Interpretacja indywidualna z dnia 29 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-2.4011.588.2026.4.AA

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-nieprawidłowe – w części dotyczącej sposobu ustalenia przychodu z tytułu częściowo odpłatnego nabycia telefonu,

-prawidłowe – w pozostałej części.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 30 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan o brakującą opłatę 6 lipca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług doradztwa podatkowego.

Pozostałe obszary działalności obejmują: pozostała działalność w zakresie programowania, pozostała działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki oraz zarządzaniem urządzeniami informatycznymi. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zawarł umowę o świadczenie usług z kontrahentem prowadzącym działalność gospodarczą w podobnym zakresie (dalej jako: „Umowa”). W ramach Umowy Wnioskodawca świadczył usługi polegające na: (1) udzielaniu porad, opinii, wyjaśnień z zakresu obowiązków podatkowych, (2) reprezentowaniu klientów kontrahenta w postępowaniach administracyjnych, (3) tworzeniu architektury systemów związanych z oprogramowaniem dotyczącym organizacji i zarządzania procesami oraz przystosowania aplikacji i oprogramowania do wymagań rynku. Kontrahent był podmiotem całkowicie niezależnym od Wnioskodawcy. Między Wnioskodawcą a kontrahentem nie występowały powiązania osobowe, kapitałowe, rodzinne ani inne relacje, które mogłyby wpływać na warunki współpracy lub cenę nabycia rzeczy. Niniejsza Umowa została zakończona w dniu 25 lutego 2026 roku.

W toku współpracy Wnioskodawca korzystał z narzędzi udostępnionych przez kontrahenta, w tym z telefonu komórkowego oraz komputera przenośnego. Telefon komórkowy był wykorzystywany wyłącznie w celu świadczenia usług na rzecz tego kontrahenta. Wnioskodawca nie wykorzystywał telefonu do celów prywatnych ani do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów.

Korzystanie z telefonu oraz komputera wpisywało się w szerszą możliwość korzystania z infrastruktury biurowo-technicznej kontrahenta, za którą Wnioskodawca ponosił na rzecz kontrahenta stałą miesięczną odpłatność. Wnioskodawca traktował tę odpłatność jako wynagrodzenie za możliwość korzystania z infrastruktury niezbędnej do świadczenia usług na rzecz kontrahenta, obejmującej m.in. dostęp do biur, obsługę asystencką, czy narzędzia techniczne, w tym telefon i komputer.

Po określonym okresie korzystania z telefonu Wnioskodawca otrzymał od kontrahenta możliwość wykupu telefonu za symboliczną cenę. Możliwość wykupu telefonu za taką cenę wynikała ze zwyczaju przyjętego w relacjach z kontrahentem po okresie używania sprzętu. Nie była to sprzedaż w ramach promocji, programu lojalnościowego, konkursu, loterii ani innej akcji skierowanej do szerokiego lub nieograniczonego kręgu odbiorców. Wnioskodawca nie nabył telefonu w ramach powszechnej oferty rynkowej ani na warunkach dostępnych dla dowolnego nabywcy.

W dniu 18 listopada 2025 r. Wnioskodawca otrzymał od kontrahenta telefon komórkowy typu smartfon (…). Wartość telefonu na dzień jego otrzymania została określona na kwotę 650 zł.

Tego samego dnia, tj. 18 listopada 2025 r., Wnioskodawca otrzymał od kontrahenta fakturę VAT dokumentującą sprzedaż używanego telefonu komórkowego. Faktura została wystawiona na kwotę 0,81 zł netto, powiększoną o 23% podatku VAT, tj. 0,19 zł, co łącznie stanowiło kwotę 1 zł brutto.

Przedmiot sprzedaży został opisany na fakturze jako „Sprzedaż używanego telefonu komórkowego”.

Późniejszy wykup telefonu za kwotę 1 zł brutto stanowił odrębną czynność przeniesienia własności używanego telefonu po okresie jego wykorzystywania w ramach współpracy.

Wnioskodawca ujął fakturę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszt uzyskania przychodów w kwocie netto wynikającej z faktury, tj. 0,81 zł, w pozycji „Pozostałe wydatki”. Podatek VAT naliczony wynikający z faktury został przez Wnioskodawcę odliczony.

Jednocześnie, mając na uwadze, że cena sprzedaży wynikająca z faktury była istotnie niższa od wartości telefonu określonej na dzień jego otrzymania, Wnioskodawca rozpoznał w listopadzie 2025 r. przychód z działalności gospodarczej z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia. Przychód ten został ujęty w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kwocie 650 zł w pozycji „Pozostałe przychody”. Od tak rozpoznanego przychodu Wnioskodawca odprowadził należny podatek dochodowy.

Wartość telefonu na dzień jego otrzymania została określona przez Wnioskodawcę na kwotę 650 zł z zastosowaniem metody porównawczej, tj. poprzez odniesienie do cen rynkowych używanych telefonów tego samego rodzaju i gatunku, dostępnych na rynku wtórnym w zbliżonym czasie.

Wnioskodawca dokonał porównania z cenami ofertowymi używanych telefonów (…) dostępnych na popularnych platformach sprzedażowych oraz w ofertach podmiotów zajmujących się odkupem lub sprzedażą używanej elektroniki. Przy ustalaniu wartości Wnioskodawca uwzględnił model telefonu, jego wiek, używany charakter, zakładany stan techniczny, stopień zużycia, brak cech fabrycznie nowego urządzenia, brak sprzedaży w formule sklepowej oraz okoliczność, że telefon był wcześniej wykorzystywany w ramach współpracy gospodarczej z kontrahentem.

Wnioskodawca nie przyjął wartości odpowiadającej cenom nowych urządzeń ani najwyższym cenom ofertowym widocznym na rynku wtórnym, ponieważ nie odzwierciedlałyby one rzeczywistej wartości używanego telefonu na dzień jego otrzymania. Wnioskodawca przyjął wartość 650 zł jako ostrożnie ustaloną wartość rynkową używanego telefonu, odpowiadającą dolnemu zakresowi cen rynkowych porównywalnych urządzeń, z uwzględnieniem jego używanego charakteru oraz stopnia zużycia.

Jednocześnie, nie została sporządzona profesjonalna wycena rzeczoznawcy, ponieważ przedmiotem wyceny był powszechnie dostępny używany telefon komórkowy, dla którego możliwe było ustalenie wartości rynkowej poprzez porównanie z dostępnymi ofertami rynkowymi urządzeń tego samego rodzaju i gatunku.

Telefon stanowi składnik majątku firmowego Wnioskodawcy. Ze względu na swoje cechy użytkowe – własność Wnioskodawcy, kompletność, zdatność do użytku, związek z działalnością gospodarczą oraz przewidywany okres używania dłuższy niż rok – telefon należy do kategorii składników majątku, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym mogą być zaliczane do środków trwałych podlegających amortyzacji. Ze względu na niską wartość Wnioskodawca nie dokonywał okresowych odpisów amortyzacyjnych od telefonu, lecz ujął wydatek wynikający z faktury bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów.

Powyższe ujęcie zostało dokonane w oparciu o wartość telefonu określoną na dzień jego otrzymania oraz okoliczności nabycia telefonu za cenę istotnie niższą od tej wartości.

Wnioskodawca potraktował nabycie telefonu za symboliczną odpłatnością jako częściowo odpłatne świadczenie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W najbliższej przyszłości Wnioskodawca planuje sprzedać wskazany telefon, a sprzedaż zostanie dokonana najprawdopodobniej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Forma zapłaty nie jest jeszcze znana.

Sprzedaż telefonu będzie miała charakter jednorazowy i incydentalny. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu telefonami, smartfonami ani innym sprzętem elektronicznym. Sprzedaż telefonu nie mieści się w głównym zakresie działalności Wnioskodawcy, którą jest świadczenie usług doradztwa podatkowego. Telefon nie został nabyty z zamiarem dalszej odsprzedaży, lecz w związku z wcześniejszym wykorzystywaniem go przy świadczeniu usług na rzecz kontrahenta.

Wnioskodawca zakłada, że planowana sprzedaż telefonu będzie stanowiła odpłatną dostawę towaru na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca zamierza opodatkować tę sprzedaż podatkiem VAT według właściwej stawki. Wnioskodawca nie ma jednak pewności, czy jednorazowa i incydentalna sprzedaż używanego telefonu na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej będzie wymagała ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Pytania

1.Czy Wnioskodawca prawidłowo rozpoznał w listopadzie 2025 r. skutki podatkowe nabycia od niezależnego kontrahenta używanego telefonu komórkowego typu smartfon – (…) – za cenę 0,81 zł netto, tj. 1 zł brutto, poprzez:

a)rozpoznanie przychodu z działalności gospodarczej w kwocie 650 zł z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia, ujętego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w pozycji „Pozostałe przychody”, oraz

b)rozpoznanie kosztu uzyskania przychodu w kwocie 0,81 zł netto, wynikającego z faktury VAT dokumentującej sprzedaż używanego telefonu komórkowego, ujętego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w pozycji „Pozostałe wydatki”, co łącznie doprowadziło do opodatkowania ekonomicznego przysporzenia w kwocie 649,19 zł, odpowiadającego różnicy między wartością telefonu określoną na dzień jego otrzymania a odpłatnością netto poniesioną przez Wnioskodawcę?

2.W jaki sposób Wnioskodawca powinien rozpoznać skutki podatkowe planowanej sprzedaży telefonu w 2026 r., w szczególności:

a)czy przychód ze sprzedaży telefonu powinien zostać rozpoznany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, oraz

b)czy Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu przy sprzedaży telefonu w wysokości odpowiadającej wartości uprzednio rozpoznanego i opodatkowanego przychodu z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia, tj. 649,19 zł?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, prawidłowo rozpoznał on w listopadzie 2025 r. przychód z działalności gospodarczej w kwocie 650 zł z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia oraz koszt uzyskania przychodu w kwocie 0,81 zł netto wynikający z faktury VAT dokumentującej sprzedaż używanego telefonu komórkowego. Takie ujęcie doprowadziło do opodatkowania ekonomicznego przysporzenia w kwocie 649,19 zł, odpowiadającego różnicy między wartością telefonu określoną na dzień jego otrzymania, tj. 650 zł, a odpłatnością netto poniesioną przez Wnioskodawcę, tj. 0,81 zł.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. 2026 poz. 592, dalej: „ustawa o PIT”) przychodem z działalności gospodarczej jest wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b tej ustawy.

Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy o PIT, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w art. 11 ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nabył telefon za cenę 0,81 zł netto, tj. 1 zł brutto, podczas gdy wartość telefonu na dzień jego otrzymania została określona na kwotę 650 zł.

Oznacza to, że odpłatność poniesiona przez Wnioskodawcę miała wyłącznie symboliczny charakter i nie odpowiadała ekonomicznej wartości otrzymanego składnika majątkowego.

W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy doszło do realnego, wymiernego i indywidualnie przypisanego przysporzenia majątkowego. Wnioskodawca uzyskał bowiem własność telefonu o wartości istotnie wyższej niż zapłacona cena. Przysporzenie to miało konkretny wymiar finansowy, ponieważ Wnioskodawca nabył składnik majątkowy, za który w zwykłych warunkach rynkowych musiałby zapłacić cenę odpowiadającą jego wartości rynkowej.

Wnioskodawca wskazuje, że wartość telefonu została ustalona zgodnie z zasadą wynikającą z art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca uzyskania świadczenia.

Telefon był rzeczą powszechnie występującą w obrocie, dlatego jego wartość mogła zostać ustalona przy zastosowaniu metody porównawczej. Wnioskodawca odniósł się do cen używanych telefonów (…) dostępnych na rynku wtórnym w zbliżonym czasie. Przy ustalaniu wartości uwzględnił w szczególności model telefonu, jego używany charakter, wiek, stan techniczny, stopień zużycia, brak cech fabrycznie nowego urządzenia oraz fakt, że telefon był wcześniej wykorzystywany w ramach współpracy gospodarczej z kontrahentem. Wnioskodawca nie przyjął wartości odpowiadającej cenom nowych urządzeń ani najwyższym cenom ofertowym widocznym na rynku wtórnym, lecz wartość ostrożnie określoną na poziomie 650 zł.

Zdaniem Wnioskodawcy, brak było podstaw do braku odstąpienia od rozpoznania przychodu wyłącznie dlatego, że nabycie telefonu zostało udokumentowane fakturą VAT wystawioną na kwotę 0,81 zł netto. Fakt zawarcia umowy sprzedaży i wystawienia faktury na symboliczną kwotę nie wyklucza powstania przychodu z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia, jeżeli cena zapłacona przez podatnika w sposób oczywisty odbiega od wartości rynkowej otrzymanego składnika majątkowego, a różnica ta stanowi dla podatnika realne przysporzenie.

Wnioskodawca wskazuje, że jego sytuacji nie należy utożsamiać z przypadkami zakupu towarów za symboliczną cenę w ramach ogólnodostępnych akcji promocyjnych lub programów sprzedażowych.

W takich przypadkach obniżona cena jest zwykle elementem z góry określonej polityki handlowej, wynika z regulaminu programu, jest dostępna dla szerszego kręgu odbiorców i może być ekonomicznie wkalkulowana w inne świadczenia nabywane przez uczestnika promocji. W niniejszej sprawie nie wystąpiły takie okoliczności. Wykup telefonu za 1 zł brutto nie był elementem powszechnej promocji ani standardowej oferty rynkowej. Był następstwem konkretnej relacji gospodarczej między Wnioskodawcą a kontrahentem oraz zwyczaju przyjętego po okresie korzystania ze sprzętu w ramach współpracy. Wnioskodawca nie mógłby uzyskać analogicznej możliwości nabycia telefonu za 1 zł jako dowolny uczestnik rynku.

Wnioskodawca wskazuje również, że wcześniejsze korzystanie z telefonu oraz komputera nie miało charakteru nieodpłatnego, ponieważ wpisywało się w odpłatną usługę korzystania z infrastruktury biurowo-technicznej kontrahenta. Z tytułu korzystania z tej infrastruktury Wnioskodawca ponosił stałą miesięczną odpłatność.

Okoliczność ta potwierdza, że samo korzystanie z telefonu w okresie współpracy nie było nieodpłatnym świadczeniem. Nie zmienia to jednak faktu, że późniejszy wykup telefonu za 1 zł brutto stanowił odrębną czynność przeniesienia własności telefonu. Z chwilą wykupu Wnioskodawca uzyskał własność rzeczy wraz z możliwością dowolnego wykorzystywania sprzętu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w tym jego zbycia), a nie jedynie możliwość czasowego korzystania z niej w ramach infrastruktury kontrahenta. To właśnie przeniesienie własności telefonu za symboliczną odpłatnością spowodowało powstanie wymiernego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca zatem uznał, że skoro otrzymał własność telefonu za cenę istotnie niższą od jego wartości, a preferencyjna cena wynikała z indywidualnej relacji gospodarczej, powinien rozpoznać przychód z działalności gospodarczej z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia.

W konsekwencji, prawidłowo ujęty został przychód w kwocie 650 zł w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w pozycji „Pozostałe przychody”. Jednocześnie prawidłowo wskazany został koszt uzyskania przychodu kwotę 0,81 zł netto wynikającą z faktury VAT, ponieważ była to faktyczna odpłatność poniesiona za nabycie telefonu i pozostawała w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W ocenie Wnioskodawcy, takie rozliczenie jest zgodne z art. 14 ust. 2 pkt 8, art. 11 ust. 2, art. 11 ust. 2b oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pozwala ono opodatkować rzeczywiste przysporzenie majątkowe uzyskane w działalności gospodarczej oraz jednocześnie uwzględnić faktycznie poniesiony wydatek wynikający z faktury dokumentującej nabycie telefonu.

Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 2, planowana sprzedaż telefonu powinna zostać rozpoznana jako sprzedaż składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, a przychód ze sprzedaży telefonu powinien zostać zaliczony do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

Telefon został nabyty w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

Nabycie telefonu zostało udokumentowane fakturą VAT wystawioną na Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę. Wnioskodawca odliczył podatek VAT naliczony wynikający z tej faktury, ujął kwotę netto wynikającą z faktury w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz rozpoznał przychód z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przy sprzedaży telefonu będzie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w wysokości 649,19 zł, tj. w wysokości odpowiadającej wartości uprzednio rozpoznanego i opodatkowanego przychodu z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia.

Podstawę takiego rozliczenia stanowi art. 22 ust. 1d ustawy o PIT. Przepis ten reguluje sytuację, w której dochodzi do odpłatnego zbycia rzeczy lub praw otrzymanych nieodpłatnie albo częściowo odpłatnie, w związku z którymi wcześniej został określony przychód podatkowy. W takim przypadku kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia jest wartość przychodu określonego z tytułu nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia, powiększona o wydatki na nabycie częściowo odpłatnych rzeczy lub praw, pomniejszona o sumę odpisów amortyzacyjnych, jeżeli takie odpisy były dokonywane.

W przedstawionym stanie faktycznym poniższe okoliczności do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 649,19 zł wypełniają dyspozycję art. 22 ust. 1d ustawy o PIT:

(1) Po pierwsze, przedmiotem planowanej sprzedaży będzie rzecz, tj. używany telefon komórkowy typu smartfon. (2) Po drugie, telefon został nabyty częściowo odpłatnie, ponieważ Wnioskodawca zapłacił za niego 0,81 zł netto, tj. 1 zł brutto, podczas gdy wartość telefonu na dzień otrzymania została określona na kwotę 650 zł. (3) Po trzecie, w związku z częściowo odpłatnym nabyciem telefonu Wnioskodawca rozpoznał przychód podatkowy w listopadzie 2025 r. Przychód ten został ujęty w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kwocie 650 zł w pozycji „Pozostałe przychody”, a od tego przychodu został odprowadzony należny podatek dochodowy. (4) Po czwarte, z uwagi na to, że telefon nie był amortyzowany, nie występuje zatem potrzeba pomniejszenia kosztu o odpisy amortyzacyjne.

W konsekwencji, skoro Wnioskodawca rozpoznał i opodatkował przychód z tytułu częściowo odpłatnego nabycia telefonu, to przy późniejszym odpłatnym zbyciu tego telefonu powinien mieć możliwość uwzględnienia takiej samej wartości jako kosztu uzyskania przychodu, tj. 649,19 zł.

Zdaniem Wnioskodawcy, taka wykładnia art. 22 ust. 1d ustawy o PIT wynika bezpośrednio z celu tego przepisu. Celem regulacji jest zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu tej samej wartości ekonomicznej. Jeżeli podatnik otrzymuje rzecz nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie i z tego tytułu rozpoznaje przychód podatkowy, to wartość tego przychodu zostaje już raz opodatkowana. Gdyby następnie, przy odpłatnym zbyciu tej samej rzeczy, podatnik nie mógł rozpoznać tej wartości jako kosztu uzyskania przychodu, doszłoby do ponownego opodatkowania tej samej wartości ekonomicznej.

W niniejszej sprawie podwójne opodatkowanie wystąpiłoby w szczególnie wyraźny sposób, gdzie Wnioskodawca najpierw rozpoznał przychód w kwocie 650 zł w listopadzie 2025 r., a następnie, przy sprzedaży telefonu, cały przychód ze sprzedaży zostałby opodatkowany ponownie, jeżeli Wnioskodawca nie mógłby rozpoznać kosztu odpowiadającego uprzednio opodatkowanej wartości telefonu.

Taki rezultat byłby nieuzasadniony systemowo. Prowadziłby bowiem do opodatkowania nie rzeczywistego dochodu ze sprzedaży telefonu, lecz także wartości, która została już wcześniej rozpoznana i opodatkowana jako przychód z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia. W konsekwencji dochód podatkowy nie odpowiadałby rzeczywistemu przysporzeniu Wnioskodawcy.

Wnioskodawca podkreśla, że art. 22 ust. 1d ustawy o PIT nie jest przepisem ograniczonym do konkretnej kategorii składników majątkowych. Posługuje się on ogólnym pojęciem rzeczy lub praw otrzymanych nieodpłatnie albo częściowo odpłatnie. Obejmuje zatem również rzeczy ruchome, takie jak telefon komórkowy, jeżeli w związku z ich nieodpłatnym albo częściowo odpłatnym nabyciem został wcześniej określony przychód podatkowy.

Ponadto Wnioskodawca nie powinien ponownie rozpoznawać jako kosztu podatkowego kwoty 0,81 zł netto wynikającej z faktury VAT dokumentującej nabycie telefonu, ponieważ kwota ta została już ujęta w kosztach uzyskania przychodów w listopadzie 2025 r. Ponowne ujęcie tej kwoty prowadziłoby do podwójnego rozpoznania tego samego wydatku, czego Wnioskodawca nie zamierza czynić. Wnioskodawca przyjmuje zatem ostrożnościowo, że skoro kwota 0,81 zł netto została już rozpoznana jako koszt uzyskania przychodu w listopadzie 2025 r., to przy sprzedaży telefonu w 2026 r. nie powinna ona ponownie zwiększać kosztu podatkowego. Dlatego kosztem przy sprzedaży powinna być kwota 649,19 zł, odpowiadająca uprzednio opodatkowanemu ekonomicznemu przysporzeniu.

Takie rozliczenie jest spójne z wcześniejszym sposobem opodatkowania nabycia telefonu, odpowiada konstrukcji art. 22 ust. 1d ustawy o PIT i zapobiega podwójnemu opodatkowaniu tej samej wartości ekonomicznej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:

-nieprawidłowe – w części dotyczącej sposobu ustalenia przychodu z tytułu częściowo odpłatnego nabycia telefonu,

-prawidłowe – w pozostałej części.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem należnym jest każda forma przysporzenia majątkowego, mającego zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia oraz świadczenia w naturze otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

W myśl 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku.

Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:

-pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;

-niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).

Zasady ustalania wartości świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń i świadczeń częściowo odpłatnych regulują przy tym art. 11 ust. 2-2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi natomiast art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powyższych przepisów wynika, że za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze, czy też innych nieodpłatnych świadczeń), jak również na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·być właściwie udokumentowany.

Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszt uzyskania przychodów, stanowi niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od osiągniętych przychodów.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości.

Podkreślam przy tym, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Jednocześnie zwracam uwagę, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ponadto zgodnie z art. 24a ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą, w ramach której zawarł Pan umowę o świadczenie usług z innym kontrahentem. W toku współpracy korzystał Pan z narzędzi udostępnionych przez kontrahenta, w tym z telefonu komórkowego (…) oraz komputera przenośnego. Telefon komórkowy był wykorzystywany włącznie w celu świadczenia usług na rzecz tego kontrahenta. Nie wykorzystywał Pan telefonu do celów prywatnych ani do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów.Korzystanie z telefonu oraz komputera wpisywało się w szerszą możliwość korzystania z infrastruktury biurowo-technicznej kontrahenta, za którą ponosił Pan na rzecz kontrahenta stałą miesięczną odpłatność. Odpłatność tę traktował Pan jako wynagrodzenie za możliwość korzystania z infrastruktury niezbędnej do świadczenia usług na rzecz kontrahenta. Po określonym okresie korzystania z telefonu otrzymał Pan od kontrahenta możliwość wykupu telefonu za symboliczną cenę, co wynikało ze zwyczaju przyjętego w relacjach z kontrahentem po okresie używania sprzętu. Nie była to sprzedaż w ramach promocji, programu lojalnościowego, konkursu, loterii ani innej akcji skierowanej do szerokiego lub nieograniczonego kręgu odbiorców. W dniu 18 listopada 2025 r. otrzymał Pan od kontrahenta telefon i tego samego dnia otrzymał Pan fakturę VAT dokumentującą sprzedaż używanego telefonu komórkowego na kwotę 0,81 zł netto. Wartość telefonu na dzień jego otrzymania została przez Pana określona na kwotę 650 zł przez odniesienie się do cen rynkowych używanych telefonów tego samego rodzaju. Telefon ten stanowi składnik Pana majątku firmowego, który ze względu na jego cechy użytkowe, nie został zaliczony do środków trwałych podlegających amortyzacji.

Pana wątpliwość dotyczy skutków podatkowych nabycia używanego telefonu komórkowego oraz jego późniejszej sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan telefon za 1 zł brutto, jednak wartość rynkowa tego telefonu została określona przez Pana na kwotę 650 zł. W Pana przypadku doszło do realnego przysporzenia majątkowego, ponieważ uzyskał Pan telefon o wartości wyższej niż zapłacona cena. Pana przysporzenie miało konkretny wymiar finansowy, ponieważ nabył Pan telefon, za który w warunkach rynkowych musiałby Pan zapłacić cenę odpowiadającą jego wartości rynkowej.

Prawidłowo zatem rozpoznał Pan koszt uzyskania przychodów podstawie wystawionej faktury dokumentującej sprzedaż używanego telefonu komórkowego.

Zwracam jednak uwagę, że – jak wynika z art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w przypadku świadczeń częściowo odpłatnych przychód należy rozpoznać jako różnicę pomiędzy wartością tego świadczenia, ustaloną zgodnie z art. 11 ust. 2a ww. ustawy, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Dlatego też w Pana sprawie przychodem z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia związanego z nabyciem telefonu nie będzie cała wartość telefonu ustalona na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia, ale wartość ta pomniejszona o poniesioną przez Pana odpłatność za ten telefon.

Podsumowanie: prawidłowo rozpoznał Pan w listopadzie 2025 r. skutki podatkowe nabycia od niezależnego kontrahenta używanego telefonu komórkowego typu smartfon – (…) – przez rozpoznanie kosztu uzyskania przychodów, wynikającego z faktury VAT dokumentującej sprzedaż używanego telefonu komórkowego, ujętego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w pozycji „Pozostałe wydatki”.

Natomiast przychód z działalności gospodarczej w związku z częściowo odpłatnym nabyciem tego telefonu powinien Pan rozpoznać jako różnicę pomiędzy wartością telefonu ustaloną na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia, a poniesioną przez Pana odpłatnością za ten telefon i ująć w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w pozycji „Pozostałe przychody”.

Z kolei odnosząc się do skutków podatkowych planowanej w 2026 r. sprzedaży telefonu zauważam, że zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten daje możliwość uwzględnienia w kosztach podatkowych – w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy/praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie – wartości przychodu określonego na moment otrzymania/nabycia tych rzeczy/praw z tytułu nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń i świadczeń w naturze, określonego zgodnie z art. 11 ust. 2, 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Planowana przez Pana sprzedaż telefonu komórkowego powinna zostać rozpoznana jako sprzedaż składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, a przychód ze sprzedaży telefonu powinien zostać zaliczony do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy sprzedaży będzie Pan uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodów w wysokości odpowiadającej wartości uprzednio rozpoznanego przychodu odpowiadającego różnicy między wartością telefonu określoną na dzień jego otrzymania a odpłatnością poniesioną przez Pana.

Podsumowanie: przychód ze sprzedaży telefonu komórkowego powinien zostać rozpoznany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Ponadto będzie Pan uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodów przy sprzedaży telefonu w wysokości odpowiadającej wartości uprzednio rozpoznanego przychodu z tytułu częściowo odpłatnych świadczeń, odpowiadającego różnicy między wartością telefonu określoną na dzień jego otrzymania a odpłatnością poniesioną przez Pana.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazuję, że Pana wniosek w zakresie podatku od towarów i usług jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do przykładów liczbowych przedstawionych we wniosku wskazuję, że nie mam obowiązku odnosić się do nich, ponieważ interpretacji indywidualnej, w myśl art. 14b § 1 ustawy ‒ Ordynacja podatkowa, podlegają przepisy prawa podatkowego. Zatem nie mogę potwierdzić prawidłowości dokonanych przez Pana wyliczeń, gdyż nie podlegają one interpretacji indywidualnej.

W ramach postępowania interpretacyjnego nie weryfikuję również prawidłowości przyjętej przez Pana wartości telefonu określonej na dzień jego otrzymania. Rolą postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie jest bowiem ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Stanowi to domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.