyć, że względem opisanych usług księgowych/rozliczeniowych, ustawodawca nie przewidział szczególnych zasad ustalenia miejsca opodatkowania, zatem należy je ustalić na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy.

W analizowanej sprawie Spółka (usługobiorca) posiada siedzibę w Wielkiej Brytanii i jak ustaliłem w tej interpretacji nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym usługi świadczone przez Spółkę A PL oraz polski podmiot na rzecz Spółki nie są opodatkowane na terytorium Polski stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy, a są opodatkowane w kraju, w którym Spółka będąca usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. na terytorium Wielkiej Brytanii.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w zakresie faktur wystawianych zgodnie z przepisami o VAT (pytanie nr 2 wniosku).

Odnosząc się do wątpliwości Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo 
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.