Interpretacja indywidualna z dnia 22 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-1.4012.189.2026.2.AM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 11 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełniła go Pani pismem, które wpłynęło 23 kwietnia 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wniosek dotyczy sprzedaży dwóch działek z przeznaczeniem pod budowę: dz. nr 1 i 2 położonych w gminie (…) obręb (…) (…).

Wnioskodawczyni wraz z mężem A.B., pesel (…) są właścicielami gospodarstwa rolnego, w którego skład wchodzą ww. działki od 1994 roku, które nabyli Państwo w drodze darowizny od swoich rodziców.

Małżonkowie nie prowadzą działalności innej niż rolnicza. Są rolnikami ryczałtowymi.

Ww. działki od zawsze stanowiły część gospodarstwa rolniczego i tak też zawsze tylko tak i wyłącznie były wykorzystywane do momentu podziału.

W 2025 r. małżonkowie dokonali podziału dz. nr 5 o pow. (…) ha na cztery działki nr 1, 2, 3, 4.

Działkę nr 4 Wnioskodawczyni wraz z mężem darowali córce pod budowę domu, działkę nr 3 sprzedali w marcu 2025 r. siostrzenicy, nie płacili żadnego podatku.

Pozostałe dwie działki chce kupić kolega córki. Właściciele nie szukali nabywcy poprzez ogłoszenia ani marketing – zainteresowany sam zgłosił chęć kupna.

Działki te zostały ujęte w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę zagrodową lub jednorodzinną przez urząd gminy (Wnioskodawczyni nie przypomina sobie czy na jej wniosek) w 2005 r. i przy aktualizacji tego planu w styczniu 2025 r. też tak zostały ujęte. Nie występowano dla działek o warunki zabudowy.

Do momentu sprzedaży właściciele nie zamierzają celowo podnosić wartości tych działek, ale córka zaczęła budowę domu i rozpoczęła doprowadzenie mediów do siebie razem z siostrzenicą. Będzie „bliższy” dostęp przedmiotowych działek do mediów.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Po wydzieleniu działek nr 1 i 2 do momentu sprzedaży nie były i nie będą one wykorzystywane do celów działalności gospodarczej - były wykorzystywane tylko i wyłącznie rolniczo - jako pastwisko a potem pod zasiew roślin.

Działki te nie były udostępniane osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych.

Wnioskodawczyni nie udzielała i nie planuje udzielać pełnomocnictwa innym osobom w celu sprzedaży tych działek. Nie wykonywała również działań marketingowych.

Pytanie

Czy w związku ze sprzedażą dwóch działek pod budowę domu Wnioskodawczyni będzie musiała zapłacić podatek VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Właściciele działek nie są czynnymi podatnikami VAT i nie prowadzą - żadnej innej poza rolniczą - działalności gospodarczej tylko dysponują własnym majątkiem.

Wnioskodawczyni uważa, że sprzedaż przedmiotowych działek nie skutkuje obowiązkiem opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT z 11 marca 2004 r., w myśl którego: osoba fizyczna kiedy dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego (nabycie gospodarstwa rolnego w drodze darowizny - akt notarialny w 1994 roku) i czynność ta jest wykonywana okazjonalnie nie zmierza do nadania jej stałego charakteru i nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2). Nie jest podatnikiem podatku VAT ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie pobiera zapłaty oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Podzielenie tych działek to czynność, tzw. jednorazowa dla potrzeb dzieci - trzy działki miały być dla córek, a tylko jedna do sprzedaży, ale dwie córki zrezygnowały z odbioru i Wnioskodawczyni przeznaczyła je na sprzedaż dla kolegi jednej z córek, która buduje dom na sąsiedniej działce.

Aby określona czynność była obciążona podatkiem VAT w rozumieniu art. 7 ustawy, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 1 i 2.

Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, nie wykonywała też żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży tych działek, nie jest również zarejestrowana jako czynny podatnik VAT (Wnioskodawczyni jest rolnikiem ryczałtowym korzystającym ze zwolnienia z VAT - art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Wnioskodawczyni uważa również, że sprzedaż gruntów rolnych z wpisem przeznaczenia pod zabudowę w MPZP w (…) (od 2005 r. z aktualizacją w 2025 r.) - o który nie zabiegała – nie podlega również obowiązkowi zapłaty podatku PIT, ponieważ grunty te były nabyte w drodze darowizny w 1994 roku (jest w posiadaniu Wnioskodawczyni dłużej niż 5 lat) i stanowią majątek prywatny według art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sprzedaż tą Wnioskodawczyni traktuje jako okazjonalne dysponowanie majątkiem prywatnym i stanowi źródło jej przychodu, którym może rozporządzać według potrzeb, np. na poprawienie sytuacji finansowej, część na darowiznę dla dzieci.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy:

Art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Art. 195 Kodeksu cywilnego:

Art. 196 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana, musi być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej.

Art. 15 ust. 1 ustawy:

Art. 15 ust. 2 ustawy:

Aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Zatem wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.

Dla opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest również, czy w celu sprzedaży zbywca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że czynności danej osoby przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadne jest odwołanie się w niej do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Z treści orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.

W rozumieniu statusu podatnika może pomóc orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. NSA stwierdził, że formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z dokonanej wyżej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze – czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla określenia, że konkretnej dostawy dokonuje podatnik podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pani sprzedać działki nr 1 i 2.

Wraz z mężem jest Pani właścicielką gospodarstwa rolnego, w którego skład wchodzą ww. działki od 1994 roku, które nabyli Państwo w drodze darowizny od swoich rodziców. Nie prowadzą Państwo działalności innej niż rolnicza. Są Państwo rolnikami ryczałtowymi.

W 2025 r. wraz z mężem dokonała Pani podziału dz. nr 5 na cztery działki nr: 1, 2, 3 i 4.

Ww. działki od zawsze stanowiły część gospodarstwa rolnego i tak też zawsze tylko tak i wyłącznie były wykorzystywane do momentu podziału.

Działkę nr 4 wraz z mężem darowała Pani córce pod budowę domu. Działka nr 3 została sprzedana w marcu 2025 r. siostrzenicy. Transakcja nie była opodatkowana.

Pozostałe dwie działki chce kupić kolega córki. Nie szukali Państwo nabywcy poprzez ogłoszenia ani marketing – zainteresowany sam zgłosił chęć kupna.

Działki te zostały ujęte w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę zagrodową lub jednorodzinną. Nie występowano dla działek o warunki zabudowy. Do momentu sprzedaży nie zamierza Pani wraz z mężem celowo podnosić wartości tych działek.

Po wydzieleniu działek nr 1 i 2 do momentu sprzedaży nie były i nie będą one wykorzystywane do celów działalności gospodarczej - były wykorzystywane tylko i wyłącznie rolniczo - jako pastwisko a potem zasiew roślin. Działki te nie były udostępniane osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych.

Ma Pani wątpliwości, czy sprzedaż działek nr 1 i 2 będzie podlegała opodatkowaniu.

W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka Pani aktywność związana ze sprzedażą działek nr 1 i 2 powstałych z podziału działki nr 5, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Wskazała Pani, że nabyła grunty przeznaczone do sprzedaży w ramach darowizny od rodziców. Grunty te nigdy nie były wykorzystywane przez Panią w prowadzonej działalności gospodarczej.

Działki te nie były udostępniane osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych. Działki były wykorzystywane wyłącznie rolniczo jako pastwisko, a następnie pod zasiew roślin.

Istotne w analizowanej sprawie jest to, że w stosunku do działek przeznaczonych do sprzedaży nie ponosiła Pani jakichkolwiek nakładów w celu ich uatrakcyjnienia. W stosunku do tych nieruchomości nigdy samodzielnie nie podejmowała Pani żadnych działań marketingowych i nie szukała kupującego. To kupujący zainteresowany nieruchomością zgłosił się do Pani. Nie udzielała i nie planuje Pani udzielać pełnomocnictwa innym osobom w celu sprzedaży tych działek.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży działek nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie mogłyby przesądzać, że sprzedaż ww. gruntów wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Podział działki nr 5, aby wydzielić grunt, który przeznaczyła Pani do sprzedaży nie oznacza, że podjęła Pani takie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach C-180/10, C‑181/10.

W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek nr 1 i 2 będzie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Będzie Pani korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości nie wystąpi Pani w roli podatnika podatku od towarów i usług, a czynność sprzedaży ww. nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej:

11 marca 2026 r. wpłynęła kwota 120 zł, tytułem opłaty za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Należna opłata za wniosek wynosi 40 zł (opłata za wydanie rozstrzygnięcia w zakresie braku opodatkowania dostawy działek nr 1 i 2 w ramach transakcji sprzedaży), kwota 80 zł jest kwotą nienależną, zatem stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej i podlega zwrotowi według Pani dyspozycji na rachunek, z którego dokonano opłaty za wniosek.

Interpretacja dotyczy tylko Pani jako wnioskodawczyni, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w swojej sprawie i nie wywołuje skutków prawnych dla współwłaściciela tych nieruchomości.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, w szczególności w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.