Bezbronna i bezzębna prawda

Klienci, zwłaszcza ci bez większych doświadczeń w dochodzeniu sprawiedliwości w sądzie, zwykle są przekonani, że „prawda sama się obroni”. Tak jakby była żywą istotą wyposażoną w tarczę, miecz i instynkt przetrwania. Jakby w chwili próby potrafiła wstać, otrzepać się z kurzu i spokojnie przedstawić światu swoje racje. To przekonanie bywa zresztą dość powszechne nie tylko wśród stron sporów sądowych. W kulturze, w opowieściach, w filmach prawda rzeczywiście zwykle na końcu triumfuje. Na ostatniej stronie powieści wszystko układa się w spójną całość, a bohater, który miał rację, odzyskuje dobre imię. Rzeczywistość procesowa jest jednak mniej literacka i o niebo mniej widowiskowa.