Interpretacja indywidualna z dnia 19 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.365.2026.1.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy sposobu naliczania podatku VAT od kosztów dostawy towarów ze sklepu internetowego do klientów.

Uzupełnił go Pan pismem z 15 kwietnia 2026 r. (wg daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem sklepu internetowego. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca oferuje towary opodatkowane różnymi stawkami podatku od towarów i usług (VAT), w szczególności 5%, 8% oraz 23%. W procesie zakupowym klient dokonuje zamówienia towarów, a następnie wybiera sposób dostawy. Koszt dostawy prezentowany jest klientowi jako odrębna pozycja w koszyku zamówienia i doliczany do łącznej kwoty do zapłaty. Po złożeniu zamówienia oraz dokonaniu płatności Wnioskodawca wystawia dokument sprzedaży (paragon lub fakturę). W ramach przyjętego modelu rozliczeń koszt dostawy nie jest wykazywany jako odrębna pozycja na dokumencie sprzedaży, lecz jest rozdzielany proporcjonalnie pomiędzy sprzedawane towary i doliczany do ich cen.

Podział kosztu dostawy odbywa się według następujących zasad:

1.Koszt dostawy brutto dzielony jest proporcjonalnie do wartości brutto towarów w podziale na stawki VAT.

2.Następnie w ramach każdej grupy towarów objętych daną stawką VAT koszt dostawy jest dzielony proporcjonalnie do wartości brutto poszczególnych towarów.

3.W rezultacie część kosztu dostawy przypisana do danego towaru zwiększa jego cenę brutto i podlega opodatkowaniu według stawki VAT właściwej dla tego towaru.

Łączna wartość brutto sprzedaży wykazana na dokumencie sprzedaży odpowiada kwocie zapłaconej przez klienta. W przypadku zwrotu całości lub części zamówienia, Wnioskodawca dokonuje zwrotu należności zgodnie z dokumentem sprzedaży, tj. obejmującej cenę towarów wraz z przypisaną do nich częścią kosztów dostawy. W przypadku zwrotu częściowego, zwracana jest kwota odpowiadająca wartości zwracanych towarów powiększona o proporcjonalną część kosztów dostawy, przypisaną do tych towarów, zgodnie z ich udziałem w całkowitej wartości zamówienia.

Korekta podstawy opodatkowania oraz podatku VAT dokonywana jest zgodnie z pierwotnym przypisaniem kosztów dostawy do poszczególnych stawek VAT.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym koszt dostawy może zostać rozliczony poprzez jego proporcjonalne doliczenie do cen sprzedawanych towarów (bez wykazywania jako odrębnej pozycji na dokumencie sprzedaży), a przypisana w ten sposób część kosztu dostawy podlega opodatkowaniu według stawki VAT właściwej dla danego towaru?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy przedstawiony sposób rozliczenia kosztów dostawy jest prawidłowy. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną od nabywcy. Jednocześnie zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT podstawa opodatkowania obejmuje również koszty dodatkowe, takie jak koszty transportu, pobierane przez dostawcę od nabywcy. W analizowanym przypadku koszt dostawy nie stanowi odrębnej usługi, lecz jest elementem świadczenia głównego, jakim jest dostawa towarów. W konsekwencji koszt dostawy powinien zwiększać podstawę opodatkowania dostawy towarów i być opodatkowany według stawki właściwej dla tych towarów.

Zastosowany przez Wnioskodawcę mechanizm polegający na proporcjonalnym przypisaniu kosztu dostawy do poszczególnych towarów:

• zapewnia, że całość zapłaty klienta jest objęta opodatkowaniem,
• prowadzi do przypisania właściwej stawki VAT do każdej części kosztu dostawy,
• odzwierciedla rzeczywisty ekonomiczny charakter transakcji.

Ponadto przyjęty sposób rozliczenia eliminuje konieczność stosowania jednej stawki VAT dla kosztów dostawy, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowego opodatkowania w przypadku sprzedaży towarów objętych różnymi stawkami VAT.

W ocenie Wnioskodawcy brak wykazania kosztu dostawy jako odrębnej pozycji na dokumencie sprzedaży nie wpływa na prawidłowość rozliczenia podatku VAT, o ile całkowita kwota należna od nabywcy oraz podatek VAT zostały ustalone prawidłowo.

Ponadto Wnioskodawca wskazuje, że przyjęty sposób rozliczenia kosztów dostawy znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zwrotów towarów oraz korekt sprzedaży. W sytuacji zwrotu całości zamówienia Wnioskodawca dokonuje korekty całej wartości sprzedaży, obejmującej również koszt dostawy, który uprzednio został uwzględniony w cenach towarów. Natomiast w przypadku zwrotów częściowych korekta obejmuje zwracane towary według ich wartości wynikającej z dokumentu sprzedaży, tj. obejmującej również przypisaną proporcjonalnie część kosztów dostawy. W konsekwencji Wnioskodawca dokonuje zwrotu na rzecz klienta kwoty odpowiadającej pełnej cenie zwracanego towaru, zawierającej również przypisaną część kosztów dostawy. W ocenie Wnioskodawcy takie podejście jest zgodne z zasadą, że podstawą opodatkowania jest rzeczywiście otrzymana zapłata, a korekta powinna odzwierciedlać faktyczną zmianę tej zapłaty. W rezultacie również w przypadku korekt sprzedaży podatek VAT jest ustalany w sposób prawidłowy, tj. zgodnie ze stawkami właściwymi dla poszczególnych towarów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy:

Art. 29a ust. 1 ustawy:

Art. 29a ust. 6 ustawy:

Art. 29a ust. 7 ustawy:

Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”.

Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:

W myśl art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania, i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Są to koszty bezpośrednio związane z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy taki koszt, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Oznacza to, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

W przypadku dostawy towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji: konkretnej dostawy towarów lub konkretnej usługi.

Za koszty dodatkowe należy uznać wszelkie opłaty i należności, formalnie odrębne od ceny świadczenia głównego (podstawowego), jednakże w istocie składające się na zapłatę za świadczenie zapewniane w ramach wykonywania świadczenia podstawowego. Koszty dodatkowe będą wartością tych wszystkich świadczeń dodatkowych, które nie stanowią samoistnego świadczenia (przedmiotu opodatkowania), lecz są elementami świadczenia złożonego (kompleksowego).

Zatem koszty dodatkowe, w tym koszty przesyłki stanowić będą elementy rachunku kosztów zmierzające do ustalenia kwoty odpłatności za świadczenie zasadnicze – sprzedaż zamówionych towarów, bowiem z ekonomicznego punktu widzenia dopełniają to świadczenie i nie należy ich sztucznie oddzielać.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem sklepu internetowego. W ramach prowadzonej działalności oferuje Pan towary opodatkowane różnymi stawkami podatku od towarów i usług. W procesie zakupowym klient dokonuje zamówienia towarów, a następnie wybiera sposób dostawy. Koszt dostawy prezentowany jest klientowi jako odrębna pozycja w koszyku zamówienia i doliczany do łącznej kwoty do zapłaty. Po złożeniu zamówienia oraz dokonaniu płatności wystawia Pan dokument sprzedaży (paragon lub fakturę). W ramach przyjętego modelu rozliczeń koszt dostawy nie jest wykazywany jako odrębna pozycja na dokumencie sprzedaży, lecz jest rozdzielany proporcjonalnie pomiędzy sprzedawane towary i doliczany do ich cen.

Podział kosztu dostawy odbywa się według następujących zasad:

1.Koszt dostawy brutto dzielony jest proporcjonalnie do wartości brutto towarów w podziale na stawki VAT.

2.Następnie w ramach każdej grupy towarów objętych daną stawką VAT koszt dostawy jest dzielony proporcjonalnie do wartości brutto poszczególnych towarów.

3.W rezultacie część kosztu dostawy przypisana do danego towaru zwiększa jego cenę brutto i podlega opodatkowaniu według stawki VAT właściwej dla tego towaru.

Łączna wartość brutto sprzedaży wykazana na dokumencie sprzedaży odpowiada kwocie zapłaconej przez klienta.

Pana wątpliwości dotyczą prawidłowości opisanego sposobu działania w zakresie naliczenia podatku VAT od kosztów dostawy towarów.

Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

Określona czynność jest czynnością złożoną, gdy składa się z różnych świadczeń, różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.

Czynności złożone były przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym wyroków:

• z 25 lutego 1999 r. sygn. C-349/96,
• z 27 października 2005 r. sygn. C-41/04,
• z 29 marca 2007 r. sygn. C-111/05.

Odnosząc się do Pana wątpliwości, na wstępie należy zaznaczyć, że pojęcie „dostawy towarów” jest sformułowaniem zdefiniowanym w ustawie. Aby zatem interpretacja była dla Pana czytelna, w jej dalszej części „dostawa”, rozumiana jako czynność przemieszczenia towarów ze sklepu do klienta, będzie dookreślana słowami „transport, przesyłka”.

Nie ulega wątpliwości, że w przypadku wykonywanych przez Pana czynności można wyróżnić następujące elementy składowe: dostawę towarów oraz ich dostawę (transport, przesyłkę).

W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że dostawa (transport, przesyłka) sprzedawanych przez Pana towarów stanowi cel sam w sobie i powinna być traktowana jako odrębne, niezależne świadczenie. Klient jest zainteresowany otrzymaniem towaru, który kupił w Pana sklepie, a nie samą usługą związaną z dostawą (transportem, przesyłką).

Oznacza to, że dostawa (transport, przesyłka) jest integralną częścią dostawy towarów, które oferuje Pan w sklepie internetowym. W konsekwencji, dostawa towarów stanowi świadczenie główne, natomiast świadczeniem pomocniczym jest dostawa (transport, przesyłka), która jest ściśle związana z ww. dostawami towarów. W związku z tym koszty dostawy (transportu, przesyłki), które są doliczone do sprzedaży towaru, nie stanowią wynagrodzenia z tytułu wykonania samodzielnej usługi, lecz są to koszty dodatkowe podstawowej czynności, jaką jest dostawa towaru. Zatem – z ekonomicznego punktu widzenia – dostawa towarów wraz z dostawą (transportem, przesyłką) jest obiektywnie jedną transakcją i nie powinny być dzielone dla celów podatkowych na poszczególne elementy, gdyż tworzą jedną złożoną czynność. Zatem w analizowanym przypadku jest jeden przedmiot opodatkowania – jedna czynność, tj. dostawa towarów.

 Podstawą opodatkowania z tytułu tej czynności jest – zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy – łączna wartość towarów oraz wartość opłaty za wysyłkę (tj. koszt dostawy – transportu, przesyłki). Koszty dostawy (transportu, przesyłki) ponoszone w związku ze sprzedażą ww. towarów stanowią element świadczenia zasadniczego, a zatem zwiększają kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy towarów (świadczenia głównego).

A zatem, gdy przedmiotem sprzedaży są towary opodatkowane taką samą stawką podatku VAT, wówczas należy zastosować ją także dla dostawy (transportu, przesyłki). Natomiast gdy przedmiotem jednej dostawy są towary opodatkowane różnymi stawkami (gdy na jednej fakturze są wyszczególnione towary opodatkowane różnymi stawkami podatku), wówczas koszty dostawy (transportu, przesyłki) należy przyporządkować proporcjonalnie do podstawy opodatkowania poszczególnych towarów opodatkowanych różnymi stawkami i do kosztów tych zastosować taką samą stawkę, jak dla towarów, z którymi są związane. Koszty dostawy (transportu, przesyłki) ponoszone w związku z dostawą towarów zwiększają kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy tych towarów oraz powinny być opodatkowane według stawki podatku VAT właściwej dla realizowanej dostawy.

W związku z powyższym oceniając przedstawione przez Pana stanowisko, z którego wynika, że koszt dostawy powinien zwiększać podstawę opodatkowania dostawy towarów i być opodatkowany według stawki właściwej dla tych towarów należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, w szczególności dotyczące kwestii zwrotów towarów oraz korekt sprzedaży – nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.