Interpretacja indywidualna z dnia 26 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.266.2026.2.MD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 marca 2026 r. wpłynął wniosek Wnioskodawcy o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zwrotu kosztów dojazdu do miejsca świadczenia pracy. Wnioskodawca uzupełnił go – w odpowiedzi na wezwanie – 21 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną podlegającą w latach 2023 i 2024 nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę. W związku z wykonywaniem obowiązków pracowniczych Wnioskodawca używał prywatnego samochodu osobowego do dojazdów do miejsca wykonywania pracy, w tym do kopalni w A.

Pracodawca nie zapewnił Wnioskodawcy samochodu służbowego. Korzystanie z prywatnego pojazdu było akceptowane przez pracodawcę i stanowiło podstawę do wypłaty zwrotu kosztów używania pojazdu do celów służbowych.

Wnioskodawca prowadził ewidencję przebiegu pojazdu. Na tej podstawie pracodawca wypłacał zwrot kosztów używania prywatnego samochodu według stawki za kilometr przebiegu. Łączna kwota zwrotu kosztów wyniosła 30 977,60 zł w 2023 r. oraz 23 103,53 zł w 2024 r. Kwoty te zostały doliczone do przychodu Wnioskodawcy ze stosunku pracy i opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Zwrot kosztów używania prywatnego samochodu osobowego w celach służbowych nie następował na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z pracodawcą.

Przejazdy związane z używaniem prywatnego pojazdu do celów służbowych stanowiły jazdy wykonywane poza miejscowością siedziby pracodawcy oraz poza stałym miejscem wykonywania pracy. Miejsce wykonywania pracy było stałe (A.), jednak jego znaczna odległość od miejsca zamieszkania oraz przyjęty model organizacji pracy powodowały konieczność cyklicznych przejazdów stanowiących element wykonywania obowiązków służbowych.

Przejazdy te polegały głównie na dojazdach pomiędzy miejscem zamieszkania (B.) a miejscem wykonywania pracy (A.). Sporadycznie zdarzały się wyjazdy do innych miejscowości (…), jednak miały one charakter incydentalny.

Wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku kierownika kopalni i odpowiadał za nadzór nad funkcjonowaniem zakładu górniczego, organizację pracy oraz realizację obowiązków administracyjnych i technicznych.

Obowiązki służbowe Wnioskodawca wykonywał zasadniczo w stałym miejscu pracy, tj. w kopalni i biurze zlokalizowanym w A.

Praca nie polegała na stałym i ciągłym przemieszczaniu się. Przemieszczanie miało charakter okazjonalny i wynikało głównie z konieczności dojazdu do miejsca pracy na początku tygodnia oraz powrotu po jego zakończeniu.

Szacunkowo około 85–90% czasu pracy Wnioskodawca wykonywał w stałym miejscu pracy, natomiast 10–15% czasu stanowiły przejazdy. Wyjazdy miały miejsce głównie raz w tygodniu (dojazd i powrót), a sporadycznie zdarzały się dodatkowe wyjazdy.

Zwrot kosztów następował w formie tzw. „kilometrówki”, tj. jako iloczyn liczby przejechanych kilometrów oraz stawki za kilometr.

Stawki za kilometr były zgodne ze stawkami określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Zwrot kosztów nie był ograniczony dodatkowymi limitami – następował na podstawie faktycznie przejechanych kilometrów wykazanych w miesięcznym rozliczeniu.

Zwrot kosztów nie był dokonywany w formie miesięcznego ryczałtu.

Wyjazdy nie były każdorazowo dokumentowane formalnym poleceniem wyjazdu służbowego (delegacją), jednak były rozliczane na podstawie miesięcznego zestawienia przejechanych kilometrów. Brak formalnego polecenia wyjazdu służbowego nie zmienia charakteru tych przejazdów, które były realizowane w interesie pracodawcy oraz wynikały bezpośrednio z organizacji pracy i uzgodnionego modelu zatrudnienia.

Oprócz zwrotu kosztów używania samochodu Wnioskodawca nie otrzymywał diet ani zwrotu innych kosztów podróży.

Przemieszczanie się pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania obowiązków wynikało bezpośrednio z charakteru pracy Wnioskodawcy i było niezbędne do jej wykonywania.

Wnioskodawca nie wykonywał pracy w sposób typowy dla pracownika stacjonarnego, lecz był zobowiązany do stałej obecności w miejscu prowadzenia działalności wydobywczej, oddalonym znacznie od miejsca zamieszkania.

Model pracy polegający na wykonywaniu obowiązków w A. przy jednoczesnym zamieszkiwaniu w B. był znany pracodawcy i przez niego akceptowany, a organizacja pracy została dostosowana do tego modelu (system rotacyjny).

Dojazdy te nie miały charakteru prywatnego ani dobrowolnego, lecz stanowiły konieczny element realizacji obowiązków pracowniczych wynikających ze specyfiki zatrudnienia oraz ustaleń z pracodawcą.

W konsekwencji przejazdy te nie mogą być traktowane jako zwykły dojazd do pracy, lecz jako element wykonywania obowiązków służbowych.

Działalność pracodawcy nie była regulowana odrębną ustawą przewidującą szczególne zasady zwrotu kosztów używania prywatnego samochodu do celów służbowych.

Pytanie

Czy w 2023 i 2024 r. otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot kosztów używania prywatnego samochodu osobowego do celów służbowych stanowi dla Wnioskodawcy przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy zwrot kosztów używania prywatnego samochodu osobowego do celów służbowych nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zwrot ten miał charakter wyłącznie kompensacyjny i odpowiadał faktycznie ponoszonym wydatkom związanym z realizacją obowiązków służbowych. Wnioskodawca ponosił rzeczywiste koszty związane z eksploatacją pojazdu (w szczególności koszty paliwa, eksploatacji i zużycia pojazdu), a otrzymany zwrot kosztów nie przewyższał tych wydatków, co oznacza, że nie doszło do żadnego realnego przysporzenia majątkowego.

Specyfika zatrudnienia na stanowisku kierownika kopalni wymagała stałej obecności w miejscu prowadzenia działalności wydobywczej, oddalonym znacznie od miejsca zamieszkania Wnioskodawcy. Pracodawca miał pełną świadomość miejsca zamieszkania pracownika oraz zaakceptował model pracy polegający na cyklicznych dojazdach oraz pracy w systemie rotacyjnym.

Dojazdy te nie miały charakteru prywatnego ani dobrowolnego, lecz wynikały bezpośrednio z organizacji pracy przyjętej przez pracodawcę i były niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych.

Zwrot kosztów przejazdów był ustalany według stawek określonych w przepisach prawa i nie przekraczał ich wysokości, co potwierdza jego odtworzeniowy charakter.

W konsekwencji otrzymane świadczenie stanowiło wyłącznie rekompensatę kosztów ponoszonych w interesie pracodawcy i nie prowadziło do powstania realnego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane wyłącznie świadczenia prowadzące do powstania realnego, definitywnego przysporzenia majątkowego.

Trybunał podkreślił, że świadczenia spełnione w interesie pracodawcy, które są niezbędne do wykonywania pracy oraz nie przynoszą pracownikowi wymiernej korzyści majątkowej, nie mogą być traktowane jako przychód.

Analogiczne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się, że aby dane świadczenie mogło zostać uznane za przychód pracownika, musi mieć charakter definitywny, indywidualny oraz prowadzić do rzeczywistego wzbogacenia.

W szczególności w wyroku NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12, wskazano, że świadczenia ponoszone w interesie pracodawcy, które nie przynoszą pracownikowi realnej korzyści majątkowej, nie stanowią przychodu.

Podobnie w wyroku NSA z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2280/12, podkreślono, że brak realnego przysporzenia majątkowego wyklucza powstanie przychodu podatkowego.

W niniejszej sprawie zwrot kosztów używania prywatnego samochodu miał charakter wyłącznie kompensacyjny i odpowiadał wydatkom ponoszonym przez Wnioskodawcę w interesie pracodawcy, co wyklucza uznanie go za przychód.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Wnioskodawca przedstawił we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 11 ust. 2 cytowanej ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1)jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2)jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3)jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4)w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Art. 11 ust. 2b omawianej ustawy stanowi, że:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Jak wynika natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy:

Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na gruncie art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Z uwagi na to, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia odwołać się należy do jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zgodnie z Internetowym słownikiem języka polskiego, świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Mając na uwadze opis stanu faktycznego i zacytowane przepisy wskazać należy, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947) stwierdzono, że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 komentowanej ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

-po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

-po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

-po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Trybunał zaznaczył, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

Co istotne, wytyczne zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 mogą mieć zastosowanie również do świadczeń pieniężnych, jednakże wtedy gdy kwestia (tj. opodatkowanie/zwolnienie z opodatkowania) danego świadczenia nie jest wprost uregulowana w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu zdarzenia wynika m.in, że w latach 2023-2024 Wnioskodawca podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce i był zatrudniony na podstawie umowy o pracę i odpowiadał za nadzór nad funkcjonowaniem zakładu górniczego, organizację pracy oraz realizację obowiązków administracyjnych i technicznych. W związku z wykonywaniem obowiązków pracowniczych, używał prywatnego samochodu osobowego do dojazdów do miejsca wykonywania pracy, oddalonego znacznie od miejsca zamieszkania. Przyjęty model organizacji pracy w systemie rotacyjnym powodował konieczność cyklicznych przejazdów stanowiących element wykonywania obowiązków służbowych. Przejazdy związane z używaniem prywatnego pojazdu do celów służbowych stanowiły jazdy wykonywane poza miejscowością siedziby pracodawcy oraz poza stałym miejscem wykonywania pracy. Wyjazdy były rozliczane na podstawie miesięcznego zestawienia przejechanych kilometrów. Pracodawca wypłacał zwrot kosztów używania tego samochodu na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu, którą prowadził Wnioskodawca.

Podkreślić należy, że na gruncie przepisów prawa pracy nie ma przeszkód, aby katalog świadczeń związanych z pracą obowiązujący u danego pracodawcy przewidywał zapewnienie pracownikowi zwrotu kosztów dojazdu do miejsca wykonywania zadań służbowych poza miejscowością zamieszkania pracownika. Nie oznacza to jednak, że zapewnienie tego rodzaju świadczeń należy do obowiązków pracodawcy. Stąd zwrot pracownikowi zwiększonych kosztów wykonywania pracy (niemający charakteru wynagrodzenia za pracę), stanowi dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy. Jednocześnie świadczenia w postaci zapewnienia pracownikowi takiego zwrotu kosztów nie można utożsamiać z ustawowymi obowiązkami pracodawcy związanymi z porządkiem w zakładzie pracy, w tym z organizacją pracy.

Jeżeli więc przepisy prawa nie nakładają na pracodawcę obowiązku sfinansowania pracownikowi kosztów ponoszonych w związku z dotarciem do określonego umową o pracę miejsca pracy to zwrot ponoszonych przez pracownika kosztów, z tego tytułu, stanowi dla niego przysporzenie finansowe. Gdyby pracodawca nie podjął decyzji o finansowaniu tych wydatków, pracownik musiałby omawiane wydatki pokryć z własnego majątku. Obowiązkiem pracownika jest bowiem dotrzeć do miejsca pracy każdorazowo wskazanego przez pracodawcę. Zatem, w sytuacji kiedy koszty dojazdu do pracy (i z pracy) decyduje się pokryć – kosztem własnego majątku – pracodawca, to wartość tychże świadczeń należy, w świetle przepisów podatkowych, uznać za przychód. Świadczenie to stanowi trwałe przysporzenie majątkowe po stronie pracowników. Dzięki finansowaniu omawianych wydatków pracodawca niejako „zwalnia” ich z obowiązków finansowania tychże wydatków kosztem majątku własnego, tym samym nie doprowadzając do uszczerbku w ich majątku.

„W umowie o pracę można doprecyzować niektóre obowiązki pracownika. (…) W wyroku z 23 października 2003 r. (I PK 425/02, OSNP 2004, Nr 20, poz. 345) SN stwierdził, że zakres obowiązków pracowniczych określają przepisy prawa pracy, postanowienia umowy o pracę oraz – jeśli chodzi o ich konkretny kształt – zwyczaj zakładowy. Strony mogą dodać również szczególne benefity dla pracownika, jak prawo używania samochodu służbowego, mieszkania służbowego, firmowej karty kredytowej lub prawo do rekompensaty kosztów dojazdów (tzw. kilometrówki).” (dr hab. Monika Gładoch, prof. UKSW, Umowy o pracę. Nowelizacja Kodeksu pracy. Wzory umów i klauzul. Komentarz, 2024, art. 29).

Mając na uwadze powyższe rozważania prawne i treść opisu zdarzenia stwierdzić należy, że otrzymywany przez Wnioskodawcę, jako pracownika, w 2023 i 2024 r. zwrot kosztów używania prywatnego samochodu do wykonywania przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków i z powrotem, następował za zgodą Wnioskodawcy oraz przynosił mu wymierne korzyści majątkowe. Korzyści te polegają na zaoszczędzeniu wydatku przy świadczeniu pracy stosownie do zawartej umowy. Pracodawca nie miał bowiem obowiązku ponosić takich wydatków. Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do Wnioskodawcy, gdyż otrzymywał zwrot kosztów używania pojazdu do celów służbowych, ustalany na podstawie prowadzonej przez Wnioskodawcę ewidencji faktycznie przejechanych kilometrów. W konsekwencji, świadczenie to mieści się w zakresie przychodu ze stosunku pracy, który zdefiniowany jest w art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Wnioskodawca przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: sytuacja Wnioskodawcy będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i Wnioskodawca zastosuje się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.