Interpretacja indywidualna z dnia 29 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.286.2026.2.KP
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłoweSzanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
16 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 12 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 14 kwietnia 2026 r. (wpływ 22 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W 2005 r. pierwszy raz wyjechała Pani do Holandii na sezon wakacyjny. W latach 2007-2008 do maja pracowała Pani w Polsce. Gdy zakład pracy nie przedłużył Pani umowy, ponownie wyjechała Pani do Holandii. 1 czerwca 2008 r. rozpoczęła Pani pracę w Holandii mieszkając w mieszkaniu agencyjnym. Przez agencję pracy pracowała Pani do końca grudnia 2014 r. cały czas w tej samej firmie. Gdy dostała Pani od tej firmy umowę aby pracować w niej bez żadnego pośrednika, w grudniu 2014 r. wynajęła Pani mieszkanie i zameldowała się Pani w gminie. Przez cały czas pracowała Pani i rozliczała podatek tylko i wyłącznie w Holandii. Ma Pani dwie córki, które urodziły się na terenie Holandii.
Była Pani również zameldowana w Polsce ale w tym czasie nie miała Pani żadnych przychodów w Polsce.
13 marca 2024 r. przyjechała Pani razem z dziećmi na stałe do Polski. 13 września 2024 r. wymeldowała się Pani z Holandii i od tego czasu mieszka Pani w Polsce.
Przez cały pobyt w Holandii jeździła Pani w odwiedziny do rodziny 1, czasami 3 razy do roku i maksymalnie na 2 tygodnie z powodu 26 dni urlopu na rok.
W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani co następuje.
13 marca 2024 r. przeniosła Pani centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski i od tej daty podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
W latach 2021-2023 Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych znajdowało się w Holandii.
Od 1 stycznia 2024 r. do 12 marca 2024 r. miała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Holandii.
Na pytanie:czy nie miała Pani miejsca zamieszkania na terytorium Polski w okresie: trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym przeprowadziła się Pani do Polski (tj. w latach 2021-2023), oraz od początku roku 2024 do dnia poprzedzającego dzień, w którym przeprowadziła się Pani do Polski udzieliła Pani odpowiedziNie, w Polsce nie przebywałam. Miałam jedynie adres zameldowania ale bez faktycznego przebywania w okresie od 2021 do początku 2024.
W latach 2023, 2022 lub 2021 nie przebywała Pani w Polsce dłużej niż 183 dni.
Wraz z partnerem i dwójką dzieci, które urodziły się w Holandii, w latach 2021-2023 i na początku roku 2024 r. mieliście Państwo powiązania majątkowe z Holandią. Tam tylko zarobkowaliście. Małoletnie dzieci pozostawały na Pani utrzymaniu.
Pani partner miał w Holandii kredyt. Pani nie miała żadnych kredytów. Pani źródło dochodu to praca na terenie Holandii. Nie posiadała Pani nieruchomości na własność. Wynajmowała Pani mieszkanie w Holandii z zasobów miasta. Na terenie Holandii kupiliście Państwo samochód, który po powrocie do Polski został przerejestrowany. Mieliście Państwo w Holandii otwarte konta bankowe. W Polsce konta były otwarte na długo przez wyjazdem (2005 r.).
Pani aktywność polityczna, społeczna, kulturalna i obywatelska prowadzona była w Holandii.
W latach 2021-2023 oraz w okresie od początku roku 2024 do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmieniła Pani miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską (powróciła Pani do Polski) zazwyczaj przebywała Pani w Holandii.
Posiada Pani obywatelstwo polskie i niemieckie.
Nie posiada Pani certyfikatu rezydencji. Nie składała Pani wniosku o taki certyfikat. Umowa najmu nieruchomości była zawarta na Pani partnera. To on płacił wszystkie rachunki ze swojego konta bankowego. Pani wynajmowała mieszkanie wcześniej, tj. około 2014 r. W 2018 r. przeprowadziła się Pani i zameldowała w mieszkaniu partnera.
Pani wniosek dotyczy przychodów osiągniętych z umowy o pracę oraz z umowy zlecenia.
Ponadto wskazała Pani, że od Pani przyjazdu do Holandii do dnia dzisiejszego posiada Pani konto bankowe – ma Pani na to dowód czyli pismo z banku, że konto zostało przez Panią otwarte.
Ma Pani pismo, że posiada Pani nadany Sofi Numer (BSN) czyli odpowiednik polskiego NIP, który jest potrzebny do podjęcia pracy w Holandii.
Posiada Pani umowę najmu mieszkania za okres od grudnia 2014 r. do kwietnia 2018 r. W późniejszym okresie zamieszkała Pani u obecnego partnera i ojca Pani dzieci.
Posiada Pani rachunki za ścieki, wodę, prąd, internet, telefon za okres wynajmowania mieszkania.
W Holandii kupiła Pani samochód, który był zarejestrowany na Pani imię i nazwisko. Posiada Pani również dowody wszystkich opłat (ubezpieczenie, parking, podatek za auto).
Oczekuje Pani również na dostarczenie certyfikatu potwierdzającego, że od 2014 r. do 2024 r. była Pani zameldowana w Holandii.
Od 2005 r., tj. od Pani pierwszego wyjazdu do Holandii, posiada Pani Jaaropgrave potwierdzający, że rozliczała się Pani w Holandii z podatku.
Pytanie
Czy w zaistniałym stanie faktycznym może Pani skorzystać z ulgi na powrót?
Pani stanowisko w sprawie
W Pani ocenie, spełnia Pani warunki do zastosowania ulgi na powrót.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):
wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
a)ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,
b)z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
c)z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27,art. 30c alboart. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
d)z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
-w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
1)w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
2)podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:
a)trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
b)okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
3) podatnik:
a)posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub
b)miał miejsce zamieszkania:
- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
4)posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz
5)nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że:
Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
Zatem, ww. ulga, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 przedmiotowej ustawy polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy – tak jak Pani – przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
W myśl natomiast art. 4a ustawy:
Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z analizy sprawy wynika, że przeniosła się Pani do Polski na stałe, tj. przeniosła Pani swoje centrum interesów życiowych, (…) 2024 r. Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
Miała Pani miejsce zamieszkania w Holandii nieprzerwanie przez trzy pełne lata kalendarzowe poprzedzające rok 2024, tj. w latach 2021, 2022 i 2023 oraz od początku roku 2024 do dnia poprzedzającego Pani powrót do Polski, który nastąpił 13 marca 2024 r. Do dnia przyjazdu do Polski z zamiarem pobytu stałego posiadała Pani nieograniczony obowiązek podatkowy w Holandii. Ponadto, wskazała Pani, że posiada polskie obywatelstwo.
Zatem, zrealizowała Pani także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy. Spełniła Pani również warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b) ww. ustawy. Co równie istotne, spełniła Pani również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy.
Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.
Z przedstawionego przez Panią opisu zdarzenia wynika, że posiada Pani konto bankowe, na co ma Pani dowód czyli pismo z banku, że konto zostało przez Panią otwarte. Ma Pani pismo, że posiada Pani nadany Sofi Numer (BSN) czyli odpowiednik polskiego NIP, który jest potrzebny do podjęcia pracy w Holandii. Posiada Pani umowę najmu mieszkania za okres od grudnia 2014 r. do kwietnia 2018 r. W późniejszym okresie zamieszkała Pani u obecnego partnera i ojca Pani dzieci. Posiada Pani rachunki za ścieki, wodę, prąd, internet, telefon za okres wynajmowania mieszkania. W Holandii kupiła Pani samochód, który był zarejestrowany na Pani imię i nazwisko. Posiada Pani również dowody wszystkich opłat (ubezpieczenie, parking, podatek za auto). Oczekuje Pani również na dostarczenie certyfikatu potwierdzającego, że od 2014 r. do 2024 r. była Pani zameldowana w Holandii. Od 2005 r., tj. od Pani pierwszego wyjazdu do Holandii, posiada Pani Jaaropgrave potwierdzający, że rozliczała się Pani w Holandii z podatku.
Spełniła Pani zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Pani wniosek dotyczy przychodów osiąganych z tytułu umowy o pracę oraz umowy zlecenie.
W konsekwencji, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
Może więc Pani dokonać odliczenia przedmiotowej ulgi w rozliczeniu za lata 2024-2027 lub 2025-2028.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?