Interpretacja indywidualna z dnia 1 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-1.4012.282.2026.2.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 13 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży nieruchomości.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 maja 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W 2015 roku Wnioskodawca nabył zabudowaną nieruchomość w (…) o pow. (…) m kw., obejmującą dom wraz z działką z przeznaczeniem na cele prywatne, mieszkaniowe, (działka nr 1 obręb (…)). W przedmiotowym domu Wnioskodawca zamieszkiwał wraz z rodziną, realizując wyłącznie własne potrzeby mieszkaniowe, bez jakiegokolwiek związku z działalnością gospodarczą.

Z uwagi na trudności finansowe nie doszło do pełnego sfinalizowania pierwotnych ustaleń zakupu całej nieruchomości. W konsekwencji, w porozumieniu ze sprzedającym, w 2020 r. dokonano faktycznego rozdzielenia - wyodrębniona została działka znajdująca się za domem, o powierzchni (…) m kw., która przypadła Wnioskodawcy (działka nr 2 obręb (…) KW (…), natomiast sprzedający zachował własność domu z pozostałą częścią działki - działka nr 3).

Od momentu wydzielenia działka stanowi element majątku prywatnego Wnioskodawcy i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, ani nabyta w celu odsprzedaży w ramach profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Od 2022 roku Wnioskodawca podejmował próby jej sprzedaży jako składnika majątku osobistego, jednak pierwotnie przyjęta cena rynkowa nie pozwoliła na znalezienie nabywcy. Dopiero obniżenie ceny umożliwiło znalezienie kupujących.

Obecnie Wnioskodawca zawarł umowę przedwstępną z grupą osób fizycznych, które zamierzają nabyć działkę na własne cele prywatne. W związku z ich potrzebami Wnioskodawca zobowiązał się do dokonania podziału nieruchomości na mniejsze działki. Czynność ta ma charakter techniczny i jest podyktowana wyłącznie oczekiwaniami kupujących, a nie prowadzeniem zorganizowanej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.

Dla przedmiotowej działki brak jest Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a nadto wydzielane działki nie posiadają warunków zabudowy.

Zarówno nabywcy, jak i Wnioskodawca są osobami fizycznymi działającymi w sferze prywatnej. Osobiście Wnioskodawca nigdy nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, albowiem przez całe życie zawodowe był prokuratorem, a od 2000 r. przeszedł w stan spoczynku, gdzie zgodnie z ustawą o prokuraturze istnieje zakaz prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej przez prokuratorów, jak również prokuratorów w stanie spoczynku. A przedmiotowa transakcja ma charakter incydentalny i dotyczy rozporządzania majątkiem osobistym.

W związku z powyższym Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie, że opisana sprzedaż nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT, a tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu tymże podatkiem.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

Postanowieniem z dnia 7 maja 2026 r. Prezydent Miasta (…) Wydział (…) pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału przedmiotowej działki i sprawę przekazał do Wydziału (…) celem realizacji podziału.

Od chwili zakupu przedmiotowej działki, do dnia obecnego Wnioskodawca nigdy i nikomu nie udostępniał tejże działki w żadnej formie, ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Działka ta stanowiła i nadal stanowi tylko i wyłącznie prywatny majątek Wnioskodawcy, bez czerpania z niej jakiegokolwiek dochodu.

Z chwilą podjęcia decyzji o sprzedaży działki w całości Wnioskodawca umieścił ogłoszenie tylko i wyłącznie w portalu (…). Była to zwykła forma ogłoszenia o sprzedaży, jednakże bezskuteczna. Dopiero po pewnym czasie zgłosiło się kilka osób zainteresowanych zakupem działki w jej częściach i po podpisaniu umów przedwstępnych Wnioskodawca wystąpił o podział przedmiotowej nieruchomości.

Działka od chwili jej zakupu przez Wnioskodawcę posiadała wszystkie media, była uzbrojona i ogrodzona. Wnioskodawca nie wydzielał na niej żadnych dróg, ani nie występował o sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego.

Wnioskodawca nie podejmował jakiejkolwiek czynności wymagającej zaangażowania własnych środków zmierzających do podniesienia jej wartości.

Na podstawie zawartej umowy przedwstępnej Wnioskodawca zobowiązał się do sprzedaży poszczególnych części działki pod warunkiem podziału tejże nieruchomości. Podobnie nabywcy w przypadku podziału działki na mniejsze zobowiązali się do zakupu wydzielonej części działki. Zawarto klauzule, że w przypadku negatywnej decyzji Urzędu Miasta(…) w sprawie podziału działki, wpłacone zadatki zostaną zwrócone potencjalnym nabywcom. Żadna ze stron umowy nie złożyła innego zobowiązania.

Do umów przedwstępnych Wnioskodawca przystąpił osobiście. Nikomu, ani nabywcom, czy innym osobom Wnioskodawca nie udzielał jakichkolwiek pełnomocnictw, upoważnień czy zgód na cokolwiek.

O ile dojdzie do podpisania umów końcowych Wnioskodawca zamierza do nich przystąpić osobiście.

W przeszłości Wnioskodawca sprzedał nieruchomość otrzymaną w darowiźnie od swojej matki, ale z tytułu sprzedaży nie był zobowiązany zarejestrować się jako podatnik VAT i wykazać podatku VAT należnego.

Przez całe życie Wnioskodawca nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, ani nie podejmował żadnych czynności, które obligowałyby go do rejestrowania się jako podatnika VAT, czy też wykazywania takiego podatku należnego.

Pytanie

Czy w opisanej sytuacji Wnioskodawca jest zobowiązany do uiszczenia podatku od towarów i usług VAT w przypadku sprzedaży podzielonej nieruchomości?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, planowana sprzedaż nieruchomości powstałych w wyniku podziału nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), ponieważ Wnioskodawca w ramach tej transakcji nie będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.

Oznaczenie przepisów wraz z nazwą aktu prawnego:

Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Uzasadnienie

Sprzedaż nieruchomości stanowi jedynie formę korzystania z prawa własności i zarząd majątkiem prywatnym. Wnioskodawca nie nabył gruntu w celu odsprzedaży, lecz wszedł w jego posiadanie w drodze zakupu całej nieruchomości, a następnie podziału wynikającego ze złej sytuacji finansowej. Podział nieruchomości jest podyktowany koniecznością dostosowania się do wymagań nabywców, a nie profesjonalnym obrotem gruntami. Wnioskodawca nie podejmuje aktywnych działań marketingowych ani inwestycyjnych (np. uzbrojenie terenu, budowa dróg), które wykraczałyby poza ramy zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, co zgodnie z orzecznictwem TSUE (sprawy C-180/10 i C-181/10) wyklucza uznanie Wnioskodawcy za podatnika VAT. Jedyną czynnością jaką wykonuje Wnioskodawca od dnia nabycia jest aktualnie wykonywany podział działek i nic poza tym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą”.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:

Art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek) traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana, musi być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej.

Art. 15 ust. 1 ustawy:

Art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Właściwe jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów, jednak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadne jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C‑291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Dotyczyło ono kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C‑180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Z ww. orzeczenia wynika m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem takiej aktywności może być np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyższych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Tylko wtedy działania sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.

Ze wskazanych regulacji należy wywnioskować, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Wskazał Pan, że w 2015 r. nabył zabudowaną nieruchomość, obejmującą dom wraz z działką z przeznaczeniem na cele prywatne, mieszkaniowe, (działka nr 1). W przedmiotowym domu zamieszkiwał Pan wraz z rodziną, realizując wyłącznie własne potrzeby mieszkaniowe, bez jakiegokolwiek związku z działalnością gospodarczą.

Z uwagi na trudności finansowe nie doszło do pełnego sfinalizowania pierwotnych ustaleń zakupu całej nieruchomości. W konsekwencji, w porozumieniu ze sprzedającym, w 2020 r. dokonano faktycznego rozdzielenia - wyodrębniona została działka znajdująca się za domem, która przypadła Panu (działka nr 2, natomiast sprzedający zachował własność domu z pozostałą częścią działki -działka nr 3).

Od momentu wydzielenia działka stanowi element Pana majątku prywatnego i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, ani nabyta w celu odsprzedaży w ramach profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Od 2022 roku podejmował Pan próby jej sprzedaży jako składnika majątku osobistego, jednak pierwotnie przyjęta cena rynkowa nie pozwoliła na znalezienie nabywcy. Dopiero obniżenie ceny umożliwiło znalezienie kupujących.

Obecnie zawarł Pan umowę przedwstępną z grupą osób fizycznych, które zamierzają nabyć działkę na własne cele prywatne.

Ma Pan wątpliwości, czy jest zobowiązany do uiszczenia podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży podzielonej nieruchomości.

W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka Pana aktywność związana ze sprzedażą nieruchomości, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podjął Pan w związku ze sprzedażą działki nr 2 ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Nigdy i nikomu nie udostępniał Pan tej działki w żadnej formie, ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Działka ta stanowiła i nadal stanowi tylko i wyłącznie Pana prywatny majątek, bez czerpania z niej jakiegokolwiek dochodu.

Z chwilą podjęcia decyzji o sprzedaży działki nr 2 umieścił Pan ogłoszenie tylko i wyłącznie w portalu (…). Była to zwykła forma ogłoszenia o sprzedaży. Dopiero po pewnym czasie zgłosiło się kilka osób zainteresowanych zakupem działki w jej częściach i po podpisaniu umów przedwstępnych wystąpił Pan o podział przedmiotowej nieruchomości.

Na podstawie zawartej umowy przedwstępnej zobowiązał się Pan do sprzedaży poszczególnych części działki pod warunkiem podziału tejże nieruchomości. Podobnie nabywcy w przypadku podziału działki na mniejsze zobowiązali się do zakupu wydzielonych części działki. Zawarto klauzule, że w przypadku negatywnej decyzji Urzędu Miasta w sprawie podziału działki, wpłacone zadatki zostaną zwrócone potencjalnym nabywcom. Żadna ze stron umowy nie złożyła innego zobowiązania.

Do umów przedwstępnych przystąpił Pan osobiście. Nikomu, ani nabywcom, czy innym osobom nie udzielał Pan jakichkolwiek pełnomocnictw, upoważnień, czy zgód na cokolwiek. O ile dojdzie do podpisania umów końcowych zamierza Pan do nich przystąpić osobiście.

W związku z planowaną sprzedażą działki nr 2 nie podejmował Pan czynności wymagających zaangażowania własnych środków zmierzających do podniesienia jej wartości. Nieruchomość ta od chwili zakupu posiadała wszystkie media, była uzbrojona i ogrodzona. Nie wydzielał Pan na niej żadnych dróg, ani nie występował o sporządzenie planu zagospodarowania przestrzennego.

Zatem, w omawianej sytuacji należy wskazać, że ww. działania nie mogą świadczyć o zamiarze wykonywania przez Pana działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami, skoro przeznaczył Pan działkę należącą do majątku prywatnego nr 2 do sprzedaży i wystąpił Pan o podział działki w związku z brakiem możliwości jej sprzedaży w całości.

W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie sprzedaż podzielonej działki nr 2 będzie czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem przez Pana prawa własności. Będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Zatem nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i z tytułu sprzedaży ww. podzielonej nieruchomości nie wystąpi Pan w roli podatnika podatku od towarów i usług, a czynność sprzedaży podzielonej działki nr 2 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży podzielonej działki nr 2.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.