Interpretacja indywidualna z dnia 1 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.273.2026.2.GK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania i odbierania faktur za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 czerwca 2026 r. (wpływ 12 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka A. Ltd z siedzibą w (…) przy (…) – dalej: Wnioskodawca, została zarejestrowana w rejestrze (…) pod nr (…). Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie certyfikacji (…). Kolejną gałęzią działalności Wnioskodawcy jest certyfikowanie i wdrożenie (…). Wnioskodawca prowadzi działalność również na rzecz polskich kontrahentów, dlatego posiada polski numer identyfikacji podatkowej NIP: (…). Podmiot figuruje w rejestrze VAT. Wnioskodawca został zarejestrowany do VAT w dniu 23 marca 2026 r. Wnioskodawca nie posiada w Polsce zakładu podatkowego. Nie zarejestrowano także w KRS oddziału przedsiębiorcy zagranicznego.

Wnioskodawca prowadzi działalność w formule zdalnej, nie bada przedmiotów bezpośrednio u polskiego klienta, tak więc nie wykonuje się świadczeń bezpośrednio na terytorium Polski, ze względu między innymi na fakt, iż specyfika działalności nie wymaga przyjazdu na teren kraju. Wnioskodawca nie posiada również na terytorium Polski zaplecza technicznego. Kontrahentami Wnioskodawcy są/będą podmioty prowadzące działalność na terenie Polski, spółki prawa handlowego, m.in. producenci (…), a także podmioty zajmujące się certyfikacją (…). Wnioskodawca nie planuje również na dzień dzisiejszy oddelegowania pracowników na terytorium Polski. Jedyną osobą uprawnioną do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy będzie Dyrektor A.A.

Zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek, o którym mowa w ust. 1, (wystawienia faktur w KSeF) nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju – faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Wszystkie czynności związane z certyfikacją (…), a także certyfikowaniem (…) wykonywane na rzecz polskich kontrahentów odbywają się w poza granicami kraju w siedzibie Spółki w (…), poprzestając jedynie na kontakcie zdalnym.

Certyfikacja (…) nie wymaga przybycia na teren kraju.

W uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na pytania dotyczące wskazania:

1)W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej?

Wnioskodawca odpowiedział, że działa w formule zdalnej. Przegląda i analizuje dokumentacje urządzeń. Ponadto Wnioskodawca w Wielkiej Brytanii posiada biuro i zespół specjalistów z dziedziny jakości. Obecnie poprzez rozwinięcie komunikacji zdalnej nie ma potrzeby przyjazdu na teren Polski.

2)Czy Spółka posiada na terytorium Polski zasoby osobowe, jakiś pracowników/przedstawicieli, którzy są upoważnieni do zawierania umów w imieniu Spółki.

Wnioskodawca odpowiedział, że jedyną osobą uprawnioną do zawierania umów w będzie Dyrektor A.A. Wnioskodawca na obecną chwilę nie planuje oddelegowania na terytorium Polski pracowników.

3)Czy Spółka będzie nabywać na terytorium Polski jakiekolwiek świadczenia, jeśli tak należy wskazać:

a.Jakie są to świadczenia i w jakim celu będą wykorzystywane;

b.Czy Spółka będzie posiadać kontrolę/nadzór nad zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym polskich usługodawców, jeśli tak to należy opisać na czym ta kontrola będzie polegać i w jaki sposób będzie realizowana

Wnioskodawca odpowiedział, że ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie czy będzie nabywać na terytorium Polski jakiekolwiek świadczenia. Niewykluczone, że Wnioskodawca będzie korzystać z usług doradczych (prawniczych, księgowych). Usługi te będą wykorzystywane do funkcjonowania Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca rozważa zlecenie w Polsce badań chemicznych materiałów do produkcji (…).

Wnioskodawca nie będzie posiadać kontroli/nadzoru nad zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym polskich usługodawców.

4)Gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy w Wielkiej Brytanii) podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności na terytorium Polski?

Wnioskodawca odpowiedział, że takie decyzje podejmowane są w Wielkiej Brytanii.

Pytania

1.Czy Wnioskodawca, tj. A. Ltd, NIP: (…) prowadząc opisaną we wniosku o interpretację działalność ma obowiązek wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowym Systemie e-Faktur?

2.Czy Wnioskodawca, tj. A. Ltd, NIP: (…) prowadząc opisaną we wniosku o interpretację działalność musi otrzymywać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy opisany podmiot tj. A. Ltd, NIP: (…) nie musi fakturować w Krajowym Systemie e-faktur (KSeF) z uwagi na to, iż nie posiada siedziby działalności ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju vide indywidualna interpretacja podatkowa nr 0114-KDIP1-2.4012.54.2026.2.RST.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy opisany podmiot tj. A. Ltd, NIP: (…) nie musi otrzymywać faktur w Krajowym Systemie e-faktur (KSeF) a jedynie w sposób uzgodniony z Wnioskodawcą z uwagi na to, iż nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Ponadto Wnioskodawca jeśli chodzi o faktury kosztowe otrzymuje je od podmiotów świadczących również usługi związane z certyfikacją (...) znajdujących się na ternie Polski, (czynności eksperckie) a usługi na rzecz Wnioskodawcy świadczone są zdalnie wobec czego miejscem świadczenia usług jest zgodnie z art. 28b ustawy o VAT siedziba działalności nabywcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca A. Ltd z siedzibą w (…) prowadzi działalność w zakresie certyfikacji (…). Kolejną gałęzią działalności Wnioskodawcy jest certyfikowanie i wdrożenie (…). Wnioskodawca prowadzi działalność na rzecz polskich kontrahentów. Wszystkie czynności związane z certyfikacją (…), a także certyfikowaniem (…) wykonywane na rzecz polskich kontrahentów odbywają się poza granicami kraju w siedzibie Wnioskodawcy w (…), poprzestając jedynie na kontakcie zdalnym.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy ma on obowiązek wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Aby odpowiedzieć na powyższe wątpliwości należy w pierwszej kolejności przeanalizować kwestię posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy czym, stosownie do art. 44 dyrektywy 2006/112/WE:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Art. 45 dyrektywy 2006/112/WE stanowi:

W myśl art. 56 ust. 2 ww. dyrektywy:

Natomiast, zgodnie z art. 192a dyrektywy 2006/112/WE:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011 oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. A zatem analiza istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o ten przepis powinna być skierowana na usługobiorcę a nie usługodawcę. Przepis wyraźnie odnosi się do odbiorcy świadczonych usług. Aby można było uznać, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym dane usługi są jemu świadczone, musi on posiadać w tym państwie wystarczająco stałą strukturę umożliwiającą mu odbiór w tym państwie danych usług i wykorzystywanie ich do celów swojej działalności gospodarczej.

Z kolei art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011 stanowi o występowaniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z perspektywy świadczącego usługę. Miejsce to powinno charakteryzować się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić podatnikowi świadczenie usług, które wykonuje na rzecz swoich odbiorców.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 poruszył kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Wnioskodawca A. Ltd nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie certyfikacji (…). Dodatkową gałęzią działalności Wnioskodawcy jest certyfikowanie i wdrożenie (…). Wnioskodawca świadczy usługi dla polskich kontrahentów. Wszystkie czynności związane z certyfikacją (…), a także certyfikowaniem (…) wykonywane na rzecz polskich kontrahentów odbywają się poza granicami kraju w siedzibie Wnioskodawcy w (…), poprzestając jedynie na kontakcie zdalnym.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca nie deleguje na terytorium Polski pracowników oraz nie posiada zaplecza technicznego/rzeczowego. Wszystkie czynności związane z certyfikacją (…), a także certyfikowaniem (…) wykonywane są zdalnie z siedziby Wnioskodawcy w (…). Zatem należy uznać, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza technicznego i personalnego.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika, że Wnioskodawca może korzystać na terytorium Polski z usług doradczych (prawniczych, księgowych). Ponadto Wnioskodawca rozważa zlecenie w Polsce badań chemicznych materiałów do produkcji (…). Jednakże Wnioskodawca nie posiada kontroli/nadzoru nad zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym polskich usługodawców.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych i osobowych. Dodatkowo wszelkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej Wnioskodawcy podejmowane są w Wielkiej Brytanii. Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca A. Ltd nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Tym samym zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie należy wskazać, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje powołany art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Wnioskodawca, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązany do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Wnioskodawca powinien uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.