Interpretacja indywidualna z dnia 14 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.283.2026.1.JG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie obowiązków płatnika. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

30 września 2025 r. rozwiązali Państwo umowę o pracę z pracownikiem z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. W związku z rozwiązaniem umowy pracownik wniósł powództwo przed Sąd pracy, domagając się uznania za bezskuteczne rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, ewentualnie w przypadku rozpoznania sprawy po upływie okresu wypowiedzenia – o przywrócenie go do pracy na warunkach sprzed wypowiedzenia, a także zwrotu kosztów procesu.

Składając odpowiedź na pozew wnioskowali Państwo o oddalenie powództwa podkreślając, że wypowiedzenie zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Przed rozpoczęciem pierwszej rozprawy sądowej Sąd Pracy zaproponował stronom zawarcie ugody. Tego samego dnia, tj. 28 października 2025 r., strony osiągnęły porozumienie, którego istotne dla wniosku postanowienia brzmiały:

1.Pracodawca cofa oświadczenie o wypowiedzeniu byłemu pracownikowi umowy o pracę, a były pracownik wyraża na to zgodę.

2.Strony zgodnie oświadczają, że zawierają porozumienie o rozwiązaniu stosunku pracy z dniem 30 września 2025 r.

3.Pracodawca zobowiązuje się sprostować świadectwo pracy byłego pracownika w części dotyczącej sposobu ustania stosunku pracy w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania.

4.Pracodawca zobowiązuje się zapłacić byłemu pracownikowi kwotę 11.000 złotych tytułem odszkodowania brutto, płatne w terminie do 24 listopada 2025 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie uchybienia temu terminowi płatności.

5.Koszty postępowania się znoszą.

Ugoda nie zawierała zapisów wskazujących, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy. Nie zawarto w niej również uznania powództwa w zakresie żądania przywrócenia do pracy, ani zmiany roszczeń pracownika na roszczenie odszkodowawcze, o którym mowa w art. 45 § 1 oraz art. 47¹ Kodeksu pracy. W ramach ugody zmieniono natomiast tryb rozwiązania umowy o pracę. Zamiast rozwiązania z woli Pracodawcy uzgodniono rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron. Ugoda została zatwierdzona prawomocnym postanowieniem Sądu rozpoznającego sprawę.

Pomimo, że w toku postępowania nie ustalono, iż do rozwiązania umowy doszło z winy Pracodawcy, to dla polubownego zakończenia sprawy zdecydowali się Państwo na zawarcie ugody, która w części odpowiadała roszczeniom pracownika.

Od kwoty wynikającej z ugody sądowej została pobrana zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych. Pracownik twierdzi, że kwota ta została przez nas nienależnie obciążona zaliczką na podatek dochodowy.

Pytanie

Czy postąpili Państwo zgodnie z prawem pobierając jako płatnik zaliczkę na podatek dochodowy przy wypłaceniu byłemu pracownikowi kwoty wynikającej z zawartej ugody sądowej?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, od kwoty ustalonej w ugodzie sądowej należało pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, ponieważ świadczenie to nie podlega zwolnieniu podatkowemu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 3, ani art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa PIT”), a tym samym w całości podlega opodatkowaniu. Wypłata kwoty określonej w ugodzie na rzecz byłego pracownika stanowi przychód ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy PIT), co obliguje Państwa jako płatnika do zastosowania art. 32 ustawy o PIT (pobór zaliczki). Jeśli strony zmieniają tryb na porozumienie, to wypłacana kwota – nawet nazwana „odszkodowaniem” – staje się w rzeczywistości dodatkowym świadczeniem pieniężnym (rodzajem odprawy umownej), która jest w pełni opodatkowana jako przychód ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 ustawy PIT).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT, zwolnione z opodatkowania są odszkodowania lub zadośćuczynienia, pod warunkiem, że ich wysokość lub zasady ustalania wynikają bezpośrednio z przepisów odrębnych ustaw.

Oznacza to, że możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego istnieje wyłącznie wówczas, gdy kwota odszkodowania lub sposób jej ustalenia są jednoznacznie określone w przepisach prawa. W niniejszej sprawie kluczową przesłanką do opodatkowania odszkodowania wypłaconego byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej jest zmiana trybu rozwiązania stosunku pracy. W punkcie 1 ugody strony ustaliły zmianę trybu rozwiązania umowy o pracę z „za wypowiedzeniem” na „za porozumieniem stron”. Tymczasem przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w przypadku rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron, co oznacza, że brak jest podstaw prawnych do określenia wysokości takiego świadczenia na gruncie Kodeksu pracy.

W rezultacie ugoda zawarta między Państwem a byłym pracownikiem ma charakter porozumienia w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego. Oznacza to, że stanowi ona formę wzajemnych ustępstw, które strony podjęły w celu zakończenia sporu oraz zaspokojenia roszczeń pracownika zgłoszonych w postępowaniu sądowym. Skoro strony w drodze wzajemnych ustępstw (art. 917 k.c.) zakwalifikowały rozwiązanie umowy jako porozumienie stron, wypłacona kwota traci charakter odszkodowania ustawowego, o którym mowa w Kodeksie pracy, stając się opodatkowanym przychodem ze stosunku pracy.

W konsekwencji wypłacona kwota ma charakter umowny i uwzględnia interesy obu stron, a jej wysokość nie wynika z przepisów prawa, układów zbiorowych pracy ani innych regulacji określających zasady ustalania odszkodowania. W rzeczywistości świadczenie to stanowi rekompensatę za rezygnację byłego pracownika z roszczenia o przywrócenie do pracy, a nie odszkodowanie w rozumieniu ustawy PIT. Kwota 11.000 zł brutto została ustalona dowolnie przez strony w ramach swobody umów i wzajemnych ustępstw, a nie wyliczona na podstawie przepisów Kodeksu pracy (np. art. 47 lub 47¹ KP).

W Państwa ocenie odszkodowanie przewidziane w ugodzie sądowej nie spełnia również warunków zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy PIT. Przepis ten stanowi, że opodatkowaniu podlegają odszkodowania wynikające z wyroku lub ugody sądowej, jeżeli stanowią one rekompensatę za utracone korzyści – czyli za dochód, który podatnik mógłby uzyskać, gdyby nie doszło do powstania szkody. W niniejszym przypadku wypłacona kwota ma na celu wyrównanie byłemu pracownikowi dochodu, jaki mógłby osiągnąć, gdyby umowa o pracę nie została rozwiązana. Nie jest to więc rekompensata rzeczywistej szkody (np. bezprawnego rozwiązania stosunku pracy), lecz forma wyrównania utraconych korzyści.

Państwa zdaniem świadczenie wypłacone byłemu pracownikowi na podstawie ugody stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy PIT. Przepis ten wskazuje, że do przychodów ze stosunku pracy (a także stosunku służbowego, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy) zalicza się wszelkie wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń w naturze lub ich ekwiwalenty, niezależnie od źródła ich finansowania.

Obejmuje to m.in. wynagrodzenia zasadnicze, dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop oraz inne świadczenia, zarówno pieniężne, jak i nieodpłatne lub częściowo odpłatne.

W niniejszej sprawie wypłacone odszkodowanie pozostaje w bezpośrednim związku z zatrudnieniem byłego pracownika. Oznacza to, że gdyby strony nie łączył stosunek pracy, pracownik nie miałby podstaw do występowania z roszczeniem wobec Państwa.

Mając na uwadze powyższe, świadczenie wypłacone byłemu pracownikowi – Państwa zdaniem – stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy PIT, który nie spełnia przesłanek do zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy PIT i w całości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia) niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.

Na podmiocie dokonującym wypłaty odszkodowania ciążą obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:

Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:

a)określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b)odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c)odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d)odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e)odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f)odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g)odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

1)otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

2)dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalone zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.

Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277):

Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie tego zwolnienia.

Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:

·otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

·odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy, przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,

·wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost wynikać z ww. aktów,

·nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:

Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie treści. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).

Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej – wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.

Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:

W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.

Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.

Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 36¹ § 2, art. 45, art. 50, art. 56, art. 94³ § 3 i § 4, art. 99, art. 101² Kodeksu pracy).

W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1 Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że rozwiązali Państwo z pracownikiem umowę o pracę 30 września 2025 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. W związku z rozwiązaniem umowy pracownik wniósł powództwo przed Sąd pracy, domagając się uznania za bezskuteczne rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, ewentualnie w przypadku rozpoznania sprawy po upływie okresu wypowiedzenia o przywrócenie go do pracy na warunkach sprzed wypowiedzenia, a także zwrotu kosztów procesu. Przed rozpoczęciem pierwszej rozprawy sądowej Sąd Pracy zaproponował stronom zawarcie ugody i tego samego dnia strony osiągnęły porozumienie. W ramach ugody zmieniono tryb rozwiązania umowy o pracę – zamiast rozwiązania z woli Pracodawcy uzgodniono rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron. Ugoda została zatwierdzona prawomocnym postanowieniem Sądu rozpoznającego sprawę. Ugoda nie zawierała zapisów wskazujących, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy. Nie zawarto w niej również uznania powództwa w zakresie żądania przywrócenia do pracy ani zmiany roszczeń pracownika na roszczenie odszkodowawcze, o którym mowa w art. 45 § 1 oraz art. 47¹ Kodeksu pracy.

Mając na uwadze powyższe, nie ma możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec tego zawarta między Państwem a byłym pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

W myśl powołanego powyżej art. 917 Kodeksu cywilnego:

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Zatem kwota wypłacona byłemu pracownikowi w swojej istocie ma charakter umowny, gdyż wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron. Wysokość tego świadczenia – „odszkodowania” – nie wynika z przepisów ustaw, układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumieniach zbiorowych regulujących wysokość lub zasady ustalania odszkodowania. Doszło natomiast do zawarcia ugody, na mocy której pracodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz byłego pracownika stosownej kwoty za rozwiązanie umowy o pracę. Świadczenie to ma więc – de facto – zrekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.

Uwzględniając powyższe, należne byłemu pracownikowi odszkodowanie wynikające z zawartej ugody sądowej nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconych kwot nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Tym samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu.

W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconej byłemu pracownikowi kwoty świadczenia.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego e. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.