Interpretacja indywidualna z dnia 15 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDWB.4015.2.2026.1.BB
Środki pieniężne otrzymane tytułem realizacji zaległych świadczeń alimentacyjnych, nie stanowią darowizny i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania środków pieniężnych od ojca tytułem zaległych świadczeń alimentacyjnych.
Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
1 września 2014 r. Pani rodzice, (…) oraz (…), zawarli ugodę alimentacyjną, na podstawie której Pani ojciec zobowiązał się do świadczeń alimentacyjnych na Pani rzecz. Ze względu na fakt, iż alimenty nie były w przeszłości regulowane zgodnie z postanowieniami ugody, 10 września 2023 r. otrzymała Pani przelew środków pieniężnych pochodzących ze sprzedaży mieszkania należącego do Pani ojca, (…). Przelew został dokonany na Pani konto bankowe i stanowił uregulowanie zaległych zobowiązań alimentacyjnych.
Następnie, 13 września 2023 r., podpisała Pani oświadczenie o otrzymaniu alimentów pokrywających wszelkie zaległości, wraz z deklaracją, iż nie będzie Pani dochodzić dalszych roszczeń z tego tytułu. W późniejszym okresie oświadczenie zostało również potwierdzone notarialnie.
Pytanie
Czy otrzymane przez Panią środki pieniężne, stanowiące spłatę zaległych alimentów, podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?
Pani stanowisko w sprawie
Według Pani wiedzy oraz w Pani ocenie jako Wnioskodawcy, otrzymane środki pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, opodatkowaniu podlega nabycie rzeczy lub praw majątkowych tytułem m.in. darowizny. W przedmiotowej sprawie nie mamy jednak do czynienia z darowizną, lecz z wykonaniem istniejącego obowiązku alimentacyjnego.
Obowiązek alimentacyjny wynika z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz z zawartej ugody między stronami. Otrzymane środki stanowią realizację zaległych świadczeń, do których zobowiązany był Pani ojciec, a nie przysporzenie majątkowe o charakterze nieodpłatnym. Dodatkowo wskazuje Pani, iż świadczenia alimentacyjne co do zasady nie stanowią darowizny, gdyż ich źródłem jest obowiązek ustawowy, a nie dobrowolne przysporzenie majątkowe.
W związku z powyższym, otrzymane przez Panią środki pieniężne należy traktować jako spłatę zaległych alimentów, a nie darowiznę, co wyłącza ich opodatkowanie podatkiem od spadków i darowizn.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;
2) darowizny, polecenia darczyńcy;
3) zasiedzenia;
4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
Na podstawie art. 1 ust. 2 ww. ustawy:
Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci.
Podkreślić przy tym należy, że katalog tytułów nabycia podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, określony w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jest katalogiem zamkniętym. Wobec tego jedynie wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych stanowią przypadki podlegające opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „darowizna”, do której się Pani odwołuje, dlatego w tym zakresie należy odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Darowizna jest zatem dobrowolnym świadczeniem na rzecz obdarowanego pod tytułem darmym, nie wynika z żadnego stosunku zobowiązaniowego czy z ustawy. Jej istotną cechą jest to, że powstaje stosunek pomiędzy darczyńcą i obdarowanym.
Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
Stosownie do treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
Daną czynność można zatem uznać za darowiznę, jeśli posiada cechy tegoż zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego.
Natomiast w myśl art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236):
Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo.
Z treści wniosku wynika, że 1 września 2014 r. Pani rodzice, zawarli ugodę alimentacyjną, na podstawie której Pani ojciec zobowiązał się do świadczeń alimentacyjnych na Pani rzecz. Ze względu na fakt, iż alimenty nie były w przeszłości regulowane zgodnie z postanowieniami ugody, 10 września 2023 r. otrzymała Pani przelew środków pieniężnych pochodzących ze sprzedaży mieszkania należącego do Pani ojca. Przelew został dokonany na Pani konto bankowe i stanowił uregulowanie zaległych zobowiązań alimentacyjnych. 13 września 2023 r. podpisała Pani oświadczenie o otrzymaniu alimentów pokrywających wszelkie zaległości, wraz z deklaracją, iż nie będzie Pani dochodzić dalszych roszczeń z tego tytułu. W późniejszym okresie oświadczenie zostało również potwierdzone notarialnie.
W tym miejscu należy podkreślić, że obowiązek alimentacyjny jest to obowiązek zabezpieczenia egzystencji, obowiązek dostarczania środków utrzymania i środków wychowania, który dotyczy krewnych w linii prostej oraz rodzeństwa.
Natomiast, jak wskazano powyżej, istotą darowizny jest, że darczyńca, zgodnie ze swoją wolą i bez istnienia jakiegokolwiek obowiązku prawnego, nieodpłatnie obdarowuje inną osobę. Skoro zaś obowiązek alimentacyjny jest przewidziany w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, to jego wykonanie nie może być dobrowolnym świadczeniem.
Zatem w przypadku świadczeń alimentacyjnych od rodziców na rzecz dzieci żaden ze wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn tytułów nabycia własności nie ma miejsca. Ustawa o podatku od spadków i darowizn w części dotyczącej przedmiotu opodatkowania nie przewiduje opodatkowania świadczeń o charakterze alimentacyjnym.
Podsumowując, skoro przelew środków pieniężnych został dokonany tytułem realizacji obowiązku alimentacyjnego, wynikającego z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i nie był on przekazany tytułem umowy darowizny, to należy zgodzić się z Panią, że otrzymane środki pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
Tym samym Pani stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
W interpretacji przyjęliśmy za Panią, że opisana we wniosku wpłata została dokonana tytułem realizacji obowiązku alimentacyjnego i czynność opisana we wniosku jest prawnie skuteczna.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1)z zastosowaniem art. 119a;
2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?