Wyrok SN z dnia 17 marca 2026 r., sygn. II USKP 269/26

Ocena zasadności wniosku o wyrażenie zgody na opłacenie składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe po terminie w trybie art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przyczyn powstania niedopłaty, przebiegu dotychczasowego ubezpieczenia oraz stopnia zawinienia ubezpieczonego. Zadeklarowanie przez ubezpieczonego najwyższej dopuszczalnej podstawy wymiaru składki na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, stanowiące działanie zgodne z prawem, nie może stanowić samoistnej podstawy odmowy wyrażenia zgody na opłacenie składki po terminie ani być utożsamiane z premedytowanym nadmiarowym korzystaniem ze świadczeń. W sytuacji gdy niedopłata składek za dany okres wynikła wyłącznie z następczej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pozbawiającej ubezpieczonego prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przysługujących mu w terminach płatności tych składek - a ubezpieczony nie miał i nie mógł mieć wiedzy o nieprawidłowości wysokości dokonanych wpłat — nieopłacenie składek w pełnej wysokości nosi cechy niezawinionej obiektywnej niemożności terminowego spełnienia świadczenia w należytej kwocie, co może stanowić uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej.

Teza AI