Karnety sportowe dla pracowników w kosztach firmowych - co wynika z interpretacji KIS?

Wydatki na karnety sportowe dla pracowników, zleceniobiorców i kontrahentów B2B można zaliczyć do kosztów podatkowych – potwierdzają to najnowsze interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, które traktują tego typu benefity jako standardowy element budowania trwałych relacji biznesowych, a nie wydatek reprezentacyjny. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy pracownik lub kontrahent współfinansuje karnet i zwraca część poniesionego wydatku. W praktyce organy podatkowe akceptują tu dwa różne rozwiązania.

Karnety sportowe dla pracowników w kosztach firmowych - co wynika z interpretacji KIS?

Zakup karnetów sportowych a koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z ustawową definicją, kosztem podatkowym jest wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia jego źródła, o ile nie znajduje się na liście wyłączeń z art. 16 ust. 1 updop (art. 23 ust. 1 updof). To sformułowanie jest bardzo ogólne, dlatego kwalifikację konkretnych wydatków trzeba oceniać każdorazowo w kontekście związku z działalnością gospodarczą.

Nie budzi wątpliwości, że wydatki na karnety sportowe dla pracowników mieszczą się w kategorii tzw. kosztów pracowniczych – obok wynagrodzeń obejmują one także inne świadczenia oferowane zatrudnionym. Taką samą kwalifikację przyjmuje się w odniesieniu do zleceniobiorców, ponieważ i w tym przypadku istnieje wyraźny związek wydatku z prowadzoną działalnością.

Coraz częściej podatnicy finansują karnety sportowe również kontrahentom współpracującym w modelu B2B, i tu praktyka organów podatkowych jest korzystna. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 23 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.553.2024.3.KW/SJ) potwierdził, że wydatki na benefity pozapłacowe dla współpracowników – nawet jeśli tylko częściowo zwracane przez nich spółce – mogą być kosztem podatkowym, gdyż służą pozyskaniu i utrzymaniu specjalistów, a więc pośrednio zabezpieczają źródło przychodów spółki.

Podobne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji z 19 listopada 2025 r. (sygn. 0111-KDWB.4010.126.2025.2.AW), wskazując, że benefity takie jak karty sportowe czy pakiety medyczne oferowane podwykonawcom przekładają się na ich większe zaangażowanie i lojalność, a tym samym ograniczają rotację i wspierają zdolność firmy do realizacji kontraktów. Co istotne, organ zaznaczył, że tego rodzaju świadczeń nie należy traktować jako wydatków reprezentacyjnych czy reklamowych – ich celem nie jest budowanie wizerunku, lecz utrzymanie potencjału operacyjnego przedsiębiorstwa.

Zwrot wydatków z tytułu zakupu karnetów sportowych a przychód w CIT i PIT

Gdy pracownik lub kontrahent nie ponosi pełnego kosztu karnetu, a jedynie go współfinansuje, powstaje pytanie o skutki podatkowe otrzymanego zwrotu. Czy podatnik powinien rozpoznać z tego tytułu przychód, czy raczej pomniejszyć wcześniej ujęte koszty? Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w interpretacji indywidualnej z 13 kwietnia 2022 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.17.2022.1.AK), przychodem – w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT – jest co do zasady każda wartość powiększająca majątek podatnika w sposób definitywny, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód powstaje w momencie faktycznego wpływu środków do majątku podatnika.

Jednocześnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a updop (odpowiednio art. 14 ust. 3 pkt 3a updof) wynika zasada odwrotna: zwrot wydatków, które nie zostały wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie stanowi przychodu.

Jeśli podatnik miał prawo i zaliczył wydatek do kosztów uzyskania przychodów, to konsekwencją tego powinno być ujęcie w przychodach zwróconego wydatku.

Zwrot wydatków jako zmniejszenie kosztów – podejście alternatywne

Obok koncepcji rozpoznania przychodu funkcjonuje w praktyce podejście odmienne, zaakceptowane przez organy podatkowe. W interpretacji indywidualnej z 4 listopada 2025 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.619.2025.1.IK) spółka opisała model, w którym wpłaty od osób współfinansujących karnet – zarówno w wysokości 50%, jak i 100% (np. w przypadku członków rodzin pracowników) – traktowane są jako zwrot poniesionego kosztu, a nie jako odrębny przychód spółki.

Warto podkreślić, że chociaż pytanie zadane we wniosku nie dotyczyło wprost tej kwestii, organ nie zakwestionował opisanej praktyki jako nieprawidłowej. Można więc przyjąć, że pomniejszanie kosztów uzyskania przychodów o kwotę otrzymanego zwrotu – zamiast wykazywania przychodu – jest praktyką akceptowaną przez fiskusa.

Oprac. Katarzyna Bogucka, REDAKCJA INFORLEX