Interpretacja indywidualna z dnia 30 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.404.2026.2.PRM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży wydzielonych działek. Uzupełniła go Pani pismem z 16 czerwca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wraz z mężem pozostaje Pani we wspólności majątkowej małżeńskiej.

25 września 2018 r. otrzymali Państwo w drodze darowizny nieruchomość gruntową stanowiącą majątek prywatny. Nieruchomość nie została nabyta w celu odsprzedaży, ani w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Grunt miał charakter rolny. Następnie w 2023 r. został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym zabudowę. Dokonała Pani wtedy też geodezyjnego podziału nieruchomości na 12 działek.

Nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej. Pani mąż prowadzi działalność w branży meblarskiej, nie związanej z obrotem nieruchomościami, działalnością deweloperską ani budowlaną.

Działek nie nabyła Pani w celach handlowych i nie prowadzi Pani żadnej działalności deweloperskiej ani profesjonalnego obrotu nieruchomościami. W celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży nie wykonywała Pani inwestycji charakterystycznych dla działalności deweloperskiej.

Drogi wewnętrzne nie zostały utwardzone, prąd znajduje się w drodze gminnej, a woda w drodze wewnętrznej. Nie wykonała Pani żadnych innych prac uzbrojeniowych ani infrastrukturalnych.

Zamierza Pani sprzedać działki różnym nabywcom.

Sprzedaje je Pani w ramach wykonywania prawa własności i zarządzania majątkiem prywatnym. Środki uzyskane ze sprzedaży działek zamierza Pani przeznaczyć na realizację własnych celów mieszkaniowych, budowę domu dla potrzeb rodziny w spokojnym i cichym miejscu.

Dodatkowo wskazuje Pani, że po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w bezpośrednim sąsiedztwie Pani nieruchomości powstało ogólnodostępne wielofunkcyjne boisko sportowe. Związany z jego funkcjonowaniem ciągły hałas oraz wzmożony ruch osób znacząco obniżyły komfort zamieszkiwania w tej okolicy i stanowi dla Pani jedną z przyczyn podjęcia decyzji o sprzedaży działek oraz budowie domu w innym, spokojniejszym miejscu.

W związku z powyższym uważa Pani, że planowana sprzedaż działek następuje w ramach zwykłego wykonywania prawa własności i rozporządzania majątkiem prywatnym, a nie w ramach działalności gospodarczej.

Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Nr działek: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 - droga i 14 - droga.

Nigdy nie prowadziła Pani żadnej działalności gospodarczej.

Działki nie były/nie są/i nie będą do momentu sprzedaży wykorzystywane przez Panią i męża w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 775 ze zm.) i nikt z Państwa nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT.

Nie udzielała Pani nikomu pełnomocnictwa bądź jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w Pani imieniu w związku z transakcją sprzedaży ww. nieruchomości. Sprzedaje Pani we własnym zakresie na platformie (…) (tylko).

Działki te nie były wykorzystywane do żadnych celów, rosła na nich trawa i stare drzewa owocowe, które z roku na rok niszczył wiatr i burze.

Działka, z której ww. działki zostały wydzielone nie były przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze i nie były nikomu udostępniane.

Były to nieużytki, które raz do roku musiała Pani pokosić, aby nie zarosły krzakami.

Miejscowy plan zagospodarowania terenu zrobiła gmina w 2021 r. Plan ten zrobiony był dla całej wsi, ponieważ Gmina chciała wybudować boisko szkolne. Powstało ono w zeszłym roku tuż pod Pani nosem i nadmienia Pani, że jest absolutnie niezabezpieczone od strony Pani działek żadnymi piłko chwytami czy ekranami - piłka cały czas ląduje na Pani polu, a do tego za płotem jest szkoła, parking dla samochodów.

Ze względu na klasę ziemi jaka tam się znajduje nie dostałaby Pani żadnego pozwolenia na budowę. To tylko dzięki Gminie ma Pani to szczęście ze może się tego pozbyć.

Decyzje na przyłącze wody otrzymała Pani 27 października 2023 r. Na początku planowała Pani, że działki te będą przeznaczone dla dzieci (dlatego decyzja o wodzie), ale bardzo szybko z tego Pani zrezygnowała. Ponieważ decyzja była ograniczona w czasie, postanowiła Pani zrobić przyłącze, ale nic więcej Pani nie robiła. Wszystkie media, gaz są w drodze gminnej. Drogi wewnętrzne nie są utwardzone.

Ciągły hałas ze strony szkoły, parkingu i boiska bardzo męczy. Jest to boisko gminne ogólnodostępne, tak więc oblegane jest ono od godzin rannych do późnych godzin wieczorowych. Nie chce Pani aby Pani dzieci przechodziły to co Państwo teraz.

Jakby tego było mało to 300 metrów od Państwa przebiega trasa szybkiego ruchu (…), którą też wybudowali niedawno, a z przodu posesji (…). Ciągły szum i hałas samochodów, których cały czas przecież przybywa.

Nie podejmuje Pani żadnych działań marketingowych. Działki sprzedaje Pani we własnym zakresie na platformie (…).

Nigdy nie sprzedawała Pani żadnych nieruchomości, to jest Pani pierwsza transakcja. Ma Pani zamiar sprzedać całe gospodarstwo położone w Sławnie, czyli działkę 15 i 16 i wreszcie się z tego miejsca wyprowadzić. To dla Pani ogromna szansa na normalne życie i godną starość.

Posiada Pani działki w innej spokojnej miejscowości ((…)) z daleka od boiska i szkoły, od drogi (…) i (…) i pieniądze te w całości przeznaczy Pani na budowę domu (jest Pani w trakcie załatwiania projektów i mapek). Ma już Pani pozwolenie na budowę.

Pytanie

Czy planowana przez Panią sprzedaż działek, otrzymanych uprzednio w drodze darowizny do majątku wspólnego małżonków, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), czy też będzie wykonywana w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym i pozostanie poza zakresem opodatkowania VAT?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, planowana sprzedaż wydzielonych działek nie będzie stanowiła wykonywania działalności gospodarczej, lecz będzie realizacją prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Nieruchomość została otrzymana przez Panią i Pani męża w drodze darowizny do majątku prywatnego i nie została nabyta w celu odsprzedaży ani prowadzenia działalności gospodarczej. Przez cały okres posiadania stanowiła składnik majątku prywatnego. Objęcie nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz jej podział geodezyjny nie zmieniają prywatnego charakteru tego majątku.

Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, a działalność gospodarcza prowadzona przez Pani męża nie jest związana z obrotem nieruchomościami, działalnością deweloperską ani budowlaną. Nie podejmowała Pani działań charakterystycznych dla profesjonalnych podmiotów zajmujących się handlem nieruchomościami. Nie dokonywała Pani uzbrojenia terenu, budowy infrastruktury technicznej ani innych inwestycji zwiększających wartość działek w sposób typowy dla działalności deweloperskiej.

Pani zdaniem, sprzedaż działek nastąpi wyłącznie w ramach wykonywania prawa własności i zarządzania majątkiem prywatnym. Celem sprzedaży jest uzyskanie środków na realizację własnych potrzeb mieszkaniowych, w szczególności budowę domu dla rodziny w spokojniejszej lokalizacji.

W konsekwencji uważa Pani, że sprzedaż działek nie będzie wykonywana przez podatnika działającego w charakterze przedsiębiorcy lub handlowca, lecz przez osobę rozporządzającą własnym majątkiem prywatnym. Tym samym, w Pani opinii, czynności te powinny być traktowane jako zwykłe wykonywanie prawa własności majątku prywatnego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a)określone udziały w nieruchomości;

b)prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

c)udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż na terytorium kraju jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwana dalej Kodeksem Rodzinnym i Opiekuńczym.

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:

a)dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;

b)dostawa terenu budowlanego.

Podatnikiem podatku od towarów i usług może być zatem każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż przez Panią działek powstałych z wyniku podziału o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 - droga i 14 - droga podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

W powyższej kwestii istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka Pani aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że sprzedaż wskazanych we wniosku wydzielonych działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.

W 2018 r. otrzymała Pani na podstawie umowy darowizny nieruchomość, która pozostaje we wspólności majątkowej małżeńskiej. Nigdy nie prowadziła, ani nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. W 2021 r. nieruchomość została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przewidującym jej zabudowę. Plan ten był uchwalony z inicjatyw Gminy. Wówczas dokonała Pani podziału ww. działki na działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 (droga) i 14 (droga). Działki te nie były wykorzystywane przez Panią do żadnych celów - rosła na nich trawa i stare drzewa owocowe. Nie były/nie są/nie będą one do momentu sprzedaży wykorzystywane przez Panią, ani Pani męża w działalności gospodarczej. Działka, z której zostały wydzielone ww. działki nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Nie były nikomu udostępniane. Nikomu nie udzielała Pani pełnomocnictwa bądź innego umocowania osobie trzeciej do działania w Pani imieniu w związku z transakcją sprzedaży działek będących przedmiotem wniosku. Nie podjęła Pani żadnych działań marketingowych w celu ich sprzedaży. Sprzedaje je Pani na platformie (…). Nigdy nie sprzedawała Pani żadnych nieruchomości. Ma Pani zamiar sprzedać całe gospodarstwo i zmienić miejsce zamieszkania.

Z wniosku wynika również, że w 2023 r. otrzymała Pani decyzję na przyłącze wody do działek ze względu na to, że działki miały być przeznaczone dla Pani dzieci. Zdecydowała się Pani zrobić przyłącze ze względu na to, że decyzja była ograniczona w czasie. Pozostałe media i gaz są w drodze gminnej. Drogi wewnętrzne nie są utwardzone.

W tej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Podział działki na mniejsze, w tym wydzielenie dróg wewnętrznych oraz wykonanie przyłącza wody - w celach opisanych powyżej - do działek będących przedmiotem sprzedaży nie świadczy o takiej Pani aktywności w przedmiocie ich zbycia, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które przesądzają, że dostawa działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 (droga) i 14 (droga) wypełniła przesłanki działalności gospodarczej.

Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

W efekcie należy stwierdzić, że dokonując sprzedaży wydzielonych działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 (droga) i 14 (droga) będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym, nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższych transakcji, a dostawa ta nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pani, należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Panią, zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla Pani męża.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.