Wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2026 r., sygn. III SA/Lu 136/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rębacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 30 grudnia 2025 r. nr SO-III.621.1.43.2025.MS w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz M. A. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania D. A., Wojewoda Lubelski uchylił decyzję Wójta Gminy P. z dnia 30 października 2025 r. o odmowie wymeldowania M. A. i orzekł o jej wymeldowaniu z pobytu stałego w miejscowości T.-K. [...], [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia 21 maja 2025 r. D. A. wniósł o wymeldowanie M. A. z miejsca pobytu stałego w miejscowości T.-K. [...], [...], z uwagi na to, że skarżąca dobrowolnie wyprowadziła się z tego miejsca w dniu 22 sierpnia 2024 r. i od tamtego czasu nie przebywa tam, jak też nie ma pod tym adresem jej rzeczy osobistych. Dodał, że skarżąca jest jeszcze jego żoną, lecz toczy się sprawa rozwodowa.

Wójt Gminy P. odmówił wymeldowania M. A. z pobytu stałego spod ww. adresu z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. A.. Odwołujący się wskazał, że z zeznań świadków wynika, że M. A. dobrowolnie opuściła ww. lokal. Miała ona dostęp do domu i była w nim wielokrotnie zabierając rzeczy swoje i dzieci. D. A. podkreślił, że nie dokonano oględzin domu celem ustalenia, czy są tam osobiste rzeczy M. A..

Wojewoda Lubelski uwzględnił odwołanie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo i należało dokonać jego właściwej oceny. Zdaniem Wojewody, zaistniały przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności w przedmiocie wymeldowania M. A. z pobytu stałego w miejscowości T.-K. [...], [...]. Wojewoda zauważył w pierwszej kolejności, że właścicielem nieruchomości (działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...]), zgodnie z elektroniczną księgą wieczystą, jest D. A.. M. A. opuściła dobrowolnie i trwale lokal, w którym zameldowana jest na pobyt stały. Fakt obecnego niezamieszkiwania M. A. pod wskazanym adresem potwierdzał zgromadzony materiał dowodowy. Organ odwoławczy za wiarygodne uznał dowody z dokumentów m.in. dokumenty sądowe oraz zeznania świadków i stron w zakresie potwierdzenia opuszczenia lokalu przez M. A. wraz z dziećmi, fotografie na dołączonych nośnikach, jak również nagrania audio-video dołączone przez strony, jako dowód tego, co zostało nimi potwierdzone. Bez wartości dowodowej pozostają z kolei zeznania świadka S. T., które nie wnoszą żadnych ustaleń do przedmiotowej sprawy. Wprawdzie M. A. podejmowała działania mające na celu powrót do przedmiotowego lokalu, jednakże podjęte w toku postępowania o wymeldowanie działania nie spowodowały pojawienia się możliwości ponownego jej zamieszkania w lokalu. Trwający konflikt między stronami pozwala na stwierdzenie, że w obecnej sytuacji zamieszkiwanie M. A. pod adresem pobytu stałego jest trudne do urzeczywistnienia. Strona nie zamieszkuje w lokalu, nie ma do niego dostępu, w mieszkaniu wymieniono zamki, między stronami toczą się postępowania sądowe, a właściciel lokalu wniósł o jej wymeldowanie. Ustalono także brak tytułu prawnego do lokalu i brak obiektywnej możliwości, na dzień wydania decyzji przez organy administracji, powrotu do danego lokalu, co jest przesłanką do wymeldowania M. A. z miejsca pobytu stałego w celu doprowadzenia do zgodności faktycznego miejsca pobytu z miejscem rejestracji. M. A. opuściła dobrowolnie miejsce pobytu stałego.