Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2026 r., sygn. II SAB/Wr 82/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Strzegomia w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt I. stwierdza, że Burmistrz Strzegomia dopuścił się bezczynności i przewlekłości; II. stwierdza, że bezczynność i przewlekłość Burmistrza Strzegomia nie miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Strzegomia do załatwienia sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Burmistrza Strzegomia na rzecz skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

K. B. (dalej: strona, skarżąca) wniosła pismem z 09.02.2026 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność oraz przewlekłość postępowania Burmistrza Strzegomia (dalej: organ) w sprawie czasowego odebrania zwierząt. W treści skargi skarżąca wniosła o: stwierdzenie bezczynność oraz przewlekłości organu z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do natychmiastowego załatwienia sprawy, wymierzenia organowi grzywny na podstawie treści art. 149 § 2 p.p.s.a.; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu tak sformułowanych żądań skargi jej autorka wyjaśniła, że w dniu 25.11.2025 r. skierowała do organu wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego wobec jej osoby, ponieważ uznała, że takie postępowanie nie powinno być wobec niej powadzone. Wskazała, że nie istnieje pomiędzy nią a prowadzonym postępowaniem jakiekolwiek powiązanie prawne. Wyjaśniła przy tym, że do dnia złożenia wniosku o umorzenie postępowania organ wydał decyzję, która w wyniku jej zaskarżenia została uchylona i nadal organ nie wydał kolejnej decyzji, która kończyłaby postępowanie wobec skarżącej. W takich okolicznościach, podkreślając, że nie powinna być stroną postępowania, organ powinien bez zbędnej zwłoki umorzyć postępowanie wobec skarżącej. Skarżąca wskazała przy tym, że wobec wniosku o umorzenie postępowania organ I instancji nie podjął żadnych działań. Wskazuje to na opieszałe prowadzenie postępowania, z pominięciem procedur oraz bez poszanowania praw obywatelskich skarżącej.