Interpretacja indywidualna z dnia 25 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.137.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka i jej działalność.

Spółka Towarzystwo Budownictwa Społecznego (…) sp. z o. o. (dalej określana jako „Spółka”) ma siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce.

Spółka prowadzi działalność na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (dalej w skrócie „u.s.f.r.m.”). Spółka została utworzona jako towarzystwo budownictwa społecznego (TBS), które po zmianie przepisów działają jako społeczne inicjatywy mieszkaniowe (SIM).

W (…) r. Spółka zrealizowała przedsięwzięcie polegające na wybudowaniu budynku mieszkalnego położonego w (…) (dalej określanego jako „budynek”). Przedsięwzięcie to było współfinansowane z kredytu udzielonego przez Bank (…). Lokale mieszkalne znajdujące się w budynku były i są przez Spółkę odpłatnie wynajmowane.

W (…) r. Spółka zamierza rozpocząć proces sprzedaży lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku. Sprzedaż lokali będzie realizowana na zasadach określonych w art. 33ea i n. u.s.f.r.m. Sprzedaż lokali będzie dokonywana na rzecz dotychczasowych najemców tych lokali. W związku z tym od (…) r., w odniesieniu do omawianego budynku, Spółka będzie prowadziła działalność zarówno w zakresie wynajmowania lokali, jak również w zakresie sprzedaży lokali.

Podatek CIT.

Działalność Spółki w zakresie wynajmowania lokali korzysta ze zwolnienia w podatku CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 26 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej w skrócie „u.p.d.o.p.”) w zakresie w jakim dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi uzyskiwane z tytułu wynajmowania lokali są przeznaczane na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych (do końca (…) r. w całości, od (…) r. może być albo w całości albo częściowo).

Natomiast działalność Spółki w zakresie sprzedaży lokali będzie w całości działalnością podlegającą opodatkowaniu CIT, ponieważ dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi uzyskiwane z tytułu sprzedaży lokali będą w całości przeznaczone na cele inne niż związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Kaucja.

Kaucja była wpłacana przez najemcę lokalu jako zabezpieczenie na pokrycie należności z tytułu najmu lokalu, które mogą się pojawić w dniu opróżnienia tego lokalu. Kaucja podlega waloryzacji. Zwaloryzowana kwota kaucji będzie zwracana w związku z opróżnieniem lokalu albo w związku z nabyciem własności lokalu przez najemcę. W przypadku nabycia własności lokalu przez najemcę zwaloryzowana kwota kaucji będzie rozliczana poprzez potrącenie jej z ceną sprzedaży należną Spółce. Kwota potrącenia (zarówno kwota wpłaconej kaucji jak i kwota jej waloryzacji) zostanie określona w akcie notarialnym sprzedaży lokalu.

Szczegółowe zasady opłacania oraz zwrotu kaucji określa art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz umowa najmu zawarta przez Spółkę z najemcą.

Ilekroć w dalszej części wniosku jest mowa o „waloryzacji kaucji”, to należy przez to rozumieć kwotę zwracaną najemcy, w części w której przewyższa ona kwotę kaucji wpłaconej przez tego najemcę.

Partycypacja.

Partycypacja była wpłacana przez najemcę lokalu jako forma udziału w kosztach budowy lokalu, który będzie mu wynajmowany. Partycypacja podlega waloryzacji. Najemcy przysługuje prawo do zwrotu partycypacji na jego wniosek, który może zostać złożony nie wcześniej niż w momencie całkowitej spłaty kredytu zaciągniętego w Banku na budowę budynku. W przypadku nabycia własności lokalu przez najemcę zwaloryzowana kwota partycypacji będzie rozliczana poprzez potrącenie jej z ceną sprzedaży należną Spółce. Kwota potrącenia (zarówno kwota wpłaconej partycypacji, jak i kwota jej waloryzacji) zostanie określona w akcie notarialnym sprzedaży lokalu.

Szczegółowe zasady opłacania oraz zwrotu partycypacji określa art. 29a i art. 30da u.s.f.r.m. oraz umowa w sprawie partycypacji zawarta przez Spółkę z najemcą.

Ilekroć w dalszej części wniosku jest mowa o „waloryzacji partycypacji”, to należy przez to rozumieć kwotę zwracaną najemcy, w części w której przewyższa ona kwotę partycypacji wpłaconej przez tego najemcę.

Cel wniosku.

Celem wniosku jest ustalenie na jakich zasadach Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki w postaci waloryzacji kaucji oraz waloryzacji partycypacji wypłacane najemcom. W szczególności chodzi o ustalenie, czy wydatki w postaci waloryzacji kaucji oraz waloryzacji partycypacji będą kosztami uzyskania przychodów związanymi z działalnością opodatkowaną oraz w którym momencie należy je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Celem wniosku nie jest ustalanie kwestii związanych ze stosowaniem zwolnienia w podatku CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. W związku z tym Spółka prosi o przyjęcie, że tam gdzie zostało to wskazane spełnione będą warunki do stosowania tego zwolnienia.

Pytanie

Czy kwota waloryzacji kaucji oraz kwota waloryzacji partycypacji, które Spółka będzie wypłacała na rzecz najemcy konkretnego lokalu, będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodów związany z działalnością opodatkowaną jaką będzie sprzedaż tego lokalu, który należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zasady opodatkowania podatkiem CIT określają przepisy ustawy z dnia 26 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej w skrócie „u.p.d.o.p.”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…)”.

Na wstępie należy wskazać, że waloryzacja kaucji oraz waloryzacja partycypacji będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodów, ponieważ wydatki te będą spełniały warunki wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wypłata waloryzacji kaucji i waloryzacji partycypacji stanowi wydatek związany z działalnością gospodarczą Spółki oraz z przychodami uzyskiwanymi przez Spółkę. Jednocześnie będzie to wydatek poniesiony ze środków Spółki i mający charakter definitywny. Wydatek ten nie został również wskazany w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., który zawiera katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

W ocenie Spółki koszt uzyskania przychodów w postaci waloryzacji kaucji oraz waloryzacji partycypacja należy przyporządkować do działalności polegającej na sprzedaży lokali. Wynika to z faktu, że Spółka dokonuje zwrotu kaucji i zwrotu partycypacji na rzecz najemcy w związku z dokonaniem sprzedaży lokalu na rzecz tego najemcy. Kwota zwrotu kaucji (w tym zwrotu zwaloryzowanej kaucji) oraz kwota zwrotu partycypacji (w tym zwrotu zwaloryzowanej partycypacji) będzie rozliczana poprzez potrącenie jej z ceną sprzedaży należną Spółce, kwoty te zostaną określone w akcie notarialnym sprzedaży lokalu.

Dochód z działalności w zakresie sprzedaży lokali nie będzie korzystał ze zwolnienia w podatku CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., a w konsekwencji będzie to dochód opodatkowany podatkiem CIT. Oznacza to, że wydatek w postaci waloryzacji kaucji i waloryzacji partycypacji należy przyporządkować w całości do działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. „Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c”.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. „Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą”.

Koszt uzyskania przychodów w postaci waloryzacji kaucji i waloryzacji partycypacji będzie stanowił dla Spółki koszt bezpośredni, o którym mowa w art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Jak już wskazano wydatek ten należy łączyć z działalnością i przychodami w zakresie sprzedaży lokali. W związku z tym koszt uzyskania przychodów w postaci waloryzacji kaucji i waloryzacji partycypacji dotyczących konkretnego lokalu powinien być przez Spółkę zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu.

Reasumując: zdaniem Spółki kwota waloryzacji kaucji oraz kwota waloryzacji partycypacji, które Spółka będzie wypłacała na rzecz najemcy konkretnego lokalu, będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodów związany z przychodami ze sprzedaży tego lokalu, który należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu (art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p.).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Wnioskodawca, jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlega uregulowaniom ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

Według art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

W świetle art. 12 ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

•został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

•jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

•pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

•poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

•został właściwie udokumentowany,

•nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:

•przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz

•potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty związane z przychodami (zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio), o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami). Wskazać należy, że:

•za koszty bezpośrednie uznaje się te wydatki, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła i są one niezbędne dla osiągnięcia przychodu (są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów),

•za koszty pośrednie uważa się te wydatki, które ponoszone są w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, tj. wydatki na funkcjonowanie przedsiębiorstwa, związane z całokształtem działalności. Co do zasady kosztów takich nie można przypisać konkretnym przychodom, jak również ocenić szczegółowo stopnia ich wpływu na uzyskanie przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach, których wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Stąd nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Kosztami będą również koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Na mocy art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Jak wynika z wniosku, w (…) r. Spółka zrealizowała przedsięwzięcie polegające na wybudowaniu budynku mieszkalnego. Lokale mieszkalne znajdujące się w budynku były i są przez Spółkę odpłatnie wynajmowane. W (…) r. Spółka zamierza rozpocząć proces sprzedaży lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku na rzecz dotychczasowych najemców tych lokali. Działalność Spółki w zakresie wynajmowania lokali korzysta ze zwolnienia w podatku CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT w zakresie w jakim dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi uzyskiwane z tytułu wynajmowania lokali są przeznaczane na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Natomiast działalność Spółki w zakresie sprzedaży lokali będzie w całości działalnością podlegającą opodatkowaniu CIT, ponieważ dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi uzyskiwane z tytułu sprzedaży lokali będą w całości przeznaczone na cele inne niż związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Kaucja była wpłacana przez najemcę lokalu jako zabezpieczenie na pokrycie należności z tytułu najmu lokalu, które mogą się pojawić w dniu opróżnienia tego lokalu. Kaucja podlega waloryzacji. Zwaloryzowana kwota kaucji będzie zwracana w związku z opróżnieniem lokalu albo w związku z nabyciem własności lokalu przez najemcę. Partycypacja była wpłacana przez najemcę lokalu jako forma udziału w kosztach budowy lokalu, który będzie mu wynajmowany. Partycypacja podlega waloryzacji. Najemcy przysługuje prawo do zwrotu partycypacji na jego wniosek.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy kwota waloryzacji kaucji oraz kwota waloryzacji partycypacji, które Spółka będzie wypłacała na rzecz najemcy konkretnego lokalu, będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodów związany z działalnością opodatkowaną jaką będzie sprzedaż tego lokalu, który należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu.

Biorąc pod uwagę powyższy opis sprawy w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, że z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT wynika, iż przysporzenia majątkowe kwalifikowane jako przychody muszą mieć charakter definitywny, tymczasem kwota partycypacyjna wpłacana przez partycypanta podlega zwrotowi w przypadku zakończenia najmu. W związku z powyższym, kwota partycypacyjna opłacona przez partycypanta nie stanowi przychodu Spółki dla celów podatkowych, a zatem w momencie zwrotu nie stanowi ona kosztów uzyskania przychodów.

Kaucja natomiast – według Słownika języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) – jest to suma pieniężna złożona jako gwarancja dotrzymania zobowiązania i stanowiąca odszkodowanie w razie niedopełnienia zobowiązania. Kaucja jest neutralna podatkowo, tzn. nie jest ani przychodem, ani kosztem (skutki podatkowe są natomiast związane z wystąpieniem okoliczności, które uprawniają wierzyciela do zaspokojenia się z kaucji). Spółka otrzymując kaucję nie ma prawa uznać otrzymanej kwoty jako wpływu o charakterze definitywnym, chyba że wystąpią okoliczności uprawniające do jej zatrzymania. Wtedy kwota wpłacona tytułem zabezpieczenia na poczet zawartej umowy traci swój kaucyjny charakter.

Z kolei kwoty wpłaconej partycypacji oraz kaucji stanowią przedmiot waloryzacji. Waloryzacja jest finansową konsekwencją posiadania środków pieniężnych związanych z działalnością Spółki.

Wypłata kwoty waloryzacji partycypacji oraz kaucji niewątpliwie związana jest z prowadzoną działalnością Spółki jaką jest budowa domów mieszkalnych i uzyskiwanymi przychodami z ich eksploatacji na zasadach najmu. Stanowi więc ona koszt uzyskania przychodów, kształtujący dochód wolny od opodatkowania w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, bowiem zgodnie z tym przepisem:

Zgodnie z treścią cytowanego powyżej przepisu, zwolnione od podatku są wyłącznie te dochody, które zostały uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i które zostały przeznaczone na utrzymanie tych zasobów.

Wobec powyższego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają dochody:

•uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, które nie zostały przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych oraz

•uzyskane z innej działalności niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet wówczas, gdy zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów mieszkaniowych.

To jednocześnie oznacza, że nie podlegają zwolnieniu podatkowemu dochody inne niż uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, niezależnie od ich przeznaczenia oraz dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, w części nie przeznaczonej na utrzymanie tych zasobów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji pojęć „gospodarka zasobów mieszkaniowych” i „zasoby mieszkaniowe”. Niezbędne w tym zakresie jest więc posłużenie się ich znaczeniem językowym (potocznym). Wynika z niego, że termin „gospodarka” oznacza m. in. „całość mechanizmów i warunków działania podmiotów gospodarczych związanych z wytwarzaniem i podziałem dóbr i usług”, a „zasób” to m. in. pewna nagromadzona ilość czegoś; z kolei termin „mieszkanie” jest równoznaczny z oznaczeniem „pomieszczenia, w którym się mieszka” (zob. internetowy Słownik języka polskiego PWN; www.sjp.pwn.pl).

Łącząc poszczególne znaczenia otrzymujemy wynik uzasadniający twierdzenie, że przez „gospodarkę zasobami mieszkaniowymi” należy rozumieć całość działań mających na celu prawidłowe gospodarowanie substancją mieszkaniową znajdującą się w budynku mieszkalnym, w tym przede wszystkim lokale mieszkaniowe, które w pierwszej kolejności służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a ich utrzymanie mieści się w gospodarowaniu zasobami mieszkaniowymi.

Przyjęta wykładnia znajduje potwierdzenie w Interpretacji ogólnej (Interpretacja ogólna Ministra Finansów nr DD6/8213/11/KWW/07/MB7/82 z 5 marca 2008 r. w sprawie stosowania postanowień art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) (Dz. Urz. Min. Fin. Nr 3, poz. 27), wskazującej desygnaty pojęcia „zasoby mieszkaniowe”, przez które należy rozumieć:

1)znajdujące się w budynku mieszkalnym lokale mieszkalne wraz przynależnymi do nich pomieszczeniami oraz wyposażenie techniczne, jak np.:

·dźwigi osobowe i towarowe,

·aparaty do wymiany ciepła,

·kotłownie i hydrofornie wbudowane,

·klatki schodowe,

·strychy, piwnice, komórki,

·balkony, loggie,

·garaże,

2)pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.:

·budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, np.: spółdzielni mieszkaniowej, wspólnot mieszkaniowych,

·kotłownie i hydrofornie wolno stojące,

·osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe,

3)urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się budynki wyżej wymienione, jak np.:

·zbiorniki – doły gnilne, szamba, przydomowe oczyszczalnie ścieków,

·rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i ciepłowniczej,

·sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne,

·budowle inżynieryjne (studnie itp.), stacje transformatorowe,

·budowle komunikacyjne, jak: drogi osiedlowe, ulice, chodniki,

·inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych, jak np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci.

Związane z wyżej wymienionymi budowlami (lokalami mieszkalnymi i pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami przychody (np. opłaty, czynsze, odsetki za zwłokę od nieterminowych ich wpłat) oraz sfinansowane z nich koszty stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 12 oraz art. 15 ust. 1 z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 ustawy o CIT). Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, wolny będzie od podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody otrzymane z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów; nie spełniony bowiem będzie jeden z kumulatywnych warunków wskazanych w cytowanym art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

W niniejszej sprawie wskazali Państwo, że działalność Spółki w zakresie sprzedaży lokali będzie w całości działalnością podlegającą opodatkowaniu CIT, ponieważ dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi uzyskiwane z tytułu sprzedaży lokali będą w całości przeznaczone na cele inne niż związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Oznacza to, że powyższy dochód nie będzie wolny od podatku, gdyż nie będzie spełniona jedna z kumulatywnych przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Opodatkowanie tego dochodu rodzi w związku z tym prawo do zaliczenia wydatków związanych z jego uzyskaniem na zasadzie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Biorąc pod uwagę powyższe, kwota waloryzacji kaucji oraz kwota waloryzacji partycypacji, które będą Państwo wypłacać na rzecz najemcy konkretnego lokalu, będą stanowiły dla Państwa koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przychodami związanymi z działalnością opodatkowaną jaką będzie sprzedaż tego lokalu, który należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży tego lokalu na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.