Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.246.2026.2.DT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 13 kwietnia 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Są Państwo jednostką budżetową jednostki samorządu terytorialnego, funkcjonującą w sektorze finansów publicznych. Jednostka zatrudnia (...) pracowników na podstawie umowy o pracę. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa są Państwo zobowiązani do tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, o którym mowa w ustawie o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych.

W ramach działalności socjalnej finansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zamierzają Państwo zorganizować wycieczkę turystyczno-krajoznawczą dla pracowników oraz emerytowanych pracowników – byłych pracowników jednostki. Celem organizacji wycieczki jest integracja środowiska pracowniczego, wzmacnianie relacji interpersonalnych oraz budowanie właściwej atmosfery pracy, co w konsekwencji ma przyczynić się do poprawy współpracy pomiędzy pracownikami, zwiększenia efektywności pracy oraz podniesienia jakości wykonywanych obowiązków służbowych.

Udział w wycieczce będzie miał charakter całkowicie dobrowolny. Pracownicy oraz emerytowani pracownicy będą mogli zadeklarować chęć uczestnictwa w wycieczce, co pozwoli na sporządzenie imiennej listy uczestników niezbędnej do organizacji wyjazdu przez biuro podróży. Brak uczestnictwa w wycieczce nie będzie powodował jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla pracowników ani nie będzie wpływał na ich sytuację pracowniczą.

Organizacja wycieczki zostanie powierzona wyspecjalizowanemu biuru podróży wybranemu przez Państwa. Biuro podróży dokona rezerwacji noclegów, zapewni transport, wyżywienie oraz wykupi dla uczestników imienne polisy ubezpieczeniowe. Cena wycieczki ustalona przez organizatora będzie ceną uśrednioną dla wszystkich uczestników. Wynika to z faktu, że uczestnicy będą zakwaterowani w pokojach o różnym standardzie (pokoje jedno, dwu lub trzyosobowe), natomiast posiłki będą zapewnione w formie bufetu, bez możliwości przypisania konkretnych kosztów do poszczególnych uczestników.

Przewidywany koszt udziału w wycieczce wynosi około 2120 zł na osobę. Wycieczka będzie częściowo finansowana ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wysokość dofinansowania będzie zróżnicowana w zależności od sytuacji materialnej uczestników i zostanie ustalona zgodnie z kryterium socjalnym obowiązującym w regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Oznacza to, że udział własny pracownika może wynosić odpowiednio 0%, 5%, 10% lub 15% kosztów wycieczki, w zależności od poziomu dochodów gospodarstwa domowego pracownika.

Organizacja wycieczki leży w interesie pracodawcy, gdyż jej celem jest integracja pracowników oraz budowanie właściwych relacji w środowisku pracy. Pracodawca zakłada, że przedsięwzięcie to przyczyni się do poprawy atmosfery pracy, zwiększenia motywacji pracowników oraz poprawy jakości współpracy pomiędzy pracownikami.

Jednocześnie wskazać należy, że świadczenie to nie będzie miało charakteru indywidualnego przysporzenia majątkowego po stronie uczestników wycieczki. Wydatki ponoszone przez pracodawcę na organizację wycieczki będą miały charakter zbiorczy i nie będzie możliwe przypisanie konkretnej wartości świadczenia poszczególnym uczestnikom. Cena usługi turystycznej będzie ustalona w sposób ryczałtowy dla całej grupy uczestników, a poszczególne elementy świadczenia (noclegi, transport, wyżywienie) nie będą rozliczane indywidualnie.

Ponadto należy wskazać, że uczestnicy wycieczki nie uzyskają korzyści w postaci powiększenia aktywów ani uniknięcia wydatku, który musieliby ponieść we własnym zakresie. Pracownicy nie ponieśliby bowiem takiego wydatku, gdyby nie zostali zaproszeni do udziału w wycieczce organizowanej przez pracodawcę w ramach działalności socjalnej.

W Państwa ocenie, w opisanej sytuacji po stronie pracowników nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie zostaną spełnione przesłanki powstania przychodu określone w orzecznictwie, w szczególności w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., zgodnie z którym za przychód pracownika mogą zostać uznane jedynie takie świadczenia, które:

-zostały spełnione za zgodą pracownika,

-zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy),

-przynoszą pracownikowi wymierną i indywidualnie przypisaną korzyść majątkową.

W przypadku opisanej wycieczki integracyjnej świadczenie realizowane jest przede wszystkim w interesie pracodawcy, ma charakter zbiorowy oraz nie prowadzi do uzyskania przez uczestników indywidualnej, wymiernej korzyści majątkowej.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym udział pracowników oraz emerytowanych pracowników w wycieczce turystyczno-krajoznawczej organizowanej przez pracodawcę i częściowo finansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych będzie powodował powstanie po stronie uczestników przychodu ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy na pracodawcy będzie ciążył obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem udział pracowników oraz emerytowanych pracowników w wycieczce turystyczno-krajoznawczej organizowanej przez pracodawcę i częściowo finansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie będzie powodował powstania po stronie uczestników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem są m.in. wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń. Jednakże, jak wskazano w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., za przychód pracownika mogą być uznane wyłącznie takie świadczenia, które przynoszą pracownikowi wymierną i indywidualnie przypisaną korzyść majątkową.

W Państwa ocenie, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przesłanki te nie zostaną spełnione. Organizacja wycieczki ma charakter integracyjny i służy przede wszystkim interesowi pracodawcy, polegającemu na budowaniu właściwych relacji w środowisku pracy oraz poprawie współpracy pracowników. Świadczenie ma charakter zbiorowy, a cena wycieczki jest uśredniona i nie pozwala na przypisanie konkretnej wartości świadczenia poszczególnym uczestnikom. Ponadto pracownicy nie uzyskują realnego przysporzenia majątkowego ani nie unikają wydatku, który musieliby ponieść we własnym zakresie.

W konsekwencji powyższego, uznają Państwo, że udział pracowników w wycieczce integracyjnej nie będzie stanowił dla nich przychodu ze stosunku pracy, a na Państwu nie będzie ciążył obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z przepisu art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do treści art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.

W świetle art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z art. 10 ust. 1 pkt 9 wynika, że źródłem przychodu mogą być także „inne źródła”.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na mocy art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Stosownie do art. 12 ust. 3 omawianej ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w tym przepisie. W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.

Na gruncie art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

W świetle zaś art. 42 ust. 1 tej ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz.U. z 2014 r., poz. 947), w którym to Trybunał dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu z tytułu stosunku pracy.

Definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

•po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

•po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

•po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Aby można było uznać, że pracownik otrzymał nieodpłatne świadczenie, powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Nieodpłatne świadczenie jest więc przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostanie spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzysta z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełni określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy będzie dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie. Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

Powyższe przesłanki mają charakter uniwersalny i mogą być odpowiednio stosowane także w celu dokonania oceny wystąpienia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń również u osób innych niż pracownicy.

W opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że planują zorganizować przy pomocy biura podróży wycieczkę turystyczno-krajoznawczą dla obecnych oraz emerytowanych pracowników. Udział w planowanej wycieczce będzie miał charakter dobrowolny. Jej organizacja leży w Państwa interesie, a wyjazd ma na celu integrację środowiska pracowniczego, wzmocnienie relacji interpersonalnych oraz budowanie właściwej atmosfery w pracy. Z wniosku wynika ponadto, że cena wycieczki będzie ceną uśrednioną dla wszystkich jej uczestników. Częściowe dofinansowanie wyjazdu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oparte będzie o kryterium socjalne, które jest określone w obowiązującym regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13:

Obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe).

Integracyjny charakter zorganizowanego dla pracowników i emerytów wydarzenia, chociażby wydarzenie to przyjęło formę wyjazdu (wycieczki), wpływa zatem na ocenę, że biorący w nim udział pracownicy i emerytowani pracownicy nie uzyskują przysporzenia majątkowego, które należałoby uznać za ich przychód.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że dobrowolny udział w wyjeździe integracyjnym, dofinansowanym z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, którego głównym celem jest integracja środowiska pracowniczego, wzmocnienie relacji interpersonalnych oraz budowanie właściwej atmosfery w pracy – nie będzie stanowić dla Państwa pracowników oraz emerytowanych pracowników przysporzenia majątkowego. Tym samym dofinansowanie do wyjazdu integracyjnego nie będzie stanowić nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji powyższego, nie spowoduje to powstania po stronie Państwa pracowników przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na Państwu natomiast nie będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika wskazane w art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc obowiązki obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Podobnie w przypadku emerytowanych pracowników, dofinansowanie nie spowoduje powstania po ich stronie przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym w stosunku do tych osób także nie będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 przywołanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.