Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.135.2026.2.MW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla eksportu towarów na podstawie posiadanych dokumentów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 21 kwietnia 2026 r. (wpływ 21 kwietnia 2026 r.) oraz z 27 kwietnia 2026 r. (wpływ 27 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest spółką prawa duńskiego (...), z adresem siedziby (...), Dania. Wnioskodawca jest spółką zarejestrowaną do celów VAT w Polsce, ale nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy kapitałowej kierowanej przez spółkę „matkę” z siedzibą w USA. Grupa jest (...) dostawcą rozwiązań z zakresu (...). W ramach grupy, Spółka pełni przede wszystkim rolę producenta. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...).

W zakresie swojej działalności Spółka dokonuje m.in. sprzedaży towarów, które są w ramach transakcji wywożone poza terytorium Unii Europejskiej.

Wypełniając dyspozycję zawartą w art. 41 ust. 6 u.p.t.u., tj. posiadanie dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej w celu zastosowania stawki 0%, Spółka pozyskuje dokumenty wskazane w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. wydane przez organy celne (w szczególności komunikaty IE599, CC599C).

W przypadku posiadania przez Spółkę dokumentu celnego potwierdzającego procedurę wywozu (o którym mowa w art. 41 ust. 7 u.p.t.u.), Spółka nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 u.p.t.u., za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. Jeśli przed upływem ww. terminów Spółka nie posiada tych dokumentów, stosuje stawkę właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju.

W sytuacji, w której po upływie terminów określonych w art. 41 ust. 6 oraz ust. 7 u.p.t.u. i opodatkowaniu eksportu towarów stawką VAT właściwą dla dostawy tego towaru na terytorium kraju, Spółka otrzymała dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej, dokonuje korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym otrzymała ten dokument.

Z przyczyn od Spółki niezależnych niejednokrotnie zgromadzenie wspomnianych w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. dokumentów nie jest możliwe - czy to w wyniku niezamknięcia procedury eksportowej przez organ celny, niedostarczenia dokumentu do Spółki, czy też wskutek błędu przewoźnika. Zdarzają się również sytuacje, w których wysyłane towary w ogóle nie zostają objęte procedurą celną wywozu. W powyższych sytuacjach Spółka dokonuje opodatkowania transakcji eksportowych stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju.

Tym samym, Spółka dokonuje opodatkowania transakcji o charakterze eksportowym, objętych co do zasady stawką 0%, w sytuacji, gdy nie posiada potwierdzenia z wąskiej grupy dokumentów zawartej w art. 41 ust. 6a u.p.t.u., mimo faktycznego dokonania wywozu towaru poza granice Unii Europejskiej i realnie ponosi ciężar tego podatku.

Spółka rozważa stosowanie innych dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towaru do kraju trzeciego, w celu wypełnienia dyspozycji z art. 41 ust. 6 u.p.t.u., niniejszym traktując katalog z ust. 6a u.p.t.u. w sposób otwarty, jako zbiór przykładowych dokumentów potwierdzających eksport.

Wobec powyższego Spółka rozważa udokumentowanie faktu dokonania eksportu towaru za pomocą faktury (lub jej kopii) wystawionej przez Spółkę oraz zgromadzenia co najmniej jednego z poniższych dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towaru poza granice Unii Europejskiej (dalej: Dokumenty Potwierdzające):

1.Dokument transportowy (np. CMR) podpisany przez przewoźnika oraz końcowego odbiorcę towarów z kraju trzeciego, zawierający dane umożliwiające zidentyfikowanie towaru objętego fakturą (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera, wagę przesyłki).

2.Dokument wydany przez organ celny państwa trzeciego potwierdzający dokonanie importu towaru, zawierający informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić tożsamość towaru z przedmiotem faktury Spółki dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera, nr konosamentu).

3.Konosament wydany przez armatora potwierdzający, iż towar objęty eksportem został dostarczony do portu przeznaczenia poza granicami UE. Konosament taki zawiera informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić tożsamość towaru z przedmiotem faktury dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera).

4.Dokument w formie elektronicznej wygenerowany z systemu teleinformatycznego spedytora lub przewoźnika potwierdzający wywóz towarów poza granice UE, zawierający dane umożliwiające stwierdzenie tożsamości towaru z przedmiotem faktury dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera).

5.Oświadczenie spedytora lub przewoźnika potwierdzające, iż towar został wywieziony poza terytorium UE i dostarczony do kraju docelowego. Oświadczenie takie zawiera informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić tożsamość towaru z przedmiotem faktury dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera).

W zakresie powyższych dokumentów Spółka jest w stanie powiązać fakturę sprzedażową z dokumentami transportowymi m.in. za pomocą numeru dokumentu dostawy („delivery note”), który jest przypisany do wewnętrznego oraz indywidualnego dokumentu wystawianego przez Spółkę na potrzeby transportu towarów, zawierającego specyfikację wysyłkową. Każdej fakturze sprzedażowej odpowiada wyłącznie jeden unikalny dokument dostawy („delivery note”). Natomiast identyfikacji towaru przewożonego danym kontenerem dokonuje się poprzez połączenie nr kontenera z dokumentem dostawy, który przypisany jest do konkretnej faktury.

Wnioskodawca zdaje sobie sprawę z faktu, że w toku postępowania interpretacyjnego Organ nie wyjaśnia każdego stanu faktycznego ani zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku (tj. nie przeprowadza postępowania dowodowego), lecz dokonuje oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę. W takim rozumieniu Wnioskodawca czyni elementem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego bezsporność wywozu towarów poza UE (jako przesłanki materialnej).

Bezsporność ta będzie oczywiście podlegała ocenie w przyszłości przez inny, właściwy do tego organ w przypadku ewentualnego postępowania dowodowego weryfikującego zgodność zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia przyszłego pod kątem mocy ochronnej interpretacji wydanej przez Organ na wniosek Wnioskodawcy.

W konsekwencji przedmiotem niniejszego wniosku jest interpretacja przepisów ustalających prawo do stawki VAT 0% w przypadku gdy fakt wywozu towarów poza UE nie jest kwestionowany, przy czym Wnioskodawca nie posiada żadnego z trzech następujących dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza UE:

1)dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2)dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3)zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

Jednocześnie Wnioskodawca będzie posiadał oprócz faktury co najmniej jeden spośród dowodów wymienionych powyżej w punktach 1-5.

Tym samym przedmiotem wniosku jest prawo Wnioskodawcy do zastosowania stawki VAT 0% pomimo niedopełnienia wymogów formalnych, tj. braku „urzędowego” dokumentu, w którym właściwy organ celny potwierdza wywóz towarów poza UE przy jednoczesnym posiadaniu innych, wskazanych wyżej dowodów.

Pytanie

Czy Spółka posługując się fakturą oraz co najmniej jednym z ww. Dokumentów Potwierdzających, w celu potwierdzenia wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej ma prawo do zastosowania na podstawie art. 41 u.p.t.u. stawki VAT 0%?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji gdy fakt wywozu towarów poza UE nie jest kwestionowany, przy czym Wnioskodawca nie posiada żadnego z trzech dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza UE wskazanych w art. 41 ust. 6a u.p.t.u., ale będzie będzie posiadał oprócz faktury co najmniej jeden spośród dowodów wymienionych powyżej w punktach 1-5 będzie on posiadał prawo do zastosowania stawki VAT 0% pomimo braku „urzędowego” dokumentu, w którym właściwy organ celny potwierdza wywóz towarów poza UE.

Zgodnie z treścią art. 2 pkt 8 lit. a u.p.t.u., przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

1) dostawcę lub na jego rzecz, lub

2) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych

- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Zastosowanie preferencyjnej stawki podatku 0%, na podstawie art. 41 ust. 4 u.p.t.u., warunkowane jest zgodnie z treścią art. 41 ust. 6 u.p.t.u., uzyskaniem przez podatnika przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

W art. 41 ust. 6a u.p.t.u., ustawodawca wymienia dokumenty, które spełniają wymóg ust. 6, a są to w szczególności:

1)dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2)dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3)zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

Podkreślić jednak należy, iż zaprezentowany w art. 41 ust. 6a u.p.t.u., katalog dokumentów potwierdzających wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej ma w istocie charakter otwarty, na co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”.

Warto podkreślić, iż w orzecznictwie krajowym ani europejskim nie znajduje odzwierciedlenia pogląd o koniecznym „urzędowym” charakterze dokumentów z art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u.

Powołane wyżej przepisy ustawy o VAT stanowią implementacje art. 146 ust. 1 w związku z art. 131 dyrektywy VAT.

W tym kontekście należy wskazać, że art. 146 ust. 1 lit. b dyrektywy VAT nie przewiduje przesłanki takiej jak ustanowiona w art. 2 pkt 8 u.p.t.u., zgodnie z którą dla uznania danej dostawy za eksport fakt wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej powinien być potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych (por. pkt 25 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) z dnia 28 marca 2019 r., sygn. C-275/18 w postępowaniu Milan Vinš przeciwko Odvolaci finančni rěditelstvi).

Zatem zakwalifikowanie transakcji jako eksportu towaru na podstawie art. 146 ust. 1 lit. b dyrektywy VAT nie zależy od objęcia danych towarów procedurą celną wywozu ani od potwierdzenia tego wywozu przez organ celny, których nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia w eksporcie towaru. Podobne stanowisko zajął TSUE w wyrokach z dnia 19 grudnia 2013 r., BDV Hungary Trading (C-563/12, pkt 27) i z dnia 28 marca 2019 r., Milan Vinš (C-257/18, pkt 27).

Uzasadnione w tym miejscu będzie odwołanie się do wyroków TSUE, z których wynika:

• „naruszenie wymogu formalnego może prowadzić do odmowy zwolnienia z VAT, jeżeli naruszenie to skutkuje uniemożliwieniem przedstawienia przekonywającego dowodu spełnienia wymogów materialnych” (wyrok z 8 listopada 2018 r., w sprawie C-495/17);
• „(...) w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym brak poszanowania formalnego wymogu objęcia towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” oraz „Artykuł 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”. (wyrok z 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18).

W wyroku tym Trybunał stwierdza, że „zakwalifikowanie transakcji jako dostawy na eksport na podstawie art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT nie zależy od objęcia danych towarów procedurą celną wywozu, której nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia w eksporcie (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r., BDV Hungary Trading (C 563/12, EU:C:2013:854, pkt 27)”. Ponadto Trybunał wskazuje, że z przepisów art. 146 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT wynika, że „eksport towarów następuje, a zwolnienie dostawy na eksport ma zastosowanie, gdy prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę, a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany poza terytorium Unii i że w następstwie tej wysyłki lub tego transportu opuścił fizycznie terytorium Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2018 r., Pieńkowski, C-307/16, EU:C:2018:124, pkt 25)”.

W żadnym z przytoczonych fragmentów orzeczenia Trybunał nie wskazuje na istotność „urzędowego” charakteru dokumentu, a ponadto stwierdza, że „istnieją tylko dwie sytuacje, w których niedopełnienie wymogów formalnych może doprowadzić do utraty prawa do zwolnienia z VAT (wyrok z dnia 8 listopada 2018 r., Cartrans Spedition, C-495/17, EU:C:2018:887, pkt 40). Po pierwsze, na zasadę neutralności podatkowej do celów zwolnienia z VAT nie może powoływać się podatnik, który umyślnie uczestniczył w oszustwie podatkowym i naraził na niebezpieczeństwo funkcjonowanie wspólnego systemu VAT. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału nie jest sprzeczne z prawem Unii wymaganie, by podmiot gospodarczy działał w dobrej wierze i podejmował wszelkie działania, jakich można racjonalnie wymagać w celu upewnienia się, że dokonywana przezeń czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie podatkowym. W przypadku gdy dany podatnik wiedział lub mógł wiedzieć, że dokonywana przez niego transakcja może stanowić oszustwo, którego dopuszcza się nabywca, i nie przedsięwziął wszelkich racjonalnych i będących w jego dyspozycji środków celem uniknięcia tego oszustwa, należy mu odmówić skorzystania ze zwolnienia z podatku (wyrok z dnia 8 listopada 2018 r., Cartrans Spedition, C-495/17, EU:C:2018:887, pkt 41)”.

Podsumowując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że w przypadku eksportu towarów nie jest kluczowe posiadanie określonych dokumentów czy też objęcie towarów określoną procedurą, lecz sam fakt wywozu towarów poza granice Unii Europejskiej. Tak też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 2032/17: „w świetle cytowanego szeroko wyżej orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). W konsekwencji, nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił”.

Analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 828/12, dotyczącym dokumentowania eksportu pośredniego: „celem sformułowania określonych przez państwo członkowskie wymagań formalnych dla skorzystania ze stawki 0% w przypadku pośredniego eksportu towarów jest udowodnienie przez podatnika, że spełnione zostały warunki merytoryczne eksportu, głównie w zakresie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Jeżeli jednak okoliczność ta zostanie wykazana innymi dowodami, w tym ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego, organy podatkowe nie mogą takiej okoliczności pomijać, stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż takie działanie nie tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera formę sankcji podatkowej, a nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT”.

Potwierdza to również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) w Gliwicach w orzeczeniu z 23 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/GI 1459/20: „katalog dokumentów wskazany w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. jest katalogiem otwartym, co oznacza, że podatnik dla wykazania eksportu może posłużyć się każdym dokumentem, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Podatnik powinien więc posiadać w swojej dokumentacji dowód wiarygodny, potwierdzający faktyczne dokonanie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, z którego musi wynikać tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu”. Powyższy wyrok zawiera również istotny pogląd w zakresie innych dokumentów, za pomocą których podatnik może potwierdzić wywóz towaru poza granice Unii Europejskiej, czym wypełni dyspozycję art. 41 ust. 6 u.p.t.u. Zdaniem WSA, takie kryteria będzie spełniał każdy dokument jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzający wywóz towarów do kraju trzeciego.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 553/23: „Nie ma wobec powyższego racji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, że jedynie dokumenty urzędowe, „w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE”, dają podstawy do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% względem eksportu towarów, jak również, że możliwość zastosowania takiej stawki miałaby miejsce wówczas, gdyby potwierdzenie wysyłki towarów poza terytorium UE, zostało potwierdzone przez operatora pocztowego, czyli Pocztę Polską. Trudno stwierdzić, dlaczego ten konkretny podmiot został „zrównany” z organami celnymi i wystawiane przez niego dokumenty „odpowiadają” dokumentom celnym, zaś dokumentom wystawianym przez inne podmioty trudniącym się przewozem towarów znaczenia takiego odmówiono”.

W tym miejscu nadmienić należy, że w orzecznictwie sądów krajowych podkreśla się, że jeśli okoliczność wywozu poza UE zostanie wykazana innymi dowodami, w tym ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się postępowania podatkowego, organy podatkowe nie mogą takiej okoliczności pomijać, stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż takie działanie nie tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera formę sankcji podatkowej, a nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT.

Tezy takie można znaleźć również w następujących wyrokach sądowych:

• NSA: z 11 października 2022 r. (I FSK 1187/21), z 21 lipca 2020 r. (I FSK 2022/17, I FSK 2032/17), z 20 grudnia 2017 r. (I FSK 825/17), z 10 września 2014 r. (I FSK 1304/13),
• WSA we Wrocławiu z 12 grudnia 2024 r. (I SA/Wr 521/24),
• WSA w Rzeszowie z 19 listopada 2024 r. (I SA/Rz 488/24),
• WSA w Gliwicach z 14 listopada 2024 r. (I SA/Gl 382/24),
• WSA we Wrocławiu z 14 maja 2024 r. (I SA/Wr 739/23),
• WSA w Gliwicach z 25 kwietnia 2024 r. (I SA/Gl 1355/23),
• WSA we Wrocławiu z 23 kwietnia 2024 r. (I SA/Wr 751/23),
• WSA we Wrocławiu z 21 marca 2024 r. (I SA/Wr 792/23),
• WSA we Wrocławiu z 19 marca 2024 r. (I SA/Wr 732/23),
• WSA we Wrocławiu z 13 marca 2024 r. (I SA/Wr 862/23),
• WSA we Wrocławiu z 6 marca 2024 r. (I SA/Wr 740/23),
• WSA w Gliwicach z 22 lutego 2024 r. (I SA/Gl 1182/23),
• WSA w Rzeszowie z 8 lutego 2024 r. (I SA/Rz 558/23),
• WSA w Gliwicach z 19 stycznia 2024 r. (I SA/Gl 1374/23),
• WSA w Rzeszowie z 5 grudnia 2023 r. (I SA/Rz 401/23),
• WSA w Rzeszowie z 16 listopada 2023 r. (I SA/Rz 415/23),
• WSA w Białymstoku z 24 października 2023 r. (I SA/Bk 282/23),
• WSA w Gdańsku z 10 października 2023 r. (I SA/Gd 637/23),
• WSA w Krakowie z 12 września 2023 r. (I SA/Kr 683/23),
• WSA w Rzeszowie z 24 czerwca 2021 r. (I SA/Rz 385/21).

Wnioskodawca zwraca uwagę, iż przedstawione powyżej tezy o prawie do zastosowania stawki VAT 0% z tytułu eksportu towarów w przypadku posiadania dowodów dostarczenia towarów poza UE innych niż celne dokumenty wywozowe - znalazły potwierdzenie również w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, spośród których wskazać można następujące:

• 21 marca 2023 r. (0112-KDIL1-3.4012.11.2023.2.AKS),
• 15 lutego 2023 r. (0113-KDIPT1-2.4012.862.2022.1.PRP),
• 16 lutego 2023 r. (0112-KDIL1-3.4012.545.2022.2.AKS),
• 27 stycznia 2023 r. (0112-KDIL1-3.4012.530.2022.1.JK),
• 26 stycznia 2023 r. (0111-KDIB3-3.4012.618.2022.2.MPU),
• 18 stycznia 2023 r. (0111-KDIB3-3.4012.573.2022.2.MAZ),
• 11 stycznia 2023 r. (0111-KDIB3-3.4012.616.2022.2.AM),
• 5 stycznia 2023 r. (0112-KDIL1-3.4012.500.2022.1.MR),
• 2 stycznia 2023 r. (0114-KDIP1-2.4012.515.2022.2.RM),
• 2 grudnia 2022 r. (0112-KDIL1-3.4012.461.2022.1.AKS),
• 2 listopada 2022 r. (0114-KDIP1-2.4012.455.2022.1.GK),
• 13 października 2022 r. (0114-KDIP1-2.4012.414.2022.1.JO),
• 3 października 2022 r. (0112-KDIL1-3.4012.343.2022.1.AKS),
• 3 sierpnia 2022 r. (0112-KDIL1-3.4012.232.2022.1.MR),
• 20 lipca 2022 r. (0113-KDIPT1-2.4012.386.2022.1.JS),
• 19 kwietnia 2022 r. (0112-KDIL1-3.4012.144.2022.1.KK),
• 23 marca 2022 r. (0112-KDIL1-3.4012.4.2022.1.KK),
• 4 lutego 2022 r. (0114-KDIP1-2.4012.562.2021.1.JO),
• 24 stycznia 2022 r. (0113-KDIPT1-2.4012.873.2021.1.PRP),
• 24 i 25 sierpnia 2021 r. (0114-KDIP1-2.4012.312.2021.1.RM i 0114-KDIP1-2.4012.349.2021.1.RM),
• 11 stycznia 2021 r. (0111-KDIB3-3.4012.603.2020.1.MAZ).

Reasumując - mając na uwadze przywołane liczne interpretacje indywidualne oraz orzeczenia TSUE, NSA oraz WSA należy uznać, że po spełnieniu reszty przesłanek, Wnioskodawca będzie miał prawo do zastosowania stawki VAT 0% przewidzianej dla eksportu towarów, gdy będzie posiadał co najmniej jeden z dowodów wymienionych wyżej w punktach 1-5 potwierdzających w sposób wiarygodny i niebudzący wątpliwości potwierdza fakt wywiezienia towaru poza granice UE, nie posiadając jednocześnie żadnego ze ściśle wymienionych w art. 41 ust. 6a u.p.t.u. dowodów (np. komunikatu CC599C). Zauważyć bowiem należy, że w sytuacji, gdy Spółka posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające wywóz towarów poza obszar UE, spełnia materialnoprawne przesłanki eksportu, a zatem zastosowanie stawki krajowej do tych transakcji narusza zasadę neutralności podatkowej VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.

Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:

Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy:

Według art. 41 ust. 7 ustawy:

Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy:

Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy:

Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:

Aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

• ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni),
• wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Z kolei aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie nastąpił wywóz towarów i że bez ich powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju, która poprzez zastosowanie stawki 0% byłaby faktycznie nieopodatkowana.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Danii, a w Polsce jest spółką zarejestrowaną do celów VAT, ale nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...). W zakresie swojej działalności Spółka dokonuje m.in. sprzedaży towarów, które są w ramach transakcji wywożone poza terytorium Unii Europejskiej. Z przyczyn od Spółki niezależnych niejednokrotnie zgromadzenie wspomnianych w art. 41 ust. 6a ustawy dokumentów nie jest możliwe - czy to w wyniku niezamknięcia procedury eksportowej przez organ celny, niedostarczenia dokumentu do Spółki, czy też wskutek błędu przewoźnika. Zdarzają się również sytuacje, w których wysyłane towary w ogóle nie zostają objęte procedurą celną wywozu. W powyższych sytuacjach Spółka dokonuje opodatkowania transakcji eksportowych stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju. Spółka rozważa stosowanie innych dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towaru do kraju trzeciego, w celu wypełnienia dyspozycji z art. 41 ust. 6 ustawy. Spółka rozważa udokumentowanie faktu dokonania eksportu towaru za pomocą faktury (lub jej kopii) wystawionej przez Spółkę oraz zgromadzenia co najmniej jednego z poniższych dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towaru poza granice Unii Europejskiej (Dokumenty Potwierdzające):

1.Dokument transportowy (np. CMR) podpisany przez przewoźnika oraz końcowego odbiorcę towarów z kraju trzeciego, zawierający dane umożliwiające zidentyfikowanie towaru objętego fakturą (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera, wagę przesyłki);

2.Dokument wydany przez organ celny państwa trzeciego potwierdzający dokonanie importu towaru, zawierający informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić tożsamość towaru z przedmiotem faktury Spółki dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera, nr konosamentu).

3.Konosament wydany przez armatora potwierdzający, iż towar objęty eksportem został dostarczony do portu przeznaczenia poza granicami UE. Konosament taki zawiera informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić tożsamość towaru z przedmiotem faktury dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera).

4.Dokument w formie elektronicznej wygenerowany z systemu teleinformatycznego spedytora lub przewoźnika potwierdzający wywóz towarów poza granice UE, zawierający dane umożliwiające stwierdzenie tożsamości towaru z przedmiotem faktury dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera).

5.Oświadczenie spedytora lub przewoźnika potwierdzające, iż towar został wywieziony poza terytorium UE i dostarczony do kraju docelowego. Oświadczenie takie zawiera informacje pozwalające jednoznacznie stwierdzić tożsamość towaru z przedmiotem faktury dokumentującej eksport (np. nr faktury, nr dostawy, nr kontenera).

W zakresie powyższych dokumentów Spółka jest w stanie powiązać fakturę sprzedażową z dokumentami transportowymi m.in. za pomocą numeru dokumentu dostawy („delivery note”), który jest przypisany do wewnętrznego oraz indywidualnego dokumentu wystawianego przez Spółkę na potrzeby transportu towarów, zawierającego specyfikację wysyłkową. Każdej fakturze sprzedażowej odpowiada wyłącznie jeden unikalny dokument dostawy („delivery note”). Natomiast identyfikacji towaru przewożonego danym kontenerem dokonuje się poprzez połączenie nr kontenera z dokumentem dostawy, który przypisany jest do konkretnej faktury. Spółka będzie posiadać oprócz faktury co najmniej jeden spośród dowodów wymienionych powyżej w punktach 1-5.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą określenia, czy Spółka ma/będzie miała prawo do zastosowania stawki VAT 0% pomimo niedopełnienia wymogów formalnych, tj. braku urzędowego dokumentu, w którym właściwy organ celny potwierdza wywóz towarów poza UE przy jednoczesnym posiadaniu innych, wskazanych przez Państwa dowodów.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy ponownie odnieść się do art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, iż o eksporcie towarów możemy mówić wówczas, gdy wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez „właściwy organ celny określony w przepisach celnych”. Zatem mogą to być dokumenty, które wskazane są w przepisach celnych. W konsekwencji mogą to być dokumenty potwierdzone przez polskie organy celne, ale również przez organy celne z innych państw członkowskich UE.

W trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery komunikatów (system AES/ECS2 PLUS):

• komunikat CC515C – zgłoszenie towarów do procedury wywozu;
• komunikat CD518C – wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj. urząd, z którego wyjeżdża towar;
• komunikat CC529C – zwolnienie towarów do procedury wywozu;
• komunikat CC599C – potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na wyprowadzenie towarów.

Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem systemu AES/ECS2 PLUS. Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu CC515C jest składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat CD518C zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu CD518C system generuje automatycznie komunikat CC599C i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat CC599C jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera. Przy czym, komunikat CC599C, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.

Z powyższego wynika zatem, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:

• elektroniczny komunikat CC599C otrzymany w systemie AES/ECS2 PLUS,

• ­wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
• ­elektroniczny komunikat CC599C otrzymany poza systemem AES/ECS2 PLUS, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.

Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT uprawniającym do zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub potwierdzone przez właściwy urząd celny.

Należy również odwołać się do powołanego przez Państwa wyroku z dnia 28 marca 2019 r., w sprawie C-275/18 TSUE stwierdził, że: „(...) art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy VAT w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”.

Należy jednak podkreślić, że ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich okolicznościach TSUE stwierdził, że „(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).

Do powyższego orzeczenia TSUE odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia NSA także dotyczyła podatnika, który dokonując sprzedaży za pośrednictwem Poczty Polskiej poza terytorium Unii Europejskiej, nie dopełnił wymagań formalnych w postaci zgłoszeń celnych wywozowych i w związku z tym nie posiadał dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej.

Podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem ww. rozstrzygnięcia ani organy podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza obszar UE. Jedynym powodem odmowy prawa do zastosowania stawki 0% była okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a w konsekwencji braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE przez właściwy urząd celny.

Jak wskazał NSA, w świetle wyżej cytowanego orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze (przesłanka formalna). W konsekwencji - w ocenie NSA - „(…) nie można odmówić podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez organy kwestionowana”.

Należy podkreślić, że zarówno wyrok TSUE C-275/18 jak również wyrok NSA sygn. akt I FSK 2005/17 zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiotu uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala na przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego systemie elektronicznym, mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT.

Odnośnie zaś do zastosowania do eksportu towarów stawki podatku VAT w wysokości 0% należy wskazać, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, możliwość zastosowania stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów znajduje się w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT. Przy czym, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT ma charakter otwarty, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot „w szczególności”, nie można uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na terytorium państwa trzeciego, oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie.

Jak wskazaliście Państwo we wniosku, w zakresie swojej działalności Spółka dokonuje m.in. sprzedaży towarów, które są w ramach transakcji wywożone poza terytorium Unii Europejskiej. Niejednokrotnie zgromadzenie dokumentów określonych w art. 41 ust. 6a ustawy nie jest możliwe - czy to w wyniku niezamknięcia procedury eksportowej przez organ celny, niedostarczenia dokumentu do Spółki, czy też wskutek błędu przewoźnika. Zdarzają się również sytuacje, w których wysyłane towary w ogóle nie zostają objęte procedurą celną wywozu. W powyższych sytuacjach Spółka dokonuje opodatkowania transakcji eksportowych stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju. Spółka rozważa stosowanie innych dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towaru do kraju trzeciego, w celu wypełnienia dyspozycji z art. 41 ust. 6 ustawy. Wskazali Państwo, że Spółka nie będzie posiadać „urzędowego” dokumentu, w którym właściwy organ celny potwierdza wywóz towarów poza UE i w związku z tym rozważacie Państwo udokumentowanie faktu dokonania eksportu towaru za pomocą faktury (lub jej kopii) wystawionej przez Spółkę oraz zgromadzenia co najmniej jednego z dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towaru poza granice Unii Europejskiej (Dokumenty Potwierdzające): dokumentu transportowego, dokumentu wydanego przez organ celny państwa trzeciego, konosamentu wydanego przez armatora, dokumentu w formie elektronicznej wygenerowanego z systemu teleinformatycznego spedytora lub przewoźnika, oświadczenia spedytora lub przewoźnika. Odnosząc się do posiadanych przez Państwa ww. dokumentów nie można uznać ich za dokumenty o charakterze urzędowym, gdyż mają one jedynie charakter informacyjny. Należy zauważyć, że nie są to dokumenty potwierdzone przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych. Zatem pomimo tego, że towar jest/będzie wysyłany z terytorium Polski do kraju trzeciego to przedmiotowa transakcja nie spełnia/nie będzie spełniała normy wynikającej z art. 2 pkt 8 ustawy umożliwiającej zastosowanie stawki VAT 0%, gdyż opisane wyżej dokumenty nie są dokumentami potwierdzającymi wywóz towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy. W konsekwencji na podstawie dokumentów opisanych we wniosku nie mogą/nie będą mogli Państwo zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu towarów.

Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków i interpretacji należy wskazać, że zarówno wyroki jak i interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu.

Przytoczone orzeczenia Organ potraktował jako element Państwa argumentacji, lecz nie mogły mieć one wpływu na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanego orzeczenia jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę. Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność wywozu towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.