Interpretacja indywidualna z dnia 22 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-3.4012.322.2026.2.JZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT świadczonych usług. Uzupełniła go Pani pismem z 19 czerwca 2026 r. (wpływ 19 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (…). Głównym profilem działalności jest sprzedaż produktów rękodzielniczych oraz działalność prowadzona za pośrednictwem strony internetowej (…).

Dodatkowo Wnioskodawca zamierza świadczyć usługi pośrednictwa finansowego na rzecz banku w zakresie produktów kredytowych. Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę będą polegały na:

-pozyskiwaniu klientów zainteresowanych finansowaniem,

-przekazywaniu informacji o produktach kredytowych banku,

-uczestniczeniu w procesie zmierzającym do zawarcia umowy kredytowej,

-przyjmowaniu i przekazywaniu dokumentacji kredytowej do banku,

-wspieraniu procesu zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a bankiem.

Wnioskodawca działa jako pośrednik pomiędzy klientem a bankiem. Nie udziela kredytów we własnym imieniu, nie podejmuje decyzji kredytowych i nie jest stroną umowy kredytowej. Wynagrodzenie Wnioskodawcy ma charakter prowizyjny i przysługuje wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej.

Wnioskodawca korzysta obecnie ze zwolnienia podmiotowego z VAT.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca będzie pozyskiwał potencjalnych klientów Banku przede wszystkim poprzez sieć kontaktów biznesowych oraz rekomendacje i polecenia otrzymywane od osób trzecich. Działania te będą polegały na nawiązywaniu kontaktu z osobami zainteresowanymi uzyskaniem finansowania oraz przedstawianiu możliwości skorzystania z produktów kredytowych oferowanych przez Bank.

Wnioskodawca będzie kontaktował się bezpośrednio z potencjalnymi klientami Banku w celu ustalenia ich potrzeb związanych z finansowaniem oraz przedstawienia informacji dotyczących produktów kredytowych oferowanych przez Bank, umożliwiając klientowi wybór odpowiedniego rozwiązania.

Celem Wnioskodawcy będzie podjęcie wszelkich czynności pozostających w zakresie jego kompetencji, zmierzających do skutecznego zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem. Działania te będą polegały w szczególności na utrzymywaniu kontaktu z obiema stronami, przekazywaniu informacji, koordynowaniu obiegu dokumentów oraz wspieraniu procesu prowadzącego do zawarcia umowy kredytowej.

Wnioskodawca nie będzie prowadził negocjacji warunków umowy kredytowej pomiędzy stronami.

Wnioskodawca będzie podejmował działania mające na celu właściwe dopasowanie oferty do potrzeb klienta poprzez ustalenie celu finansowania oraz rodzaju oczekiwanego produktu kredytowego. Wnioskodawca nie będzie podejmował decyzji kredytowych ani ustalał warunków umowy.

Wnioskodawca będzie gromadził dane i dokumenty przekazywane przez potencjalnych klientów wyłącznie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia procesu ubiegania się o finansowanie i przekazania ich Bankowi.

Wnioskodawca nie będzie dokonywał analizy zdolności finansowej klientów ani podejmował decyzji dotyczących możliwości udzielenia finansowania. Ocena zdolności kredytowej będzie należała wyłącznie do Banku.

Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na treść umowy zawieranej pomiędzy Bankiem a klientem.

Wnioskodawca nie będzie przyjmował na siebie odpowiedzialności za prawidłową realizację transakcji pomiędzy stronami. Odpowiedzialność za wykonanie umowy kredytowej będzie spoczywała wyłącznie na stronach tej umowy.

W związku z wykonywanymi czynnościami Wnioskodawca nie będzie posiadał interesu prawnego w zawarciu konkretnej umowy kredytowej. Wnioskodawca będzie posiadał wyłącznie interes gospodarczy polegający na uzyskaniu wynagrodzenia prowizyjnego należnego wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej.

Uczestniczenie w procesie zmierzającym do zawarcia umowy kredytowej oraz wspieranie procesu zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem będzie obejmowało w szczególności:

-nawiązywanie kontaktu z klientem zainteresowanym finansowaniem,

-ustalanie potrzeb klienta związanych z finansowaniem,

-przekazywanie informacji o produktach kredytowych oferowanych przez Bank,

-informowanie klienta o wymaganych dokumentach,

-przyjmowanie i przekazywanie dokumentacji do Banku,

-utrzymywanie kontaktu pomiędzy klientem a Bankiem,

-koordynowanie przepływu informacji i dokumentów pomiędzy stronami,

-podejmowanie czynności organizacyjnych mających na celu doprowadzenie do zawarcia umowy kredytowej.

Wynagrodzenie Wnioskodawcy będzie miało charakter prowizyjny i będzie należne wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem.

Wykonywane przez Wnioskodawcę usługi nie będą stanowiły usług wymienionych w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. W szczególności nie będą stanowiły usług doradztwa, usług ściągania długów, w tym factoringu, ani usług leasingu.

Pytanie

Czy opisane usługi świadczone przez Wnioskodawcę korzystają ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy opisane czynności stanowią usługi pośrednictwa finansowego zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Wnioskodawca wykonuje czynności mające na celu doprowadzenie do zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a bankiem i działa jako pośrednik pomiędzy stronami tej umowy. Wynagrodzenie Wnioskodawcy ma charakter prowizyjny i przysługuje wyłącznie w przypadku skutecznego zawarcia umowy kredytowej. Wnioskodawca nie udziela kredytów we własnym imieniu, nie podejmuje decyzji kredytowych i nie jest stroną umowy kredytowej.

W ocenie Wnioskodawcy opisane czynności spełniają przesłanki uznania ich za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.

Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

-w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

-świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

-istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

-wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

-istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

-odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

-istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Wskazała Pani, że prowadzi działalność gospodarczą, której głównym profilem jest sprzedaż produktów rękodzielniczych oraz działalność prowadzona za pośrednictwem strony internetowej. Dodatkowo zamierza Pani świadczyć usługi pośrednictwa finansowego na rzecz Banku w zakresie produktów kredytowych. Uczestniczenie w procesie zmierzającym do zawarcia umowy kredytowej oraz wspieranie procesu zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem będzie obejmowało w szczególności:

-nawiązywanie kontaktu z klientem zainteresowanym finansowaniem,

-ustalanie potrzeb klienta związanych z finansowaniem,

-przekazywanie informacji o produktach kredytowych oferowanych przez Bank,

-informowanie klienta o wymaganych dokumentach,

-przyjmowanie i przekazywanie dokumentacji do Banku,

-utrzymywanie kontaktu pomiędzy klientem a Bankiem,

-koordynowanie przepływu informacji i dokumentów pomiędzy stronami,

-podejmowanie czynności organizacyjnych mających na celu doprowadzenie do zawarcia umowy kredytowej.

Nie udziela Pani kredytów we własnym imieniu, nie podejmuje decyzji kredytowych i nie jest stroną umowy kredytowej.

Będzie pozyskiwała Pani potencjalnych klientów Banku przede wszystkim poprzez sieć kontaktów biznesowych oraz rekomendacje i polecenia otrzymywane od osób trzecich. Działania te będą polegały na nawiązywaniu kontaktu z osobami zainteresowanymi uzyskaniem finansowania oraz przedstawianiu możliwości skorzystania z produktów kredytowych oferowanych przez Bank.

Będzie kontaktowała się Pani bezpośrednio z potencjalnymi klientami Banku w celu ustalenia ich potrzeb związanych z finansowaniem oraz przedstawienia informacji dotyczących produktów kredytowych oferowanych przez Bank, umożliwiając klientowi wybór odpowiedniego rozwiązania.

Pani celem będzie podjęcie wszelkich czynności pozostających w zakresie Pani kompetencji, zmierzających do skutecznego zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem. Działania te będą polegały w szczególności na utrzymywaniu kontaktu z obiema stronami, przekazywaniu informacji, koordynowaniu obiegu dokumentów oraz wspieraniu procesu prowadzącego do zawarcia umowy kredytowej.

Nie będzie prowadziła Pani negocjacji warunków umowy kredytowej pomiędzy stronami.

Będzie podejmowała Pani działania mające na celu właściwe dopasowanie oferty do potrzeb klienta poprzez ustalenie celu finansowania oraz rodzaju oczekiwanego produktu kredytowego. Nie będzie podejmowała Pani decyzji kredytowych ani ustalała warunków umowy.

Będzie gromadziła Pani dane i dokumenty przekazywane przez potencjalnych klientów wyłącznie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia procesu ubiegania się o finansowanie i przekazania ich Bankowi.

Nie będzie dokonywała Pani analizy zdolności finansowej klientów ani podejmowała decyzji dotyczących możliwości udzielenia finansowania. Ocena zdolności kredytowej będzie należała wyłącznie do Banku.

Nie będzie miała Pani wpływu na treść umowy zawieranej pomiędzy Bankiem a klientem.

Nie będzie przyjmowała Pani na siebie odpowiedzialności za prawidłową realizację transakcji pomiędzy stronami. Odpowiedzialność za wykonanie umowy kredytowej będzie spoczywała wyłącznie na stronach tej umowy.

W związku z wykonywanymi czynnościami nie będzie posiadała Pani interesu prawnego w zawarciu konkretnej umowy kredytowej. Będzie posiadała Pani wyłącznie interes gospodarczy polegający na uzyskaniu wynagrodzenia prowizyjnego należnego wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej.

Pani wynagrodzenie będzie miało charakter prowizyjny i będzie należne wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem.

Wykonywane przez Panią usługi nie będą stanowiły usług wymienionych w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. W szczególności nie będą stanowiły usług doradztwa, usług ściągania długów, w tym factoringu, ani usług leasingu.

Pani wątpliwości w niniejszej sprawie dotyczą ustalenia, czy świadczone przez Panią usługi korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku VAT dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:

Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE:

Przytoczony przepis Dyrektywy dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym należy uznać, że wszelkie inne czynności niewymienione w tym przepisie nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na jego podstawie.

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy, które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami, przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych, wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.

Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w którym Trybunał stwierdził, że:

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.

Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy oraz w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „usług pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani Dyrektywa 2006/112/WE nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej, wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.

W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że:

Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa.

Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.

Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa pośrednictwa finansowego powinna stanowić:

-usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie;

-z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej;

-celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu co do treści umowy);

-usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej).

W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:

-wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;

-uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;

-prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;

-nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.

Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji, innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w zawartej umowie pomiędzy stronami.

Oceniając przedstawione we wniosku okoliczności sprawy na tle powołanych regulacji prawnych i orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że wykonywane przez Panią czynności stanowią usługi pośrednictwa finansowego. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że świadczone przez Panią usługi na rzecz Banku spełniają przesłanki wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE dla uznania ich za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.

Jak wskazała Pani w opisie sprawy, w ramach tych usług wykonuje następujące czynności:

-nawiązywanie kontaktu z klientem zainteresowanym finansowaniem,

-ustalanie potrzeb klienta związanych z finansowaniem,

-przekazywanie informacji o produktach kredytowych oferowanych przez Bank,

-informowanie klienta o wymaganych dokumentach,

-przyjmowanie i przekazywanie dokumentacji do Banku,

-utrzymywanie kontaktu pomiędzy klientem a Bankiem,

-koordynowanie przepływu informacji i dokumentów pomiędzy stronami

-podejmowanie czynności organizacyjnych mających na celu doprowadzenie do zawarcia umowy kredytowej.

Pani celem będzie podjęcie wszelkich czynności pozostających w zakresie Jej kompetencji, zmierzających do skutecznego zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem. W związku z wykonywanymi czynnościami nie będzie posiadała Pani interesu prawnego w zawarciu konkretnej umowy kredytowej. Będzie posiadała Pani wyłącznie interes gospodarczy polegający na uzyskaniu wynagrodzenia prowizyjnego należnego wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej.

Analizując zakres wykonywanych przez Panią czynności w ramach współpracy z Bankiem należy stwierdzić, że niewątpliwie mają one na celu uczynienie wszystkiego co możliwe, aby dwie strony zawarły umowę, podejmuje Pani aktywne działania aby skojarzyć dwie strony transakcji i doprowadzić do zawarcia umowy kredytowej. Pani działania polegają na pozyskaniu klientów, zbadaniu ich potrzeb, przedstawieniu informacji dotyczących produktów kredytowych, gromadzeniu danych i dokumentów w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia procesu ubiegania się o finansowanie i przekazywanie ich Bankowi, utrzymywaniu kontaktu z obiema stronami, koordynowaniu obiegu dokumentów oraz wspieraniu procesu prowadzącego do zawarcia umowy kredytowej. Wskazane w opisie sprawy czynności nie ograniczają się jedynie do czynności administracyjnych czy technicznych, nie polegają też jedynie na przekazywaniu informacji stronom transakcji. Ponadto Pani wynagrodzenie będzie miało charakter prowizyjny i będzie należne wyłącznie w przypadku skutecznego doprowadzenia do zawarcia umowy kredytowej pomiędzy klientem a Bankiem.

Tym samym, z uwagi na powołane przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wykonując opisane usługi świadczy Pani usługi pośrednictwa kredytowego korzystające ze zwolnienia od podatku na podstawie w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Wydając interpretację indywidualną nie przeprowadzałem postępowania dowodowego, w związku z czym nie jestem obowiązany ani uprawniony do oceny załączonych przez Panią dokumentów. Jestem związany wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionym przez Panią we wniosku i Pani stanowiskiem. Zatem przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Dołączony do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dokument umowy zawartej z Bankiem nie podlegał analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.