Dobra nietolerancja

Skuteczny menedżer okazuje zerową tolerancję dla przeciętności - pisze Ray Silverstein w lipcowym numerze „Entrepreneur”. Przeciętność jest dzisiaj wyjątkowo źle widziana. W świecie, w którym rządzi konkurencja, a sytuacja gospodarcza jest niepewna, tolerowanie przeciętnie wydajnych pracowników równa się wyświadczaniu niedźwiedziej przysługi własnej firmie. Dlaczego więc tak wielu menedżerów milcząco akceptuje przeciętność w pracy? Być może dlatego, że podniesienie poprzeczki nie jest rzeczą łatwą. Podjęcie działań korygujących bywa nieprzyjemne, a jeśli menedżer nigdy czegoś podobnego nie robił, może nie wiedzieć dokładnie, gdzie i od czego zacząć.

Pomocne w tym może być przyjęcie zasady „20-60-20 procent”. Zgodnie z nią niemal każda grupa pracowników daje się podzielić na trzy kategorie: 20 proc. stanowią osoby o wysokiej efektywności; 60 proc. ma wyniki przeciętne; 20 proc. to ludzie słabo pracujący. Która z trzech kategorii ma najistotniejsze znaczenie? Klucz jest następujący: na poprawianie postawy pracowników o wysokiej efektywności nie warto tracić czasu, bo i tak są dobrzy. Pozostają zatem przeciętni, czyli większość, oraz słabi, którzy tworzą grupę mniejszą, ale bardziej niebezpieczną. Od której zacząć? Dobra wiadomość jest taka, że można tu upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu. Badania wykazują bowiem, że przystąpienie do energicznych działań wobec najsłabszych najskuteczniej oddziałuje na grupę środkową, to jest na pracowników przeciętnych.

Jeśli menedżer nie podejmie kroków wobec pracowników o niskiej efektywności - którzy nie są wydajni, spóźniają się lub w ogóle nie przychodzą do pracy - jaki sygnał wysyła wtedy do przeciętniaków? Mówi im, że lepsza czy gorsza efektywność nie pociąga żadnych konsekwencji. Taka postawa krzewi w firmie kulturę apatii i negacji, która pociąga cały zespół w dół. Jeśli natomiast przystąpi do wyciągania konsekwencji wobec najsłabszych, jest możliwe, że wielu przeciętniaków, niejako w sposób naturalny, zacznie dokładać większych starań w pracy.