Wyrok NSA z dnia 11 maja 2026 r., sygn. I OSK 1212/23

Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu przebudowy linii energetycznej jest zgodna z prawem, spełnia wymogi celu publicznego i interesu społecznego zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Maciołek po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J., A. J., D. J., P. J. i K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 824/22 w sprawie ze skargi K. J., A. J., D. J., P. J. i K. J. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 września 2022 r. nr WIN-III.7581.89.2022.IP w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od K. J., A. J., D. J., P. J. i K. J. na rzecz Wojewody Warmińsko-Mazurskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 9 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Ol 824/22, oddalił skargę K.J., A.J., D.J., P.J. i K.J. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 29 września 2022 r. nr WIN-III.7581.89.2022.IP w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyli K.J., A.J., D.J., P.J. i K.J., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 151, art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej: "u.g.n." w zw. z art. 108 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności jest niezbędne ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy, podczas gdy w toku postępowania skarżący wykazali, że inwestycja planowana przez wnioskodawcę ma charakter wyłącznie prywatny, co wyłącza możliwość zastosowania ww. trybu, a nadto zwłoka w zajęciu nie uniemożliwia realizacji inwestycji celu publicznego, bowiem wnioskodawca nie podjął żadnych prac na nieruchomości, wnioskodawca nie udowodnił, że niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest uzasadnione w świetle ww. przepisów.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 135 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezamieszczenie wyjaśnienia przyczyny nie podzielenia stanowiska skarżących. Sąd nie odniósł się w zasadzie do zarzutów sformułowanych przez skarżących, lecz przytoczył w uzasadnieniu w zasadzie "uniwersalne" motywy, pasujące do każdej sprawy na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., nie zważając na okoliczności faktyczne tego postępowania oraz zarzuty skarżących,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organ w sposób pełny, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. brak poczynienia przez organ ustaleń w przedmiocie zarzutów podnoszonych przez uczestników odnośnie rzeczywistego celu inwestycji wnioskodawcy i jej wyłącznie prywatnego charakteru oraz braku istnienia w sprawie ważnego interesu społecznego i gospodarczego, organ całkowicie zignorował zarzuty uczestników w tym zakresie i nie przeprowadził pod tym kątem żadnego postępowania wyjaśniającego

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację na poparcie ww. zarzutów.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a zobligowany jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach prawnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Przed odniesieniem się jednak do postawionych zarzutów kasacyjnych warto zwrócić uwagę, że Starosta Bartoszycki decyzją z 31 maja 2022 r., znak: GGN.6821.38.2021.AJ, wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 104 i 108 k.p.a., zezwolił E. S.A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości gruntowej położonej w obrębie [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] o powierzchni 78,13 ha, dla której Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą [...] stanowiącą własność K.J., A.J., D.J., P.J. i K.J., w zakresie określonym decyzją Starosty Bartoszyckiego z 31 maja 2022 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Organ wskazał, że zajęcie nieruchomości następuje w związku z wykonaniem inwestycji, polegającej na wymianie przewodów wraz z osprzętem liniowym, późniejszą regulacją zwisów oraz podwyższeniem dwóch stanowisk słupowych na istniejącej linii napowietrznej jednotorowej WN 110 kV. Równocześnie organ nadał niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z 29 września 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Bartoszyckiego z 31 maja 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że Starosta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją 31 maja 2022 r. na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...] o pow. 78,13 ha, poprzez zezwolenie spółce energetycznej na wymianę przewodów wraz z osprzętem liniowym oraz późniejszą regulacją zwisów oraz podwyższenie 2 stanowisk słupowych na istniejącej linii napowietrznej jednotorowej WN 110 kV. Decyzja ta stała się ostateczna w związku z decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 28 września 2022 r. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z 31 maja 2022 r.

W ocenie organu odwoławczego, wydanie omawianego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne w sytuacji zaistnienia okoliczności określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja ma na celu poprawienie bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu. Podkreślił, że inwestycja (przebudowa linii elektrycznej) realizuje zarówno cele społeczne jak i gospodarcze, bowiem służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw tym m.in. na terenie gminy [...]. Wojewoda uznał, że w świetle powyższego, wydanie decyzji jest uzasadnione interesem społecznym i jest niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami – z uwagi na zwiększenie pewności dostaw energii elektrycznej oraz stworzenie dogodnych warunków dla rozwoju gospodarczego. Organ zastrzegł równocześnie, że przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Organ zwrócił przy tym uwagę, że w świetle poglądów orzecznictwa, budowa lub przebudowa sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Realizacja inwestycji liniowej wiąże się bowiem z wykonaniem na znacznym obszarze takiego zamierzenia dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej.

Stanowisko powyższe podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wskazanym na wstępie wyrokiem z 9 lutego 2023 r. oddalił skargę na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 29 września 2022 r. Sąd I instancji wskazał, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Sąd ten podkreślił, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja spowoduje istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną dużej części województwa warmińsko-mazurskiego. Budowa odcinka nowej linii pozwoli na zwiększenie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną, bezpieczniejszy jej przesył i w sposób zdecydowany zwiększy bezawaryjność istniejącej sieci energetycznej. W przypadku braku wykonania planowanej inwestycji możliwe są natomiast przeciążenia istniejących połączeń energetycznych i wystąpienie przerw w dostawie energii elektrycznej. Z kolei obowiązkiem spółki energetycznej jest zapewnienie stałego dopływu energii elektrycznej do odbiorców.

Zdaniem zatem Sądu I instancji przedmiotowe przedsięwzięcie jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Tym samym, umożliwienie spółce niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanki interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Sąd I instancji podkreślił również, że linie energetyczne służą przesyłowi energii i zapewnieniu jej dystrybucji do wszystkich podmiotów. W sposób oczywisty utrzymanie jak również rozwój infrastruktury energetycznej służy celom społecznym i gospodarczym o co najmniej lokalnym wymiarze, a dostosowanie linii energetycznej do nowych (w tym odnawialnych) źródeł pozyskiwania energii jest zatem koniecznością, nie tylko technologiczną, ale wynikającą również z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Ze stanowiskiem tym nie zgodzili się skarżący kasacyjnie K.J., A.J., D.J., P.J. i K.J., którzy oparli skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych. Podniesiono w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. W tej jednak sprawie, z uwagi na konstrukcję zarzutów kasacyjnych, konieczne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jako zarzutu podstawowego, dającego możliwość kontroli instancyjnej orzeczenia, a następnie łącznego rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, jeżeli strona, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, tego zażąda (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09 – dostępna w CBOSA). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić więc przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, wyrok zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej spawie Sąd I instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżących nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie dokładnie wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia, odnosząc je do stanu faktycznego sprawy. Z tych też względów zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.

Przechodząc natomiast do oceny pozostałych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z mocy przywołanego przepisu starosta zobowiązany jest – po wydaniu decyzji na podstawie ust. 1 – do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu, jeżeli decyzja ta nie stała się jeszcze ostateczna albo w wyniku złożenia od niej odwołania wydana została decyzja przez organ odwoławczy, która została zaskarżona do sądu administracyjnego. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana jest w celu rozpoczęcia realizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy sama decyzja o zezwoleniu wydana na podstawie ust. 1 nie może być jeszcze wykonana z uwagi na to, że nie stała się jeszcze decyzją ostateczną lub też jako decyzja organu odwoławczego nie stała się decyzją wykonalną. W takim przypadku nie nadaje się decyzji wydanej na podstawie ust. 1 rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z przyczyn, które uzasadniałyby nadanie takiego rygoru, istnieje możliwość wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wywłaszczonej i to temu orzeczeniu nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności.

Wydanie przedmiotowego zezwolenia i opatrzenie go rygorem natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne, przy czym obligatoryjność ta uwarunkowana jest zaistnieniem okoliczności określonych w ust. 1a. Obligatoryjność wydania decyzji i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności przejawia się w tym, że stwierdzenie przez orzekający w sprawie organ administracji publicznej ziszczenia się ustawowych przesłanek powoduje konieczność wydania decyzji i nadania jej tego rygoru.

Jedną z tych przesłanek stanowi uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może bowiem zostać udzielone tylko po wcześniejszym wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości. Obie wymienione decyzje są ze sobą ściśle powiązane. Jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji, decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji, o której mowa w ust. 1 tego unormowania, co oznacza, że jej byt prawny jest uwarunkowany istnieniem poprzedzającej ją decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Dla wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. konieczne jest również ustalenie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 108 k.p.a. lub też zaistnienia ważnego interesu gospodarczego. W tym aspekcie warto zwrócić uwagę, że stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Nie można zatem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadniać samym charakterem planowanej inwestycji. Innymi słowy fakt, że planowana inwestycja ma charakter celu publicznego jako przewidziana w art. 6 ust. 2 u.g.n. nie przesądza jeszcze o konieczności wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie podnoszą, że planowania inwestycja polegająca na wymianie przewodów wraz z osprzętem liniowym, późniejszą regulacją zwisów oraz podwyższeniem dwóch stanowisk słupowych na istniejącej linii napowietrznej jednotorowej WN 110 kV na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] o pow. 78,13 ha położonej w obrębie [...], gmina [...], dla której Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę [...] realizowanej w związku z decyzją Burmistrza Sępopola z 21 grudnia 2020 r., nr 4/I/2020, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ma charakter prywatny a nie celu publicznego. Twierdzenia te jednak nie mają żadnego odzwierciedlania w aktach sprawy i zgromadzonym materiale dowodowym. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Skoro przedmiotowa inwestycja dotyczy wymiany przewodów wraz z osprzętem liniowym, późniejszą regulacją zwisów oraz podwyższeniem dwóch stanowisk słupowych na istniejącej linii napowietrznej jednotorowej WN 110 kV to wypełnia hipotezę normy wynikającej z art. 6 pkt 2 u.g.n., a więc wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, nie ma ona charakteru prywatnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy i Sąd I instancji trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i gospodarczym. Przedmiotowa inwestycja spowoduje bowiem istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną dużej części województwa warmińsko-mazurskiego. Budowa odcinka nowej linii pozwoli na zwiększenie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną, bezpieczniejszy jej przesył i w sposób zdecydowany zwiększy bezawaryjność istniejącej sieci energetycznej. W przypadku braku wykonania planowanej inwestycji możliwe są natomiast przeciążenia istniejących połączeń energetycznych i wystąpienie przerw w dostawie energii elektrycznej. Tym samym rację ma Sąd I instancji, że umożliwienie spółce niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanki interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki.

W tych okolicznościach bez znaczenia pozostaje jednak to, czy inwestor po wydaniu decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości rozpoczął realizację inwestycji. Kwestie te nie mogą stanowić podstawy do uznania, że decyzja jest wadliwa. Zauważyć należy, że wystąpienie okoliczności przewidzianych w hipotezie przepisu obliguje organ do wydania rozstrzygnięcia o normatywnie określonej treści. W przypadku art. 124 ust. 1a u.g.n., jak już wskazano, tymi okolicznościami jest wydanie decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz wykazanie wystąpienia stanów opisanych w art. 108 k.p.a. bądź też zaistnienia ważnego interesu gospodarczego. Wszystkie opisane okoliczności na gruncie niniejszej sprawy zaistniały, co obligowało organ I instancji do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował podejmowane w trakcie postępowania działania oraz wydane rozstrzygnięcia. Dlatego też zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego okazały się bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/