Wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2026 r., sygn. II SAB/Łd 102/26

Dnia 27 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Beata Czyżewska Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2026 roku sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki w sprawie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji 1. zobowiązuje Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki do załatwienia wniosku skarżącego R. P. z dnia 8 sierpnia 2025 roku w terminie 30 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki na rzecz skarżącego R. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR

Uzasadnienie

Pismem z 27 lutego 2026 r. R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji.

Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w sprawie wniosku z 8 sierpnia 2025 r., zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania wniosku i wydania decyzji administracyjnej ustalającej warunki zabudowy albo decyzji odmownej, w terminie wyznaczonym przez Sąd z uwzględnieniem charakteru sprawy oraz konieczności zapewnienia realnej możliwości przedstawienia materiału procesowego w toku postępowania oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że 8 sierpnia 2025 r złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], obręb [...]. 17 września 2025 r. organ wezwał go do uzupełnienia wniosku o braki formalne i żądanie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powoływanej dalej jako: "DŚU". 6 i 21 października 2025 r. skarżący uzupełnił wskazane braki formalne oraz przedstawił stanowisko prawne kwestionujące obowiązek DŚU i możliwość stosowania art. 64 § 2 k.p.a. do rozstrzygnięcia tego sporu. 20 października 2025 r. organ pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. z powołaniem się na brak DŚU. 29 października 2025 skarżący wniósł ponaglenie, a 19 stycznia 2026 r. Kolegium uznało je za nieuzasadnione.