Interpretacja indywidualna z dnia 28 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.505.2026.3.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 18 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 czerwca 2026 r. (wpływ 24 czerwca 2026 r.) oraz pismem z 6 lipca 2026 r. (wpływ 6 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Sytuacja przed zdarzeniem opisanym we wniosku.

Wnioskodawca wraz z małżonką i dzieckiem zamieszkiwał nieprzerwanie na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. W okresie zamieszkiwania w Wielkiej Brytanii, tj. w latach 2010-2022, wraz z Wnioskodawcą zamieszkiwali w UK narzeczona a później małżonka od roku 2017 oraz dziecko urodzone w 2021 r.

W tym czasie:

-Wnioskodawca był zatrudniony w brytyjskiej firmie na podstawie umowy o pracę, całość wynagrodzenia była wypłacana w GBP i opodatkowana w UK w systemie PAYE;

-Wnioskodawca, małżonka i dziecko posiadali wspólne miejsce zamieszkania w UK (wynajem do (…) 2017 r. a później własność od (…) 2017r.);

-Wnioskodawca był rezydentem podatkowym UK i rozliczał się wyłącznie z brytyjskim HMRC;

-Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy PIT.

Zdarzenie przyszłe – rozdzielenie rodziny.

W roku 2026 małżonka Wnioskodawcy wraz z dzieckiem przeniosła miejsce zamieszkania z UK na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie podjęła zatrudnienie, posiada dom który otrzymała w darowiźnie od ojca a dziecko uczęszcza do lokalnego przedszkola. Wnioskodawca natomiast pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie nadal:

-jest zatrudniony u tego samego pracodawcy;

-zamieszkuje pod adresem w UK (dom własnościowy sprzedany, obecnie wynajem)

-posiada rachunek bankowy w UK;

-opłaca podatki w UK (Income Tax, National Insurance);

-spędza ponad 183 dni w roku kalendarzowym na terytorium UK;

-do Polski przyjeżdża wyłącznie w celach rodzinnych (odwiedziny małżonki i dziecka),nie przekraczając 183 dni w roku.

Powiązania wnioskodawcy z Polską po rozdzieleniu.

Po wyjeździe małżonki i dziecka do Polski, wnioskodawca posiada na terytorium RP wyłącznie:

-małżonkę i dziecko zamieszkałych w Polsce;

-rachunek bankowy/polski numer telefonu/działkę w spadku po śmierci matki/samochód osobowy.

Wnioskodawca nie posiada w Polsce:

-własnego miejsca zamieszkania (nie jest najemcą ani właścicielem nieruchomości na własne potrzeby);

-zatrudnienia ani źródła dochodu;

-zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Centrum interesów – analiza Wnioskodawcy.

Gospodarcze (ekonomiczne):

-jedyne źródło dochodu: pracodawca w UK;

-wynagrodzenie wypłacane w GBP na konto UK;

-podatki odprowadzane wyłącznie w UK (PAYE);

-brak jakiegokolwiek dochodu z Polski.

Osobiste:

-fizyczne miejsce zamieszkania: UK;

-aktywność zawodowa i społeczna: UK;

-małżonka i dziecko: Polska (jedyna silna więź osobista z Polską).

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał co następuje.

Stałe miejsce zamieszkania Wnioskodawcy nie zmieniło się i jest to nadal Wielka Brytania (od 2010 r.).

Na pytanie co oznacza użyte przez Pana we wniosku sformułowanie: „Wnioskodawca natomiast pozostał w Wielkiej Brytanii” – tj. czy przebywa Pan w Wielkiej Brytanii stale i nieprzerwanie od 2010 r. do chwili obecnej Wnioskodawca udzielił odpowiedziTak, do chwili obecnej przebywam w Wielkiej Brytanii.

Na pytanie w którym państwie w 2026 r. była umiejscowiona Pana aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska; proszę odnieść się do każdej ze wskazanych aktywności, czym konkretnie objawiała się dana aktywność w konkretnym kraju Wnioskodawca udzielił odpowiedzi Wszystkie aktywności były umiejscowione w Wielkiej Brytanii: aktywność społeczna – kontakty z gronem znajomych z pracy i poza pracą (spotkania, wspólne wyjazdy, aktywność sportowa itp.), polityczna – brak, kulturalna – uczestnictwo w miejscowych wydarzeniach kulturalnych (festiwale, spotkania tematyczne itp.), obywatelska – uczestnictwo w wyborach powszechnych.

Wszystkie aktywności były umiejscowione w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca interesuje się piłką nożną i uczestniczył jako kibic w meczach X wspierając lokalna drużynę, działał aktywnie w drużynie zrzeszającej zawodników piłkarskich w swojej firmie i prowadził rozgrywki cotygodniowe (rozgrywki wewnętrzne) jak również rozgrywki okresowe z innymi drużynami (rozgrywki zewnętrzne). Wyjazdy rekreacyjne – zwiedzanie miast w UK i ciekawych miejsc turystycznych jak również wypoczynek nad morzem.

Większe zobowiązania Wnioskodawca miał w Wielkiej Brytanii: ubezpieczenie i opieka zdrowotna jako pakiet świadczeń z zakładu pracy, pożyczka w banku, telefon na abonament.

Na pytanie czy, a jeśli tak – to w którym państwie w 2026 r. posiadał Pan jakiekolwiek inwestycje; jeśli tak, to prosimy podać jakie i gdzie Wnioskodawca udzielił odpowiedzi Brak inwestycji.

Na pytanie czy, a jeśli tak-to w którym państwie w 2026 r. korzystał Pan ze służby zdrowia, pomocy społecznej itp. i czym się to objawiało Wnioskodawca udzielił odpowiedzi Nie było potrzeby korzystania.

Na pytanie czy, a jeśli tak, to w którym państwie w 2026 r. miał Pan zarejestrowany samochód i z niego korzystał Wnioskodawca udzielił odpowiedzi Samochód był zarejestrowany i ubezpieczony w Polsce. Był wykorzystywany przeze mnie tylko podczas krótkich pobytów w Polsce.

W roku podatkowym, którego dotyczy wniosek Wnioskodawca zazwyczaj przebywa w Wielkiej Brytanii.

Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie i Wielkiej Brytanii.

Pytanie

1.Czy w opisanym stanie faktycznym, w roku w którym małżonka i dziecko przenieśli się do Polski, Wnioskodawca zachowuje status polskiego nierezydenta podatkowego – tj. czy jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych pozostaje w Wielkiej Brytanii, pomimo że jego małżonka i dziecko zamieszkują w Polsce?

2.Czy sam fakt zamieszkiwania małżonki i dziecka w Polsce jest wystarczający do uznania, że centrum interesów osobistych Wnioskodawcy przeniosło się do Polski, skutkując powstaniem nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce?

3.Czy w przypadku konfliktu rezydencji (gdyby oba państwa uznawały Wnioskodawcę za swojego rezydenta), zastosowanie reguł kolizyjnych z art. 4 ust. 2 Konwencji PL-UK (tie-breaker rules) skutkowałoby przyznaniem rezydencji podatkowej Wielkiej Brytanii jako państwu, w którym Wnioskodawca posiada stałe miejsce zamieszkania, centrum gospodarcze i spędza ponad 183 dni w roku?

Wnioskodawca wskazuje, że mówiąc o dochodach i obowiązkach podatkowych ma na myśli, że skoro jego żona i dziecko znajdują się w Polsce to czy powinien się rozliczyć w Polsce z osiąganych dochodów za granicą i dopłacić różnicę w podatkach (rozliczenie PIT)?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 1, pozostaje on nierezydentem. W ocenie Wnioskodawcy, pomimo przeniesienia się małżonki i dziecka do Polski, jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych pozostaje w Wielkiej Brytanii.

Przemawia za tym:

a)fizyczne centrum życia w UK – Wnioskodawca mieszka, pracuje i przebywa ponad 183 dni rocznie w UK;

b)centrum gospodarcze w UK – jedyne źródło dochodu, pracodawca, konto bankowe i rozliczenia podatkowe znajdują się w UK;

c)brak własnego miejsca zamieszkania w Polsce – Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce żadną nieruchomością na własne potrzeby.

W ocenie Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 2, sama rodzina nie przesądza rezydencji. Zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną organów podatkowych oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, sama obecność małżonka i dziecka w Polsce nie jest wystarczająca do automatycznego przeniesienia centrum interesów osobistych do Polski. Jeśli Wnioskodawca fizycznie zamieszkuje za granicą jego centrum gospodarcze jest za granicą. Jego aktywność życiowa, zawodowa i społeczna koncentruje się za granicą. Wnioskodawca powołuje się na analogiczne rozstrzygnięcia – interpretacja indywidualna KIS z dnia 15 marca 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.1012.2022.2.KR, wyrok NSA z dnia 20 maja 2021 r., sygn. II FSK 199/21 – NSA wskazał, że centrum interesów osobistych należy oceniać całościowo, a nie wyłącznie przez pryzmat miejsca pobytu rodziny.

W ocenie Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 3, tie-breaker wskazuje na UK. Nawet gdyby uznać, że Wnioskodawca spełnia kryteria rezydencji podatkowej obu państw, zastosowanie reguł kolizyjnych z art. 4 ust. 2 Konwencji PL-UK prowadzi do przyznania rezydencji UK.

Krok 1 – stałe miejsce zamieszkania: Wnioskodawca posiada stałe miejsce zamieszkania wyłącznie w UK – rezydencja UK.

Gdyby krok 1 był nierozstrzygający:

Krok 2 – ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze: praca, dochód, konto, aktywność społeczna –UK.

Gdyby krok 2 był nierozstrzygający:

Krok 3 – miejsce zwykłego przebywania (ponad 183 dni): Wnioskodawca przebywa ponad 183 dni w UK – UK.

W konsekwencji, nawet przy zastosowaniu reguł kolizyjnych, rezydencja podatkowa Wnioskodawcy pozostaje w UK, a Polska nie nabywa prawa do opodatkowania jego dochodów z pracy.

Stanowisko Wnioskodawcy – sama obecność małżonka i dziecka w Polsce nie jest wystarczająca do automatycznego przeniesienia centrum interesów osobistych do Polski przez co nie ma on obowiązku rozliczenia dochodów uzyskanych za granicą i dopłaty różnicy w podatkach w rozliczeniu PIT).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:

Na podstawie art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina: żona i dziecko) i gospodarcze (rachunek bankowy, polski numer telefonu, działka w spadku po śmierci matki, samochód osobowy) może być Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Jednocześnie ma Pan stałe miejsce zamieszkania oraz powiązania gospodarcze (zatrudnienie, rachunek bankowy, opłacanie podatków) w Wielkiej Brytanii.

Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz. 1840), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (tzw. „Konwencja MLI”).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:

Na podstawie art. 4 ust. 2 tej Konwencji:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby.

Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.

Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach, to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek interesów życiowych.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan stałe miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii, gdzie pracuje Pan i spędza powyżej 183 dni w roku, jednocześnie w Polsce mieszka Pana rodzina: żona i dziecko, posiada Pan rachunek bankowy, polski numer telefonu, działkę w spadku po śmierci matki i samochód osobowy, natomiast Pana obecność w Polsce ma charakter jedynie odwiedzin. Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 Konwencji. Wobec powyższego – jak już wyjaśniono – należy zastosować kolejne kryterium odnoszące do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).

Zważywszy na okoliczność, że zarówno z Polską jak i z Wielką Brytanią łączą Pana ścisłe powiązania osobiste bądź gospodarcze, brak jest możliwości przesądzenia, z którym państwem łączą Pana ściślejsze powiązania, tj. w którym państwie w okresie, o którym mowa we wniosku znajdował się Pana ośrodek interesów życiowych. W związku z czym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji, który pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.

Mając na uwadze, że w ww. okresie przez większą część roku przebywa Pan w Wielkiej Brytanii, Pana miejscem zamieszkania dla celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-brytyjskiej jest Wielka Brytania.

Oznacza to, że w Polsce podlega Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pan obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem nie jest Pan zobowiązany do rozliczania się z dochodów uzyskiwanych w Wielkiej Brytanii i składania deklaracji podatkowej w Polsce.

Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.