Obowiązkowe badanie sprawozdania finansowego w Polsce
W polskim prawie o obowiązkowym badaniu rocznego sprawozdania finansowego decyduje przede wszystkim art. 64 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej: uor). Zawsze badane są sprawozdania m.in.: banków, oddziałów instytucji kredytowych i banków zagranicznych, zakładów ubezpieczeń i reasekuracji, SKOK, krajowych instytucji płatniczych i instytucji pieniądza elektronicznego, a także spółek akcyjnych, z wyjątkiem spółek będących na dzień bilansowy w organizacji. Obowiązek ten obejmuje też roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe grup kapitałowych, sprawozdania sporządzone za rok połączenia oraz niektóre oddziały instytucji kredytowych i finansowych.
Dla „pozostałych jednostek”, czyli w praktyce najczęściej spółek z o.o., prostych spółek akcyjnych, zwykłych spółdzielni, fundacji i stowarzyszeń, obowiązek powstaje dopiero wtedy, gdy w poprzednim roku obrotowym jednostka spełniła co najmniej dwa z trzech kryteriów:
- średnioroczne zatrudnienie – co najmniej 50 etatów,
- suma aktywów bilansu – co najmniej 3,125 mln euro oraz
- przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok obrotowy stanowiły równowartość w walucie polskiej co najmniej 6,25 mln euro.
Kwoty euro przelicza się po średnim kursie NBP na dzień bilansowy.
Przekroczenie progów w roku 20XX uruchamia co do zasady obligatoryjny audyt sprawozdania za rok 20XX + 1, a nie za ten sam rok. Najczęstszy błąd po nowelizacji z 6 grudnia 2024 r. polega na utożsamianiu progów dla jednostek mikro i małych z progami audytowymi. To dwa różne testy. Nowelizacja podniosła progi klasyfikacyjne jednostek mikro i małych, ale nie zmieniła podstawowego testu z art. 64 uor. Dodatkowo od 30 grudnia 2025 r. nie działa już dawny, odrębny reżim nakazujący badanie części Organizacji Pożytku Publicznego (OPP) tylko dlatego, że spełniały kryteria z rozporządzenia z 2018 r.


